Identiteiten ophangen aan uiterlijke kenmerken zoals kruisjes, hoofddoekjes, neusringen of andere signalen van achtergronden waartoe je wilt behoren, vraagt qua gedrag om bijval/steun en geeft aan eenzaam en onzeker te zijn te midden van grote mensenmenigten. Dat wijst weer op het ver doorgevoerde individualisme dat ervoor zorgt dat je je verloren kunt voelen in een wereld vol keuzen en verloren omdat je je zelf niet hebt kunnen ontwikkelen tot iemand die maalt om wat een ander van hem/haar vindt. Jezelf zijn is de levenskunst in deze wereld. Een icoon zijn vraagt van ons dat we ons inleven in alle signaaldragers en identiteiten om voor allen iets te kunnen zijn dat vetrouwen inboezemt. Iconen laten zien dat ze lachen en ook weer niet lache... › lees verder