Om Nederland een stukje mooier te maken, zullen we ‘met elkaar’ te rade moeten gaan bij de tijd waarin wij leven en de mogelijkheden die deze voor ‘ons-allemaal’ in petto heeft. Mijn voornemen is dan ook te omschrijven als een poging om grip te krijgen op onze tijd. Aangezien wij met elkaar de tijd vormen zal het ons allereerst duidelijk moeten worden waar het in onze tijd om draait, alvorens daar grip op te kunnen krijgen. Wat dat eerste betreft kan er zo langzamerhand geen misverstand meer over bestaan dat onze tijd draait om de mensenrechten. Dat blijkt onder andere uit het feit, dat het schenden van die universele rechten wereldwijd verontwaardigde reacties oproept. Sprekende voorbeelden daarvan waren in 2011 de Arabische Lente, de Spaa... › lees verder

Schuld van het kapitaal.

Niet het grote graaien is de schuld maar het primaat van de economie, dat wereldwijd de koers van het beleid bepaalt en de bron van alle ellende is. Geen opzienbare gedachte, omdat dit gegeven ook spreekt uit een oud liedje waarvan elk couplet eindigt met ‘Het is de schuld van het kapitaal’. Het refrein dat dagelijks aan zeggingskracht zal winnen, zolang het beleid niet inziet dat het primaat van de economie het grote obstakel is, dat een rechtvaardige en vreedzame samenleving (toch het ultieme politieke doel!) in de weg staat. Over visie van onze politieke elite gesproken.

De oplossing ligt voor mij in de mensenrechten, die één van de speerpunten vormen van ons buitenlands beleid. Om tot een doeltreffend speerpunt uit te groeien zal onze Haagse elite haar geloof in de vergankelijke euro, dat (getuige de eurocrisis) geen enkel houvast biedt, moeten vervangen door het geloof in de universele mensenrechten, als grondslag voor een vruchtbaar lange termijn beleid. De vervanging die automatisch de weg vrijmaakt voor een minister van Buitenlandse Zaken met hogere ambities dan Uri Rosenthal, die (als euro-gelovige) idealisme wegzet als ‘moralisme’, ambassades degradeert tot handelsposten en diplomaten tot afgezanten van het bedrijfsleven.

Occupy'ers aller landen verenigt u.

Je veronderstelling Martin dat alleen via de politiek de zaak weer recht getrokken kan worden, deel ik niet. In de oprichting van een nieuwe politieke partij, ook al huldigt die tegenovergestelde uitgangspunten, ligt volgens mij dan ook niet de oplossing. Deze is eenvoudig niet bij politieke partijen en in regeringsgebouwen te vinden, maar zullen we op straat moeten zoeken. Wat dat betreft draag ik de Occupy-beweging een warm hart toe. Om tot het beoogde resultaat te komen, de eerlijke wereld, zullen ze hun bivak echter moeten verplaatsen naar Het Binnenhof, zoals ik schreef. De verplaatsing die in feite inhoudt dat de Occupy’ers de monetaire bakens vervangen door humanitaire, die ons allen aangaan. Wij zi... › lees verder

Van Beursplein naar Binnenhof.

Hoewel er geen gebrek is aan voedingsbodem, de roep om fundamentele veranderingen zwelt immers met de dag aan, lukt het de Occupy-beweging niet daar vruchtbaar gebruik van te maken. Om daarin verandering te brengen zullen de Occupy’ers hun bivak moeten verplaatsen van Het Beursplein naar Het Binnenhof. In wezen is de crisis namelijk niet van financiële maar van existentiële aard, dus bedreigd ze alle(!) facetten van ons (voort)bestaan. En daar waakt niet de Amsterdamse beurs maar politiek Den Haag over.

Frustrerende EU-top.



Alle goede bedoelingen ten spijt, het Nederlandse idee van een ‘zware’ Euro-commissaris voor begrotingsdiscipline, die moet toezien op en naleving van de begrotingsregels door de Europese Commissie, biedt geen oplossing voor de crisis.

Die zal er ook niet komen, zolang niet wordt ingezien dat de crisis die Europa teistert niet van financiële maar van existentiële aard is, dus een dito aanpak behoeft. Vandaar dat de vergaderchaos die zich momenteel in Brussel voltrekt neerkomt op verspilde tijd en energie, als logisch gevolg van gebrek aan inzicht. Op voorhand kan dan ook gesteld worden dat de EU-top van aanstaande woensdag geen enkele soelaas zal brengen, maar wel veel frustratie, met alle negatief maatschappelijke cons... › lees verder

Occupy-beweging gaat voorbij aan kern crisis.

Hoewel de occupy-beweging gefocust is op politiek debat, vrees ik dat de debatten zullen verzanden in een veelheid van economische opvattingen van linkse en rechtse signatuur, waardoor over het hoofd wordt gezien dat de economische crisis in wezen een schijn of nepcrisis is. Het fundamentele probleem van (voort-)bestaan, waar de crisis om draait, is namelijk niet financieel maar existentieel van aard.
Om de economische crisis het hoofd te bieden zullen we ons dan ook ‘met elkaar’ moeten focussen op de creatie van een beleid dat niet op een financiële maar op een existentiële grondslag stoelt. Met andere woorden, een beleid dat niet draait om financieel gewin, ofwel het eigen of nationaal belang, ... › lees verder

Herdenking 9/11.

Het advies dat ik de Tweede Kamerleden en ministers wil meegeven is lering te trekken uit het feit dat de ‘war on terror’ de wereld er in de afgelopen tien jaar niet stabieler niet veiliger op gemaakt heeft. Daarvoor had Amerika bezonkener moeten reageren op de terroristische aanslagen op nine eleven. Wat dat betreft vond ik de reactie destijds van onze premier Wim Kok to the point.
In zijn reactie op de ongehoorde terreurdaden wierp Kok namelijk de vraag op hoe het toch komt dat de grootste democratie zoveel haat en agressie oproept in bepaalde delen van de wereld. Door onze deelname aan de ‘war on terror’ is die richtinggevende vraag jammer genoeg in de lucht blijven hangen. Hopelijk weet premier Rutte dat aanstaande zonda... › lees verder