Voor de winnaars was het logischerwijs ‘een mooi resultaat van de inspanningen en een steun in de rug voor de toekomst’. De verliezers spreken, zoals altijd, van ‘een leerproces waarbij gemaakte fouten stevig geëvalueerd gaan worden.’ Of ze ontkennen het verlies gewoon glashard, dat kan ook. Hoe dan ook, het ziet er naar uit dat de voormalige regeringspartijen behoorlijk afgerekend zijn op het beleid van de afgelopen jaren, en ook de SP heeft zijn aanhang flink zien slinken.

In Utrecht had het stemmen op sommige plaatsen ergens wel iets gemoedelijks. Sowieso was het altijd al een beetje de stad van Groenlinks. Maar nu met hun slogan ‘Zin in de toekomst’ wist de partij zelfs van 8 naar 10 zetels te gaan en daarmee de grootste Utrechtse partij te worden. Als enige partij op het linkerfront zullen ze glimlachend terug kunnen kijken op deze verkiezingen, vooral nu ook gebleken is dat het de grootste partij van deze stad is geworden.

Bij het stembureau in de Staatsliederenbuurt (Tuinwijk) was het de hele dag een komen en gaan. Vooral moeders gingen zo rond het middaguur even met de stempas langs het buurtcentrum. Soms met het kind in de ene arm en het rode potlood in de andere werd de toekomst van Utrecht bepaald. Vaak was het ook de taak aan de koters om het briefje in de bus te deponeren. Deze jonge gezinnen hadden wel zin in de toekomst. Ook D66 deed het erg goed, maar dan ook vooral onder de studenten. De partij kreeg daar gisteren 6 zetels bij en werd daardoor even groot als de PvdA, die nu ook op 9 zetels staat.

Een goede 25 kilometer naar het zuiden toe voelde de sfeer nogal anders aan. Op een steenworp afstand van de wijk Terwijde in Culemborg kon men stemmen in het bejaardentehuis. Het was al wat later, het was koud. In een gesprek daar met iemand (‘zeg maar gewoon mevrouw Schipper, dat is genoeg’) gaf ze aan dat het helemaal niet zo rampzalig was met de wijk daar. ‘De media duikt er bovenop, maar zo slecht is het er nooit gesteld geweest hoor.’ Ze kon het goed weten, ze woonde al haar hele leven in de buurt.

Dat er toch wat moest veranderen stond voor haar echter wel vast. ‘De problemen zijn nooit onoverkomelijk, maar als je er niets aan doet gaat het op den duur wel etteren. Ze moeten eens wat minder praten, meer luisteren en vooral ook meer doen.’ Op de vraag wat deze verkiezingen voor haar betekende en wat dit voor haar inhield voor 9 juni moest ze even lachen. ‘Ik kom hier even de democratie redden’. Ze wilde niet zeggen wat ze ermee bedoelde, maar haar gezichtsuitdrukking sprak boekdelen.

Discussieer verder over:
De economische crisis
Duurzaamheid
Samenleven in Nederland