Er moesten harde afspraken worden gemaakt over de vermindering van broeikasgassen. En rijke landen moesten miljarden investeren om de gevolgen van klimaatverandering in arme landen te bestrijden en onze oerbossen te redden.

Maar het was ook de conferentie van de grote belangen. Er stond enorm veel op het spel. Voor de miljarden mensen in armere landen die al jaren worden geteisterd door de gevolgen van klimaatverandering en van wie velen nu al hun middelen van bestaan kwijt zijn. Maar ook voor de burgers van rijke industrielanden die te kampen krijgen met overstromingen en extreem weer. En voor de tienduizenden dieren die uitsterven als de aarde nog verder opwarmt.

Deze klimaatconferentie had het grote voorbeeld moeten zijn. Een voorbeeld voor de manier waarop we wereldwijd een gigantisch (milieu)probleem kunnen aanpakken. Een voorbeeld zoals we er nog maar één kenden: het Verdrag van Montreal dat de ozonlaag beschermt. Een voorbeeld dat navolging zou kunnen krijgen, als we mondiaal afspraken moeten maken over schoon drinkwater, biodiversiteit, gebruik van landbouwgrond of een gezonde visstand.

'Kopenhagen' was de conferentie van de grote politiek. Wereldleiders die onze toekomst in handen hadden en de aarde konden redden… of niet. Ruim 12 miljoen handtekeningen heeft Greenpeace in Kopenhagen aangeboden. Miljoenen mensen hebben zich tot het uiterste ingezet voor een sterk klimaatakkoord. Politici moesten de bal inkoppen die hun burgers aanreikten: wij willen wel, jullie moeten het doen. Ze hebben het niet gedaan.

Zo werd de klimaattop in Kopenhagen de conferentie van het grote verlies. Van het enorme falen van de rijke industrielanden, de VS voorop. Van de sterke en reële vrees van arme landen die nu al opdraaien voor onze economische voorspoed en die hun toekomst ten onder zien gaan in extreme droogtes, overstromingen en nog slechtere oogsten. Bovenal werd het de conferentie van de enorme teleurstelling onder alle burgers die van hun 'leiders' zoveel meer leiding hadden verwacht.

En nu? Nu moeten wij het verder doen. Steden, provincies, landen, de Europese Unie… Wij moeten doorgaan waar 'Kopenhagen' is blijven steken. Zelf onze CO2-uitstoot enorm verminderen. Prioriteit geven aan investeringen in schone energie, het stimuleren van energie-efficiëntie en aan de opschaling van bestaande schone initiatieven. Niet investeren in kolencentrales, stoppen met CO2-dumping en het geld voor de ontwikkeling daarvan gebruiken voor echt schone technologie. Onze CO2-uitstoot niet afkopen in ontwikkelingslanden maar onze technologie gratis ter beschikking stellen, zodat hier én daar CO2 wordt bespaard. En overal de vervuilers flink laten betalen voor hun CO2-uitstoot…

Natuurlijk ben ik, net als miljoenen andere wereldburgers, enorm teleurgesteld in 'Kopenhagen'. Maar natuurlijk laten wij het er niet bij zitten. Niets doen is eenvoudig geen optie, daar is vrijwel iedereen van overtuigd, ook de politici die het in Kopenhagen lieten afweten. Met klimaatverandering kun je geen politiek compromis sluiten. Op basis van die wetenschappelijke, en dus niet onderhandelbare, kennis gaat ook Greenpeace door met het onder druk zetten van politici en bedrijven. Ons haalbare en betaalbare Energie[r]evolutiescenario laat zien dat het kán, gevaarlijke klimaatverandering stoppen. Wij zullen er samen voor zorgen dat dit ook gebeurt.


› Reageer op deze column



Foto copyright Roy Beusker