Met Marcel ten Hoven (de Groene Amsterdammer 28 oktober) ben ik het roerend eens dat in essentie ‘de politiek een nooit eindigend debat is over een reeks van voorstellen om op een bepaalde wijze tegen de werkelijkheid aan te kijken’. Als politiek geïnteresseerde buitenstaander wil ik daar graag het voorstel aan toevoegen de werkelijkheid te beschouwen als een grote nachtmerrie. Een angstige droom waartegen onze politieke partijen zich teweer stellen. Elke partij op haar eigen wijze, afhankelijk van de oorzaak die aan de nachtmerrie wordt toegeschreven. Voor de ene partij is dat de opwarming van de aarde, voor de ander de ‘linkse kerk’ of de islamisering. Voor weer een ander de ineenstorting van het financiële systeem en de te voorziene chaos die dat met zich mee zal brengen. Met die gefragmenteerde partijpolitieke aanpak, hoe goed bedoeld ook, zal er echter geen eind komen aan onze nachtmerrie, dus aan de angstaanjagende werkelijkheid waarin wij ons - niemand uitgezonderd(!) - bevinden. Toch is het mogelijk ons daarvan te bevrijden, door ons te realiseren dat de mondiale (de partijpolitieke overstijgende) problemen waarvoor wij staan, om een dito aanpak vragen. De realisatie die ons doet beseffen dat daarvoor lieden nodig zijn die toevalligerwijs over het vermogen beschikken om kosmopolitisch te denken. Met andere woorden, de realisatie van een beleid dat daadwerkelijk perspectief biedt ‘wereldwijd’, ligt niet in de -ismen waar wij ons momenteel blind op staren, het parlementarisme en het kapitalisme, maar in het kosmopolitisme.

Met Marcel ten Hoven (de Groene Amsterdammer 28 oktober) ben ik het roerend eens dat in essentie ‘de politiek een nooit eindigend debat is over een reeks van voorstellen om op een bepaalde wijze tegen de werkelijkheid aan te kijken’. Als politiek geïnteresseerde buitenstaander wil ik daar graag het voorstel aan toevoegen de werkelijkheid te beschouwen als een grote nachtmerrie. Een angstige droom waartegen onze politieke partijen zich teweer stellen. Elke partij op haar eigen wijze, afhankelijk van de oorzaak die aan de nachtmerrie wordt toegeschreven. Voor de ene partij is dat de opwarming van de aarde, voor de ander de ‘linkse kerk’ of de islamisering. Voor weer een ander de ineenstorting van het financiële systeem en de te voorziene chaos die dat met zich mee zal brengen. Met die gefragmenteerde partijpolitieke aanpak, hoe goed bedoeld ook, zal er echter geen eind komen aan onze nachtmerrie, dus aan de angstaanjagende werkelijkheid waarin wij ons - niemand uitgezonderd(!) - bevinden. Toch is het mogelijk ons daarvan te bevrijden, door ons te realiseren dat de mondiale (de partijpolitieke overstijgende) problemen waarvoor wij staan, om een dito aanpak vragen. De realisatie die ons doet beseffen dat daarvoor lieden nodig zijn die toevalligerwijs over het vermogen beschikken om kosmopolitisch te denken. Met andere woorden, de realisatie van een beleid dat daadwerkelijk perspectief biedt ‘wereldwijd’, ligt niet in de -ismen waar wij ons momenteel blind op staren, het parlementarisme en het kapitalisme, maar in het kosmopolitisme.