Rotterdam, 4 oktober 2009

Voor vrijheid van meningsuiting is scheiding van kerk en staat randvoorwaarde
Scheiding van kerk en staat, is niet in de persoon te scheiden. Je bent burger en tevens hang je al dan niet een godsdienst aan. Als je een godsdienst aanhangt zijn die 2 rollen in de persoon niet te scheiden.
Je handelen wordt dan bepaald door de wet en de regels of aanwijzingen van je godsdienst, beweging, stroming etc.
Daarom moet scheiding van kerk en staat ook in groter staatsverband worden gezien en dus in de grondwet worden vastgelegd. Is dan scheiding mogelijk. Nogmaals in de persoon niet maar binnen een staatsbestel zeker wel. De wet komt nl. in alle gevallen boven de godsdienstregels.
De wet bepaald uiteindelijk de waarden en normen, wat een misdrijf is en welke grondrechten en mensenrechten verdedigd moeten worden en uitgedragen.
Wanneer niet bij wet is geregeld dat de staat NR 1 is in Recht, Orde, Wetgeving en Normering , dus ook in de te verdedigen waarden zoals vrijheid van meningsuiting, dan ontstaat er een chaos en godsdienstige willekeur.
Men kan zich dan beroepen op allerlei eigen godsdienstige regels (sharia, sekteregels etc.).
Om die discussie te voorkomen moet helder zijn waar het land en de staat voor staat en wat je rechten en plichten zijn.
Op een zielig schoolwetje na , zijn we bijna bij die scheiding.
Dat rudiment uit het verleden moet wel nog weggepoetst worden.
Het gaat erom de vrijheid van meningsuiting ten volle tot zijn recht te laten komen!
Die vrijheid maakt ons tot vrije en zelfstandig denkende mensen, die vrijheid vormt de basis van elke echte democratie.
Wat voorkomen moet worden is dat er ook maar enige schijn van rechtvaardigheid blijft voor bv zo'n beestachtige moord op religieuse gronden op Theo van Gogh.
In alle situaties hebben mensen zich vastgehouden aan die vrijheid van meningsuiting. Zelfs onder regimes: Die gedanken sind frei.
Het gaat niet om respectloos wat schreeuwen, maar om wezenlijke meningen te mogen en kunnen uiten in woord en gebaar, in kunst en cultuur.





Hoogachtend,

Rotterdam, 4 oktober 2009 Voor vrijheid van meningsuiting is scheiding van kerk en staat randvoorwaarde Scheiding van kerk en staat, is niet in de persoon te scheiden. Je bent burger en tevens hang je al dan niet een godsdienst aan. Als je een godsdienst aanhangt zijn die 2 rollen in de persoon niet te scheiden. Je handelen wordt dan bepaald door de wet en de regels of aanwijzingen van je godsdienst, beweging, stroming etc. Daarom moet scheiding van kerk en staat ook in groter staatsverband worden gezien en dus in de grondwet worden vastgelegd. Is dan scheiding mogelijk. Nogmaals in de persoon niet maar binnen een staatsbestel zeker wel. De wet komt nl. in alle gevallen boven de godsdienstregels. De wet bepaald uiteindelijk de waarden en normen, wat een misdrijf is en welke grondrechten en mensenrechten verdedigd moeten worden en uitgedragen. Wanneer niet bij wet is geregeld dat de staat NR 1 is in Recht, Orde, Wetgeving en Normering , dus ook in de te verdedigen waarden zoals vrijheid van meningsuiting, dan ontstaat er een chaos en godsdienstige willekeur. Men kan zich dan beroepen op allerlei eigen godsdienstige regels (sharia, sekteregels etc.). Om die discussie te voorkomen moet helder zijn waar het land en de staat voor staat en wat je rechten en plichten zijn. Op een zielig schoolwetje na , zijn we bijna bij die scheiding. Dat rudiment uit het verleden moet wel nog weggepoetst worden. Het gaat erom de vrijheid van meningsuiting ten volle tot zijn recht te laten komen! Die vrijheid maakt ons tot vrije en zelfstandig denkende mensen, die vrijheid vormt de basis van elke echte democratie. Wat voorkomen moet worden is dat er ook maar enige schijn van rechtvaardigheid blijft voor bv zo'n beestachtige moord op religieuse gronden op Theo van Gogh. In alle situaties hebben mensen zich vastgehouden aan die vrijheid van meningsuiting. Zelfs onder regimes: Die gedanken sind frei. Het gaat niet om respectloos wat schreeuwen, maar om wezenlijke meningen te mogen en kunnen uiten in woord en gebaar, in kunst en cultuur. Hoogachtend,