Hoi Acht,

Ben je niet bang dat als de leerplichtwet afgeschaft wordt, er heel veel kinderen niet meer naar school toe zullen gaan?


Groetjes,

Arthur.

Op vrijdag, 7 augustus 2009 10:56 schreef Arthur Stolwijk het volgende:Hoi Acht,

Ben je niet bang dat als de leerplichtwet afgeschaft wordt, er heel veel kinderen niet meer naar school toe zullen gaan?


Groetjes,

Arthur.

Dank voor je reactie, Arthur
ik zou het dwingende karakter van de leerplichtwet willen verleggen naar plicht tot opvoeden. De verantwoordelijkheid, ook voor een leerprogramma, ligt dan bij de ouders. Een -goed werkende! - instantie bespreekt, controleert, stuurt bij, maar geeft ook het geld aan de ouders. Ik merk dat dit idee niet zomaar bij iedereen overkomt.
groet.

Hoi Acht,

Ik persoonlijk vermoed dat ouders veel minder welwillend tegenover bemoeienis met de opvoeding van hun kind, dan tegenover bemoeienis met het onderwijs van hun kind staan, ook al komt het in dit geval op hetzelfde neer.

Maar hoe denken anderen hierover?


Groetjes,

Arthur

Ik ben het volledig met je eens dat het schoolleven versuft. Ook ik heb door de nodige sufheid op school nog onlangs zo weinig gedaan dat ik 3 keer ben blijven zitten en 2 keer ben afgestroomd. Dit terwijl ik begon op het gymnasium.

Feit is dat veel mensen dit ook meemaken. En inderdaad zorgt deze verplichtheid van toch doorgaan (hoewel er DUIDELIJK geen motivatie is) soms zelfs voor depressies. Het lijkt me verstandig om iedereen verplicht naar school te sturen. Maar ik hang daar een 'maar' aan. Namelijk als het gewoon echt niet lukt, vraag zo'n kind wat hij dan wil. Stel nou dat hij piloot wil worden. Stuur hem dan naar een pilootschool? Ik weet niet of die bestaan, maar desnoods roepen we ze in het leven.

Sommige van die kinderen hebben gewoon meer uitdaging nodig dan hun wiskunde en Nederlands. Natuurlijk is het zonde van de gemiste educatie. Maar is het niet veel erger om talent in de kiem te smoren in plaats van het uit te bouwen wanneer dat nodig is?

Ik spreek uit ervaring als ik stem voor het laatste. En ik vind het plan van Acht dan ook erg goed.

Een prima stelling.

Schoolplicht of leerplicht is complete onzin.
Er zijn 2 soorten leerlingen: zij die niet willen leren en zij die wel willen leren.
De laatste leren op school vanzelf, en dwang voor de eerste soort heeft geen enkele zin, omdat zij hoe dan ook geen enkele motivatie hebben. En leren kan alleen met motivatie.
Dan kun je leerlingen nog op een andere manier indelen:
zij die wel kunnen leren, en zij die niet kunnen leren.
Voor de laatste categorie heeft dwang natuurlijk geen enkele zin, want zij kunnen toch niet leren, zijn er hoe dan ook niet capabel voor.
Voor de eerste categorie geldt dan de indeling van de 1e soort.

Leerplicht of scholldwang is vooral tegenwoordig ook nutteloos, omdat tal van zaken die je tegenwoordig op school krijgt ook heel goed BUITEN school kunnen worden aangeleerd, in de maatschappij of thuis. Daar is helemaal geen school voor nodig.
Boivendien is er helemaal geen recht op omnderwijs in dit land.
Elk jaar gaan ca 3000 kinderen in de leerpolichtige leeftijd niet naar school omdat ze door de school geweigerd worden. En dan doet de leerplictambtenaar helemaal niks.
Dus weg met schoolplicht en leerdwang.

Martin64.

Op vrijdag, 7 augustus 2009 13:45 schreef Arthur Stolwijk het volgende:Hoi Acht,

Ik persoonlijk vermoed dat ouders veel minder welwillend tegenover bemoeienis met de opvoeding van hun kind, dan tegenover bemoeienis met het onderwijs van hun kind staan, ook al komt het in dit geval op hetzelfde neer.

