Veel maatschappelijke vraagstukken zijn te "danken" aan het ontbreken van kaders voor opvoeders. De rechten van het kind staan niet centraal in het zorg dragen voor een ontwikkeling, die leidt tot een evenwichtige volwassene. Voor het bereiken van doelen zijn kaders nodig, die het proces van ontwikkeling ondersteunen. De politiek doet herhaaldelijk pogingen deze kaders te scheppen, maar verliest zich in symptoombestrijding. Voorbeeld: De leeftijdsgrens voor het mogen kopen van alcohol ligt op 16 en men denkt erover deze te verhogen naar 18. Feit: Een jongere onder de 16 heeft minder dan 10 minuten nodig om aan sterke drank te komen. De verantwoordelijkheid voor de verkoop ligt ten onrechte bij de verkoper, de verantwoordelijkheid voor de aankoop van alcohol hoort bij de ouders te liggen.
Feit: uit onderzoek blijkt dat alcoholgebruik schadelijke gevolgen heeft voor de hersenontwikkeling van jongeren. De effecten van excessief alcohol gebruik zijn desastreus. Het resultaat, niet functionerende hersendelen, is aantoonbaar. In het kader dat straffen een verband moeten houden met het vergrijp en de effecten is het te overwegen, jongeren met een alcoholprobleem niet in aanmerking te laten komen voor een rijbewijs. Ouders hebben daarmee een kader in handen gekregen om hun kinderen voor te houden welke effecten alcoholgebruik met zich meebrengen. Voorbeeld: Criminaliteit ontwikkelt zich op steeds jongere leeftijd, jonge criminelen halen hun identificatie uit de groep, waarin ze zich bevinden. Ouders "weten"bij lange na niet welk gedrag hun kind vertoont en worden vaak moedeloos omdat hun pogingen om te beïnvloeden al lang zonder resultaat blijven. De politiek roept "hard aanpakken". Hogere straffen, dan leren ze het wel af. Dat is allemaal bedacht vanuit mensen met een "normaal" functionerend referentiekader. Bij deze jongeren is dat normale ver te zoeken. Het is een absolute misrekening, dat heropvoeding mogelijk is. Geen kind laat zijn opvoeding overdoen door een overheid die harder straffen roept. Feit; al decennia weten we, dat straffen alleen niet helpt, dat gevangenissen de best gesubsidieerde opleidingsinstituten zijn voor criminelen en dat deze gevangenissen steeds meer bevolkt worden door mensen met psychische problemen. De ware crimineel laat zich nauwelijks meer pakken. Het straffen van jongeren moet gezien worden in het kader van ontwikkeling en met name gewetensontwikkeling. Wat zou er gebeuren als niet de jongere maar de verantwoordelijke ouder gestraft zou worden voor het gedrag van het kind. Ouders worden zich hierdoor veel bewuster van hun verantwoordelijkheid en het effect van het niet nemen van die verantwoordelijkheid en jongeren worden zich veel bewuster van het schadelijke effect van hun gedrag. De band met hun ouders, hoe marginaal nu ook ingevuld, wordt hierdoor voelbaar en als er iets basaal aanwezig is in ons gevoel is het die band. Dat kan leiden tot een gewenste gedragsverandering, zowel bij ouder als bij kind. Het sterke van zo`n andere invalshoek is, dat het door alle culturele verschillen heengaat. Voor iedereen geldt dezelfde maatvoering. Het hebben van normale identificatie modellen is voor elk kind van levensbelang. Als je als volwassene je misdraagt op welk terrein dan ook heeft dat effect op de ontwikkeling van je kinderen. Misdragingen op de weg, langs de lijn, het kind kijkt ernaar en bootst na. Ouders, die zich moeten verantwoorden voor hun gedrag en kinderen hebben, dienen zich bewust te worden, dat hun kinderen daarmee een ontwikkeling doormaken, die hen niet tot een evenwichtig lid van de maatschappij maken. Dat kan , in het kader van verantwoordelijk voor het eindresultaat van de opvoeding, leiden dat ouders verantwoordelijk blijven voor de eventuele schade, die hun kinderen anderen toebrengen na hun 18e. Dit lijken draconische maatregelen, er zal goed gekeken moeten worden naar de effecten, maar de feiten zijn dat er steeds meer repressieve, ongenuanceerde geluiden in de samenleving een kans krijgen, die nooit zullen leiden tot een maatschappij, waarin onderlinge verdraagzaamheid en zorg voor elkaar een hoog goed zijn. Juist de kaders aanreiken die voor iedereen gelden en de verantwoordelijkheid daar neerlegt, waar die hoort, zal leiden tot een aangenamere maatschappij. [Dit bovenstaande heeft directe effecten op onderwijs, jeugdhulpverlening, scheidingen,wetgeving en de politiek]