Even een opmerking, het is goed dat er mensen zijn die voor het milieu opkomen, maar soms is het te extreem en kunnen bezwaren afgekocht worden door gemeenschapsgeld te investeren in natuur projecten. Dat is niet reëel.

Heien in de Eemshaven worden zeehonden nu gestrest van, dat is een van de argumenten van de tegenstanders van de bouw van een kolencentrale, maar er wordt al jaren geheid in de Eemshaven, en nu is het plotseling voor milieu en natuur vrienden een probleem geworden. Je zou eerder denken dat deze milieugroepen gestrest moeten worden van
China, want daar komt er iedere week al een nieuwe kolencentrale bij.

Alle gemeenten in ons land krijgen te maken met milieu en natuur activisten die vaak op grond van wet en regelgeving procedures inzetten, los van de kernvraag waar het eigenlijk om gaat. Als ze in de normale procedure niet kunnen bereiken wat ze willen, dan halen ze er beschermde, soms niet aanwezige diersoorten of planten bij. Als het ze dan nog niet allemaal gelukt, dan gaan ze zelfs vissen in een viskom of andere soorten dieren die zogenaamd gestrest kunnen worden er bij benoemen. En de Raad van State gaat daar altijd in mee, terwijl het niets met wet en regelgeving te maken heeft maar met verwachte bijverschijnselen van een groep milieu en natuur organisaties, die op deze wijze alles willen vertragen ten koste van de economie en de democratie.

Wij zien dat nu in de Eemshaven en bij vliegveld Eelde, waar men al meer dan tien jaar aan het procederen is over het verlengen van de start en landingsbaan. Na het geluids overlast en het dierenrijk er bij gehaald te hebben gaat men nu op economische gronden van de exploitatie weer rechtszaken voeren. Zo zal het bij de Eemshaven ook wel verlopen, waarbij de Raad van State de realiteit maar niet wil inzien, maar slecht procedures ( waar misbruik van gemaakt word) afweegt. Iets meer gerelativeerd naar dit soort zaken kijken zou toch niet teveel gevraagd zijn. Als men aan de wet en regelgeving voldoet en het ontwerp is democratisch besloten, dan zou dat de basis van hun besluitvorming ook kunnen zijn.

De gebruikelijke weg is dat bestuurders, zoals in de Eemshaven en Eelde een wettelijk vastgelegde procedure moeten volgen, waarbij de overheid en de provincie controleert of de regels opgevolgd worden. Ook heeft iedereen de gelegenheid te protesteren, dus ook worden daar de milieuorganisaties nauw bij betrokken. Als daarop dan democratisch wordt besloten een vergunning te verlenen, kan men in beroep gaan, waarbij men aan moet geven op welke gronden de bezwaren berusten.

Het lastige is dat milieu groepen dan een vertraging tactiek toepassen gaan door na ieder rechtszaak ander onderwerpen in te brengen. Dat zou uitgesloten moeten worden, en als men bezwaren heeft moet men die tijdens de eerste bezwaarschriften indienen, anders is het onwerkbaar voor overheid en bedrijfsleven.

Maar daar hebben milieugroeperingen geen boodschap aan en beginnen steeds met nieuwe inbreng van bezwaren.

Even een opmerking, het is goed dat er mensen zijn die voor het milieu opkomen, maar soms is het te extreem en kunnen bezwaren afgekocht worden door gemeenschapsgeld te investeren in natuur projecten. Dat is niet reëel. Heien in de Eemshaven worden zeehonden nu gestrest van, dat is een van de argumenten van de tegenstanders van de bouw van een kolencentrale, maar er wordt al jaren geheid in de Eemshaven, en nu is het plotseling voor milieu en natuur vrienden een probleem geworden. Je zou eerder denken dat deze milieugroepen gestrest moeten worden van China, want daar komt er iedere week al een nieuwe kolencentrale bij. Alle gemeenten in ons land krijgen te maken met milieu en natuur activisten die vaak op grond van wet en regelgeving procedures inzetten, los van de kernvraag waar het eigenlijk om gaat. Als ze in de normale procedure niet kunnen bereiken wat ze willen, dan halen ze er beschermde, soms niet aanwezige diersoorten of planten bij. Als het ze dan nog niet allemaal gelukt, dan gaan ze zelfs vissen in een viskom of andere soorten dieren die zogenaamd gestrest kunnen worden er bij benoemen. En de Raad van State gaat daar altijd in mee, terwijl het niets met wet en regelgeving te maken heeft maar met verwachte bijverschijnselen van een groep milieu en natuur organisaties, die op deze wijze alles willen vertragen ten koste van de economie en de democratie. Wij zien dat nu in de Eemshaven en bij vliegveld Eelde, waar men al meer dan tien jaar aan het procederen is over het verlengen van de start en landingsbaan. Na het geluids overlast en het dierenrijk er bij gehaald te hebben gaat men nu op economische gronden van de exploitatie weer rechtszaken voeren. Zo zal het bij de Eemshaven ook wel verlopen, waarbij de Raad van State de realiteit maar niet wil inzien, maar slecht procedures ( waar misbruik van gemaakt word) afweegt. Iets meer gerelativeerd naar dit soort zaken kijken zou toch niet teveel gevraagd zijn. Als men aan de wet en regelgeving voldoet en het ontwerp is democratisch besloten, dan zou dat de basis van hun besluitvorming ook kunnen zijn. De gebruikelijke weg is dat bestuurders, zoals in de Eemshaven en Eelde een wettelijk vastgelegde procedure moeten volgen, waarbij de overheid en de provincie controleert of de regels opgevolgd worden. Ook heeft iedereen de gelegenheid te protesteren, dus ook worden daar de milieuorganisaties nauw bij betrokken. Als daarop dan democratisch wordt besloten een vergunning te verlenen, kan men in beroep gaan, waarbij men aan moet geven op welke gronden de bezwaren berusten. Het lastige is dat milieu groepen dan een vertraging tactiek toepassen gaan door na ieder rechtszaak ander onderwerpen in te brengen. Dat zou uitgesloten moeten worden, en als men bezwaren heeft moet men die tijdens de eerste bezwaarschriften indienen, anders is het onwerkbaar voor overheid en bedrijfsleven. Maar daar hebben milieugroeperingen geen boodschap aan en beginnen steeds met nieuwe inbreng van bezwaren.