Maar hoe denken anderen hierover?


Groetjes,

Arthur

reactie Acht:
waarschijnlijk is het zo dat ouders zelf niet 'begeleid' willen worden door de overheid maar ze zijn wel bereid hun kinderen over te leveren aan het schoolleven. Kinderen zijn (nog) niet zo mondig dat ze in opstand komen tegen het verplicht naar school gaan, hoewel lijdelijk verzet wel veel voorkomt, dit passieve gedrag op scholen is funest voor het opgroeien en volwassen worden van jonge mensen. Voor ouders heeft het naar school sturen van de kinderen nog een praktisch voordeel, ze hoeven zich niet zelf met de kinderen bezig te houden; de school als oppas.

Op dinsdag, 18 augustus 2009 16:45 schreef PietPuk het volgende:Ik ben het volledig met je eens dat het schoolleven versuft. Ook ik heb door de nodige sufheid op school nog onlangs zo weinig gedaan dat ik 3 keer ben blijven zitten en 2 keer ben afgestroomd. Dit terwijl ik begon op het gymnasium.

Feit is dat veel mensen dit ook meemaken. En inderdaad zorgt deze verplichtheid van toch doorgaan (hoewel er DUIDELIJK geen motivatie is) soms zelfs voor depressies. Het lijkt me verstandig om iedereen verplicht naar school te sturen. Maar ik hang daar een 'maar' aan. Namelijk als het gewoon echt niet lukt, vraag zo'n kind wat hij dan wil. Stel nou dat hij piloot wil worden. Stuur hem dan naar een pilootschool? Ik weet niet of die bestaan, maar desnoods roepen we ze in het leven.

Sommige van die kinderen hebben gewoon meer uitdaging nodig dan hun wiskunde en Nederlands. Natuurlijk is het zonde van de gemiste educatie. Maar is het niet veel erger om talent in de kiem te smoren in plaats van het uit te bouwen wanneer dat nodig is?

Ik spreek uit ervaring als ik stem voor het laatste. En ik vind het plan van Acht dan ook erg goed.

reactie Acht:
dank voor je reactie, je beschrijft jouw moeite met de verplichting naar school te moeten. Motivatie is bij jou het begrip waar het om lijkt te draaien. Volgens mij staat het leren op school te ver af van wat er in de maatschappij gebeurt. Hoe vaak valt op de radio niet te horen dat allerlei zaken als 'met geld omgaan', 'hoe leef ik gezond?', 'goed burgerschap' etc. op school geleerd zou moeten worden? De ouders geven deze dingen blijkbaar niet voldoende door aan hun kinderen. Ik denk dat de ouders de aangewezen personen zijn die voor een verbinding van hun kinderen met 'de maatschappij' kunnen zorgen. De ouders hebben een beroep, werk, nemen deel aan verenigingsleven, gaan met geld om, en kunnen hun kinderen daar bij betrekken. Wanneer de kinderen de link met 'het echte leven' voelen is er veel minder probleem met motivatie. Het voorbeeld is een intellligent iemand die na een paar jaar zeer eenvoudig werk daar geen zin meer in heeft en wil gaan studeren.
Je schrijft 'Het lijkt me verstandig om iedereen verplicht naar school te sturen.', volgens mij is het verstandig in een wet vast te leggen dat mensen wel bepaalde dingen moeten leren, bijvoorbeeld taal, rekenen, een vak, maar niet in die wet vast te leggen waar en hoe dat precies moet gebeuren. En dit lijkt me de verantwoordelijkheid van de ouders, zij kunnen het best bepalen hoe hun kind kan leren.

Het huidige schoolbestel is goed voor een kleine middengroep, denk ik. Er zijn grote groepen voor wie het leren heel anders gaat dan op de school.

Je schrijft dat het zonde is van de gemiste educatie. Ik denk dat er een é-énorme verspilling plaats vind in het onderwijs. Wanneer politieke partijen pleiten voor een kennis-economie en heel veel extra geld naar het onderwijs willen sturen, verwacht ik daar niet veel van vanwege de hierboven beschreven verspilling en verkeerd (gefrustreerd) gedrag aanleren tijdens de schooltijd.

