Inderdaad: Van het belang van de "prijs-kwaliteit verhouding" is - vooral in NL alleen die prijs overgebleven, met goedkope argumenten. Je zou de woordenlijst sinds medio '80'er jaren eens willen opschonen: Prestatie, Concurrentie, Status, Last-minute reizen, Goedkope leningen en Aftrekbaar voor de Belasting. Te vervangen door Samenwerking, Belangstelling, Verdieping, Waardering (mét en voor anderen).
En dan nog dit:
Innovatie (als doos van pandora) mag blijven, als we de schaars wordende oude ambachten, zoals die van de orgelbouwer, de klompenmaker, touwslager, mandenvlechter, bezembinder, de hoefsmid, de kaarsenmaker (zie verder www.ambachten.nl) en ook die van het kruidenvrouwtje maar in ere weten te houden. Kwaliteit en echte waarde staan daarbij in hoger aanzien dan wat het de maker direct oplevert.
Dragers van de cultuur, die op hun beurt, aangevuld met ambachten uit andere culturen, tot verrijking leiden van ons cultureel kapitaal.
De crisis is een kans om jongeren, die geen plaats kunnen verwerven in onze kenniseconomie, in deze beroepen op te leiden.

Het is maar wat je bedoelt.
Vluchtig materialisme waarop het hedonisme van de minidenker berust, brengt inderdaad niets en weer niks,
Voegt niks toe aan je menselijke kwaliteiten.
Maar of het met produktkwaliteit ten opzichte van de hoeveelheid wat van doen heeft is de vraag.

Daar waar materialen gebruikt worden om ons op een goede manier door het leven te helpen, daar lijkt mij het kwaliteitsbegrip toch wel wat belangrijker.
Daar waar het gaat om (soms oude)ambachten, daar houdt de kwaliteit gelijke tred met de beroepseer en vakbekwaamheid van de maker. Soms neemt dit soort werk nog toe, b.v. met de toename van het aantal rijpaarden is er weer meer werk voor de hoefsmid. De kunst is om de kwalitatief goede eruit te zoeken. Je moet hard werken voor je centjes en wil er wel wat gioeds voor terug.
Maar bij ambachten gaat het ook vaak om nostalgische gevoelens. Dat is heel wat anders.

Maar de dingen die onze maatschappij op de been houden daar draait alles om kwaliteit. Daar kun je niet gaan filosoferen over meer bruggen van twijfelachtige kwaliteit of minder bruggen van beste kwaliteit. Voorvallen in de wereld laten zien dat er vaak een zware straf op volgt.
Dat geldt voor kerncentrales en ga maar door.

Zowel in Italie als eerder in China bleken de gevolgen van het sparen op kwaliteit van huizen en gebouwen bij de aardschokken. Maar wat wil je als je nog extra grote afdrachten moet doen aan Berlusconi's Mafia.
Zo hangt de veiligheid van de reiziger direkt af van de kwaliteit van de spoortrein waarin hij van A naar B gaat. En vul maar aan.

Kijk naar de ongelooflijke massa nog net niet waardeloze rotzooi die uit China komt. Zodra er "Made in P.R.C." op staat gooi ik het tegenwoordig onmiddellijk terug.
Overigens is het doorgaans ook zo dat als je je produkten in China kunt uitbesteden dan maak je KWALITATIEF gezien niet veel bijzonders.

Onze hele huidige samenleving is enorm kwaliteitsafhankelijk. Ons dagelijks inkomen is er ook in hoge mate afhankelijk van. Het is een van de eerste argumenten om een bedrijf met arbeidsplaatsen en al te handhaven of overboord te zetten. Kennisgebrek is de basis onder de kwaliteitsafbraak waarmee onze industrie is afgebroken.
De als gevolg daarvan minimale toegevoegde waarde in onze ekonmie merken we in de matige gezondheidszorg, ver achtergebleven onderwijs, de beschamend schandalige behandeling in onze verpleeghuuzen en ga maar door met veel te duur wonen en meer.

In welke omgeving praat je over kwaliteit. Als het tegenover massa gezet wordt, dan is het meestal van minder belang. Het soort produkt speelt een rol.

In pricipe is kwaliteit een uitermate belangrijke eigenschap van materiele zaken, mede afhankelijk van de toepassing, een puur zakelijke overweging dus. Maar het heeft weinig van doen met de menselijke kwaliteiten, afgezien van het feit of de kennis voorhanden is om materiele zaken met hoge toegevoegde waarde te vervaardigen.

Laat het zo. Als alles perfect is vind ik griezelig. Zonder problemen geen kansen nieuwe oplossingen te zoeken. Ik ben blij dat er wat te denken en doen valt. Anders zou ik kapot gaan van verveling.

Het is volkomen onmogelijk om iets perfekt te maken.
Als het beter is als voorheen dan noemen we dat vooruitgang. Ons niet realiserend dat de nieuwe situatie morgen gewoon is en alledaags.
Elk produkt moet morgen weer beter zijn dan vandaag.
Daar is een massa kreativiteit voor nodig naast een forse hoeveelheid ervaringskennis.
Iemand die echt technisch bezig is kan zich zijn levenlang niet vervelen.

Alleen mensen die vervreemd zijn van kreatief werk en vervallen zijn, zoals in Nederland zo velen, tot een simpele dagelijks terugkerende dagvulling, die kunnen zich vervelen. Verdienen ook meestal veel te veel.