Daadkrachtige regeringen, internationale samenwerking en een nieuw systeem

Er zijn nu 0 reacties | 10 mei 2009 17:44

Wat vindt u van deze bijdrage? 0 0

Gelet op de huidige economische wereldcrisis, die lang gaat duren, ben ik het volledig eens met de visie van Jan Marijnissen.
Een groot nadeel van het democratisch systeem met verkiezingen om de vier jaar is, dat het kortetermijndenken van politici erdoor wordt bevorderd. Als een regering eenmaal is gekozen, begint ze vaak meteen met het consolideren van haar machtspositie en met het “plannen” van haar volgende herverkiezing. Om de kiezers niet tegen zich in het harnas te jagen, worden noodzakelijke hervormingen vaak gemeden of naar de toekomst verschoven. Gezien de sterk toegenomen complexiteit en de globalisering van de problemen is juist een langetermijnvisie van regeringsleiders en politici meer dan ooit noodzakelijk. Dit houdt in dat wetenschappers, onder meer op economisch -, sociaal - en milieugebied, veel meer invloed moeten krijgen op het langetermijnbeleid en dat de regeringen moeten worden afgerekend op het realiseren van dit beleid.

Een kernkabinet met wijze mannen en vrouwen, zoals Marijnissen bepleit, is gelet op de huidige wereldproblemen, gewenst. Dat geldt niet alleen voor ons land, maar voor alle landen in de wereld. Het gaat immers al lang niet meer over het oplossen van problemen in de afzonderlijke landen. Een internationale visie en samenwerking is vereist om de enorme wereldproblemen op een effectieve manier te lijf te gaan. Dat betekent echter, dat we naar een nieuw financieel- economisch systeem moeten streven. We moeten het superkapitalisme, dat schromelijk heeft gefaald, afzweren en kiezen voor een rechtvaardiger en stabieler semi-kapitalistisch of semi-socialistisch systeem. (maar absoluut geen communistisch systeem). (Zie hiervoor ook mijn bijdrage: Naar een nieuw financieel- economisch systeem.)

Zo zullen de regeringsleiders oplossingen moeten vinden voor:
de concentratie van de politieke -, financiële - en economische macht bij het grootkapitaal, de instabiliteit van het financieel- economisch stelsel, de hebzucht van ondernemingsleiders, de materialistische levenshouding van de burgers, de uitputting van de energie- en grondstoffenvoorraden, de klimaatsontwrichting door de vervuiling van de aardatmosfeer, de alsmaar toenemende kloof tussen rijk en arm en de teloorgang van normen en waarden.