Ik hoop dat je toch nog ergens een aardig baantje hebt (zoekt).

groet Acht

Op donderdag, 20 augustus 2009 20:54 schreef martin het volgende:Een prima stelling.

Schoolplicht of leerplicht is complete onzin.
Er zijn 2 soorten leerlingen: zij die niet willen leren en zij die wel willen leren.
De laatste leren op school vanzelf, en dwang voor de eerste soort heeft geen enkele zin, omdat zij hoe dan ook geen enkele motivatie hebben. En leren kan alleen met motivatie.
Dan kun je leerlingen nog op een andere manier indelen:
zij die wel kunnen leren, en zij die niet kunnen leren.
Voor de laatste categorie heeft dwang natuurlijk geen enkele zin, want zij kunnen toch niet leren, zijn er hoe dan ook niet capabel voor.
Voor de eerste categorie geldt dan de indeling van de 1e soort.

Leerplicht of scholldwang is vooral tegenwoordig ook nutteloos, omdat tal van zaken die je tegenwoordig op school krijgt ook heel goed BUITEN school kunnen worden aangeleerd, in de maatschappij of thuis. Daar is helemaal geen school voor nodig.
Boivendien is er helemaal geen recht op omnderwijs in dit land.
Elk jaar gaan ca 3000 kinderen in de leerpolichtige leeftijd niet naar school omdat ze door de school geweigerd worden. En dan doet de leerplictambtenaar helemaal niks.
Dus weg met schoolplicht en leerdwang.

Martin64.

reactie Acht:
dank voor je reactie, een echte medestander . . .
Ik ben wel benieuwd hoe je aankijkt tegen het opvoeden en de rol van de overheid in opvoeden en onderwijs.

Volgens mij is er een gigantisch bedrag beschikbaar wanneer al het geld dat zit in:
kinderbijslag, kinderopvang, basis- en middelbaar onderwijs, kinderbescherming, jeugdzorg, centra voor jeugd en gezin, pleegzorg, alle opvang voor ontspoorde kinderen en alle potje die op dit terrein beschikbaar zijn -
opgeteld wordt.
Wanneer dit geld bij gebleken geschiktheid gedoseerd aan de ouders beschikbaar gesteld wordt, of het geld wordt aan een vorm van onderwijs - in overleg met de ouders - besteed, dan blijft er heel veel geld over. Ouders die veel zelf doen, en geen grote brokken maken, kunnen zo budget overhouden voor een dure beroepsopleiding, piloot of arts bijvoorbeeld.
Ouders die minder goed zijn in het begeleiden van hun kinderen kunnen daar hulp bij krijgen, niet achteraf zoals nu gebeurt - en achteraf is er weinig meer aan te doen - maar op tijd. Ook de minister van jeugd en gezin praat tegenwoordig veel over 'preventie'.
Voor het hele kleine percentage 'slechte' ouders moeten er wettelijke mogelijkheden zijn, ook weer, op tijd in te grijpen. Daar zal een vorm van pleegzorg voor moeten zijn en laat die dan anders zijn dan zoals het nu toe gaat! Dat kan ook wanneer er meer wetteliijke mogelijkheden zijn zodat vooral in een vroeg stadium ingegrepen kan worden.
In een dergelijke 'opvoedwet' zal ook een zelfreinigend mechanisme moeten zitten waardoor ouders niet overgeleverd zijn aan een almachtige overheidsinstantie.

Dit idee lijkt regelrecht in te gaan tegen de huidige cultuur van eindeloze vrijheid die de jaren zestig generatie voor ons bevochten heeft. 'Allles moet kunnen' is het motto. Voor het overgrote merendeel van de ouders leidt deze opvoedwet echter tot meer vrijheid. Ik denk dat samen met deze opvoedwet de mogelijkheid voor jeugdigen deel te nemen aan de maatschappij vergroot moet worden. Dit moet wel voorzichtig vormgegeven worden, terug naar de tijden van de kinderarbeid willen we niet, maar de tere poppetjes te veel te beschermen draagt natuurlijk niet bij aan het volwassen worden.



