De acceptatie van duurzame voorzieningen - als windenergie op het land - en het duurzamer worden van voorzieningen als die voor elektriciteit, kan sterk versneld worden door burgers, verenigd in een coöperatie. Zo'n coöperatie exploiteert een voorziening als een windmolen in de eigen omgeving.

Met het Zelfleveringsmodel kunnen de leden van de coöperatie hun eigen duurzame warmte, warm water en stroom kopen tegen kostprijs. Ze betalen geen BTW en Energiebelasting, als ze die duurzame energie zelf opwekken voor eigen rekening en risico, in hun coöperatie. Op deze manier hebben ze als deelnemer in de coöperatie voordeel volgens het principe de "niet-vervuiler betaalt geen belasting". Dit is vergelijkbaar met de verlaagde BPM voor heel schone auto's.

Met dit Zelfleveringsmodel wordt windenergie ook in het binnenland haalbaar, voor burgers. De huidige SDE subsidieregeling is hier nog ongeschikt voor. Het Zelfleveringsmodel is een initiatief vanuit de burgers zelf, en dient alleen al daarom steun vanuit de overheid. Bovendien verlaagt de coöperatieve aanpak de maatschappelijke kosten van de energievoorziening. Daarnaast zorgt de coöperatieve aanpak voor lokaal draagvlak, zodat lokale overheden geen of minder last ondervinden in de procedures voor de bouw van het windpark.

Het traditionele elektricteitsbedrijf wordt in deze constructie vooral dienstverlener, en vult alleen stroom aan als de windmolen te weinig oplevert en verkoopt stroom aan derden op momenten dat er te veel wordt opgewekt voor direct gebruik door de coöperatie leden.

Een belangrijke rem in deze constructie is dat de coöperaties wel voldoende leden moeten hebben, en natuurlijk dat ze voor eigen rekening en risico een windmolen of park moeten bouwen. Meer over dit model op http://www.duurzameenergie.org/ODEwiki/Zelfleverings_Model

Uit een studie van Senter Novem, in opdracht van EZ is gebleken (juni 2009) dat het financieel beslag op overheidsmiddelen laag is, vergelijkbaar met de kosten van de SDE, voor een vergelijkbare hoeveelheid duurzame elektriciteit.

Wat nog ontbreekt is een helder en begrijpelijk kader.
Zoals een besluit van de Minister van Financiën dat dit concept toegepast mag worden onder de volgende voorwaarden:
- Alleen voor windparken die eigendom zijn van een coöperatie van burgers.
- Alleen leden van de coöperatie hebben vrijstelling van BTW en EB, voor het deel van de opbrengst van het park dat ze zelf verbruiken.

De acceptatie van duurzame voorzieningen - als windenergie op het land - en het duurzamer worden van voorzieningen als die voor elektriciteit, kan sterk versneld worden door burgers, verenigd in een coöperatie. Zo'n coöperatie exploiteert een voorziening als een windmolen in de eigen omgeving. Met het Zelfleveringsmodel kunnen de leden van de coöperatie hun eigen duurzame warmte, warm water en stroom kopen tegen kostprijs. Ze betalen geen BTW en Energiebelasting, als ze die duurzame energie zelf opwekken voor eigen rekening en risico, in hun coöperatie. Op deze manier hebben ze als deelnemer in de coöperatie voordeel volgens het principe de "niet-vervuiler betaalt geen belasting". Dit is vergelijkbaar met de verlaagde BPM voor heel schone auto's. Met dit Zelfleveringsmodel wordt windenergie ook in het binnenland haalbaar, voor burgers. De huidige SDE subsidieregeling is hier nog ongeschikt voor. Het Zelfleveringsmodel is een initiatief vanuit de burgers zelf, en dient alleen al daarom steun vanuit de overheid. Bovendien verlaagt de coöperatieve aanpak de maatschappelijke kosten van de energievoorziening. Daarnaast zorgt de coöperatieve aanpak voor lokaal draagvlak, zodat lokale overheden geen of minder last ondervinden in de procedures voor de bouw van het windpark. Het traditionele elektricteitsbedrijf wordt in deze constructie vooral dienstverlener, en vult alleen stroom aan als de windmolen te weinig oplevert en verkoopt stroom aan derden op momenten dat er te veel wordt opgewekt voor direct gebruik door de coöperatie leden. Een belangrijke rem in deze constructie is dat de coöperaties wel voldoende leden moeten hebben, en natuurlijk dat ze voor eigen rekening en risico een windmolen of park moeten bouwen. Meer over dit model op http://www.duurzameenergie.org/ODEwiki/Zelfleverings_Model Uit een studie van Senter Novem, in opdracht van EZ is gebleken (juni 2009) dat het financieel beslag op overheidsmiddelen laag is, vergelijkbaar met de kosten van de SDE, voor een vergelijkbare hoeveelheid duurzame elektriciteit. Wat nog ontbreekt is een helder en begrijpelijk kader. Zoals een besluit van de Minister van Financiën dat dit concept toegepast mag worden onder de volgende voorwaarden: - Alleen voor windparken die eigendom zijn van een coöperatie van burgers. - Alleen leden van de coöperatie hebben vrijstelling van BTW en EB, voor het deel van de opbrengst van het park dat ze zelf verbruiken.