In de grote steden wonen veel mensen dicht op elkaar, zonder elkaar te kennen.
Dat komt zeker voor in (grote) flatgebouwen.
Men leeft langs elkaar heen en in het gunstigste geval groet men elkaar in de lift.
Niemand voelt zich verantwoordelijk voor wat er in de flat of omgeving gebeurt.
Wanneer ergens in de lift of galerij (bij portiekwoningen is dat minder) iets gebeurt in de vorm van afval weggooien of zelfs kotsen in de lift, dan blijft het gewoon liggen.
In onze eigen flat is het gebeurd dat iemand in de lift heeft gekost, wat een week is blijven liggen.
Ook is het gebeurt dat een hond zijn behoefte heeft gedaan in de gang tussen de bergingen.
Dat heeft er 3 maanden gelegen, ondanks dat ik het gemeld heb bij de bewonersvereniging, totdat ik een briefje in de lift heb opgehangen, toen was het na een week weg.
En dat briefje werd in eerste instantie door iemand weggehaald.
Wanneer men elkaar beter kent dan wordt daar toch anders mee omgegaan.
Daarom zag ik graag dat er een regelmatige (2,3, of 4 wekelijks) flatsamenkomst wordt georganiseerd, waarbij de bewoners ongedwongen bij elkaar komen onder het genot van een hapje en een drankje wat men zelf meeneemt. En dat hoeft helemaal geen grote zaal te zijn, dat kan gewoon in de lifthal of andere openbare ruimte, of zelfs een binnentuin.
Op die manier ontstaat er toch iets van een sociale controle, waardoor men elkaar gaat aanspreken op de voornoemde zaken. Ook is het goed voor de integratie.
Het is zo dat bewoners wel willen komen, maar dan moeten ze het wel weten en een uitnodiging ontvangen.
Hier zou de overheid of de gemeente een subsidie voor moeten verstrekken om periodiek de kosten voor de uitnodigingen (kopieën) op zich te nemen.
In een groot flatgebouw zijn toch al gauw 300 tot 500 gezinnen a € 0,10 per kopie, dus per keer €30- tot €50.-. Dus per jaar spreken we dan over maximaal €500,- tot €1000,- , één en ander afhankelijk van de hoeveelheden en de frequentie.
Dus in principe zijn dat lage kosten voor een groot resultaat.

In de grote steden wonen veel mensen dicht op elkaar, zonder elkaar te kennen. Dat komt zeker voor in (grote) flatgebouwen. Men leeft langs elkaar heen en in het gunstigste geval groet men elkaar in de lift. Niemand voelt zich verantwoordelijk voor wat er in de flat of omgeving gebeurt. Wanneer ergens in de lift of galerij (bij portiekwoningen is dat minder) iets gebeurt in de vorm van afval weggooien of zelfs kotsen in de lift, dan blijft het gewoon liggen. In onze eigen flat is het gebeurd dat iemand in de lift heeft gekost, wat een week is blijven liggen. Ook is het gebeurt dat een hond zijn behoefte heeft gedaan in de gang tussen de bergingen. Dat heeft er 3 maanden gelegen, ondanks dat ik het gemeld heb bij de bewonersvereniging, totdat ik een briefje in de lift heb opgehangen, toen was het na een week weg. En dat briefje werd in eerste instantie door iemand weggehaald. Wanneer men elkaar beter kent dan wordt daar toch anders mee omgegaan. Daarom zag ik graag dat er een regelmatige (2,3, of 4 wekelijks) flatsamenkomst wordt georganiseerd, waarbij de bewoners ongedwongen bij elkaar komen onder het genot van een hapje en een drankje wat men zelf meeneemt. En dat hoeft helemaal geen grote zaal te zijn, dat kan gewoon in de lifthal of andere openbare ruimte, of zelfs een binnentuin. Op die manier ontstaat er toch iets van een sociale controle, waardoor men elkaar gaat aanspreken op de voornoemde zaken. Ook is het goed voor de integratie. Het is zo dat bewoners wel willen komen, maar dan moeten ze het wel weten en een uitnodiging ontvangen. Hier zou de overheid of de gemeente een subsidie voor moeten verstrekken om periodiek de kosten voor de uitnodigingen (kopieën) op zich te nemen. In een groot flatgebouw zijn toch al gauw 300 tot 500 gezinnen a € 0,10 per kopie, dus per keer €30- tot €50.-. Dus per jaar spreken we dan over maximaal €500,- tot €1000,- , één en ander afhankelijk van de hoeveelheden en de frequentie. Dus in principe zijn dat lage kosten voor een groot resultaat.