Zonet op het nieuws van radio 1:
ouders worden steeds gemakzuchtiger waar het gaat over het op hun kinderen letten op het strand. Ze wachten vaak lang met het ophalen van hun kinderen. De e.h.b.o. posten gaan steeds meer op oppascentrales lijken. De reddingsposten gaan polsbandjes uitdelen waardoor het makkelijker word de kinderen met hun ouders te herenigen. - voor het heropvoeden van de ouders is het te laat, er moet een pragmatische oplossing gevonden worden in de vorm van polsbandjes.

groet, Acht.

De leerplichtwet dient te worden afgeschaft,deze wet die begin 1900 in het leven is geroepen om ook de allerlaagste sociale klasse van schoolonderwijs te voorzien en die kennis te laten nemen van de algemene ontwikkelingen is nu anno 2010 al vele malen achterhaald,door het gebruik van internet zijn alle jongeren van 10 jaar al net zo ver als iemand in 1900 wanneer hij 18 jaar geworden was.

Het zou veel beter zijn om elk individu een maximaal aantal van 18 leerjaren te geven, hoe dat deze jaren worden ingevuld is niet van belang, tenminste de eerste 6 jaren(basis school) is verplicht, de overgebleven jaren kunnen gedeeltelijk naar wens zelf worden ingevuld,met dien verstande dat de eerste 2 jaar na het basis onderwijs minimaal 3 dagen onderwijs dient te worden genoten, de andere dagen moeten zij arbeid verrichten, het blijkt namelijk dat er bijna geen enkele jongere meer is die weet wat voor werk hij nou zou willen gaan doen of waar hij voor zou willen gaan leren, geef ze daarom 2 jaar de tijd om te zoeken wat ze willen. Hebben ze na die 2 jaar een baan gevonden die hun ligt ,maar daar is verder geen bijscholing voor nodig dan dient dit ook niet verplicht te worden, maar mocht hij wanneer hij op bv 25 jarige leeftijd nog een studie willen volgen om hogerop te komen dan kan hij alsnog een beroep doen op zijn niet genoten leerjaren, pas dan maak je maximaal gebruik van de wil om iets te leren en niet zoals nu dat ze naar school gaan maar zonder motivatie en alleen maar de hele klas lopen te verzieken en de schoolleiding op stang te jagen en bovenal veel rottigheid uithalen.

Deze interessante discussie kun je niet los zien van de sociale zekerheid. Als mensen de vrijheid krijgen en nemen om niet naar school te gaan, zijn wij dan nog verplicht om in hun levensonderhoud te voorzien?

Verder zijn er stemmen om in het hoger onderwijs iedereen een aantal leerrechten te geven ipv aantal jaren. Dat is een begin om dit uit te breiden naar hele werkzame leven?

Op zondag, 20 september 2009 15:10 schreef Jurriaan Pröpper het volgende:Deze interessante discussie kun je niet los zien van de sociale zekerheid. Als mensen de vrijheid krijgen en nemen om niet naar school te gaan, zijn wij dan nog verplicht om in hun levensonderhoud te voorzien? Verder zijn er stemmen om in het hoger onderwijs iedereen een aantal leerrechten te geven ipv aantal jaren. Dat is een begin om dit uit te breiden naar hele werkzame leven?

Beste Jurriaan,
Ik ben benieuwd naar je eigen antwoorden op je vragen?
De sociale zekerheid is inderdaad van belang.
Ik onderschrijf het idee van Mooimenneke van een levenlang leren en dus een aantal jaren leerrecht (bv 16)die jezelf enigzins verspreid kunt nemen, overigens met een lening uiteraard voorzover het de jaren betreft op een school "boven" het VO. In de jaren dat je niet leert, maar al weet dat je geen werk hebt vervalt het recht op een uitkering natuurlijk. Dat zou te makkelijk zijn.
Misschien kan een basisinkomen (oud idee uit oude doos hierin ook wat betekenen) of doorlenen?

Reactie op eerdere bijdragen, ook op de vraag van Jurriaan Própper.

Deze kwestie kun je niet los zien van sociale zekerheid. Zijn mensen nog wel verplicht om in hun levensonderhoud te voorzien.

Antwoord: natuurlijk wel. Maar dan moeten mensen daar wel de Rechten en de praktische mogelijkheden voor hebben. Werklozen mogen nu niet zelf een economische activiteit opstarten op de plaats waar ze wonen. Is meestal verboden door een bestemmingsplan.
Nu kan elke gemeente mensen het onmogelijk maken om in hun eigen levensonderhoud te voorzien.
Dat gemeenten die bevoegdheden hebben is al een belangrijke reden voor de ontsoring van het maatschappelijke en economische systeem.
Want er zijn diverse landen op de wereld waar gemeenten die bevoegdheden NIET hebben.
In zulke landen zijn de Mensenrechten van de VN van toepassing, in ons land NIET.

In dit land hebben werklozen en armen geen Economische Basis Rechten.
GEEN Economische rechten.
Logisch dat er hele groepen geen zin hebben om jaren lang op school zinloze dingen te laten
leren, want daarna is er toch geen werk.

In het oude Romeinse Rijk was er helemaal geen schoolsysteem zoals na wo II is opgebouwd.
Maar daar had niemand toestemming nodig om een economische activiteit op te starten.
En de gemiddelde belastingdruk was er rond de 10%.

Wilde je iets leren ? Mocht. ,
Had je geen zin om te leren ? Mocht ook.
Geen dwang, geen bureaucratie, maar vrijheid voor alle gewone burgers.
Zoals het hier 70 jaar geleden ook nog was.

Philips ontwikkelde lampen in een boerenschuur in Zaltbommel.
Is nu compleet verboden.

Albert Heijn begon in Zaandam een winkel in zijn eigen woonhuis.
Moet je nu eens proberen in zo'n jaren '70 woonwijk.

Wat we nodig hebben is herstel:
herstel van de economische vrijheid
herstel van de vrijheid om te leren

Weg met alle dwang en alle verboden.

Martin 64.

Op zondag, 20 september 2009 15:10 schreef Jurriaan Pröpper het volgende:Deze interessante discussie kun je niet los zien van de sociale zekerheid. Als mensen de vrijheid krijgen en nemen om niet naar school te gaan, zijn wij dan nog verplicht om in hun levensonderhoud te voorzien?

Verder zijn er stemmen om in het hoger onderwijs iedereen een aantal leerrechten te geven ipv aantal jaren. Dat is een begin om dit uit te breiden naar hele werkzame leven?

reactie Acht:
Het complete voorstel 'wet op de opvoeding 1997' bevat de wettelijke mogelijkheid voor de overheid de ouders aan te zetten tot een 'maatschappelijk verantwoorde opvoeding'. Een aantal minimale leerdoelen kunnen in de wet vastgelegd worden. (Nu is er feitelijk slechts schoolplicht, de overheid is onlangs pas begonnen met het beschrijven van leerdoelen) Het beschikbare budget - nu alle kosten voor zuigeligenzorg, alle jeugd instanties, onderwijs en kinderbijslag - wordt in overleg met de ouders besteed.
Een kip - ei vraag is de vraag of het toenemend aantal jeugdigen dat vroegtijdig een beroep doet op sociale wetten, veroorzaakt wordt door de opvoeding en het onderwijs of dat de maatschappelijke - en vooral economische ontwikkelingen er toe leiden dat veel mensen niet mee kunnen komen.
Essentiëel is de belevenis van jongeren wat echt moet. Wat nu moet is naar school gaan, dat lijkt een natuurgegeven. En daar volgt dan, als het goed gaat, een toekomstige werkkring uit. Een simpele stelling die leidt tot 'wat moet' is het aloude adagium dat je je staande moet houden in de maatschappij. Je moet iets kunnen waar vraag naar is, je moet geld verdienen, je moet deelnemen aan groepen in de samenleving. Er doemt hier een dilemma op want ik zal niet pleiten voor het afschaffen van allerlei sociale wetten, maar de beschreven simpele stelling - je moet je staande zien te houden in de maatschappij - is in de afgelopen vijftig jaar grondig verbrijzeld door de bijstandswet.
Nu is er het automatisme school en de motivatie door 'iets te gaan doen wat je leuk vindt' en dat leidt tot zeer veel verspilling in het onderwijs (“Zonde van de tijd”
Leren in Nederland vanuit een economisch perspectief / Lex Borghans / Samenvatting van de rede uitgesproken bij de aanvaarding van het ambt van hoogleraar Arbeidseconomie en Sociaal Beleid aan de Faculteit der Economische Wetenschappen en Bedrijfskunde van de Universiteit Maastricht op 1 december 2006 door dr. Lex Borghans.)
groet, Acht

Acht zegt: de bovenbeschreven simpele stelling: je moet je staande hpouden in de maatschappij - is in de afgelopen 50 jaar grondig verbrijzelfd door de Bijstandswet.
Klopt, maar niet alleen door de Bijstandswet. Ook door de andere uitkeringswetten: WAO, WW, etc hebben daar hun deel aan. Het hele systeem van sociale uitkeringen is in wezen een onnatuurlijk model, dat op diverse manieren aan het werk gaan belemmert en zelfs afstraft.
Dat is allang bekend, maar er wordt niks aan gedaan.
Maar minstens zo belangrijk is dat zelf je eigen werk en leven organiseren en inrichten, dat dat voor werklozen en uitkeringstrekkers vrijwel onmogelijk is geworden.
Dat recht heb je zelf niet meer, maar is overgenomen door allerlei bureaucratische instanties.

Een voorbeeld dat een jaar of 2 geleden in De Telegraaf heeft gestaan.
Een echtpaar van rond de 55 dat een middenstandszaak had, zag dat de omzetten alsmaar langzaam terugliepen, en dat binnen een aantal jaren de zaak niet mee voldoende op zou brengen om van te leven.
De omzetten bleven teruglopen, niet alleen door technologische veroudering van hun productenpakket, maar ook door het wegtrekken van mensen uit de plaats en de omgeving.

Ze besloten de zxaak te verkopen.
Opbrengst rond de E 250.000.-- Maar daar hoorde ook hun woning bij, want de zaak zat in het pand en het pand was niet te splitsen.

Ze hadden nu dus geen inkomen, geen werk, geen uitkering, want zelfstandigen komen niet in aanmerking voor WW, en als je meer dan E 11.000,-- hebt krijg je ook geen Bijstand.
Een huis huren mislukte, want daarvoor moet je een regulier inkomen hebben.
Een huis kopen met een hypotheek ging om dezelfde reden niet. Geen inkomen, geen hypotheek.

Ze hadden wel E 250,000,-- maar wat konden ze daar mee ?
Feitelijk gewoon niks. .... ,,...!!!!

Na een heleboel gezoek in allerlei buitenlanden hadden ze het volgende gevonden:
In het oosten van Duitsland, tegen de Tsjechische grens aan in het gebergte, maar in een stuk gebied dat wel vlak was, hadden ze in een dorpje waar al een deel van de oudere bewoners weg was, een goedkoop huis gekocht met een lap grond van een paar hectare.
Koopsom: E 100.000,--
De grond was voor een deel in gebruik voor een grote moestuin, voor het andere deel stond er bos op.
Dat bos leverde hout voor de grote houtkachel, waarop een CV was aangesloten, die de woonkamer , keuken en de grote slaapkamer verwarmde in de winter.
Verder was er de mogelijkheid om zeer goedkoop aan meer brandhout te komen.
In de grote moestuin etc. voorzagen ook de voorgaande bewoners vergaand in de eigen behoefte aan groenten, plus aardappelen etc. Er was een kippenschuur en de mogelijkheid voor een paar varkens.
Of ze dat gingen doen wisten ze nog niet.

Omdat de hele handel slechts E 100.000 kostte, hadden ze nog E 150.000 over.
Dat zetten ze op de bank, voor een groot deel op een deposito tegen zo hoog mogelijke rente.
Ze hadden uitgerekend dat ze per maand ongeveer E 300,00 kwijt waren aan vaste lasten.
Omdat ze een eigen bron en waterput hadden met pomp, waren er geen kosten voor drinkwater.
Ook niet voor verwarming.
De enige post van betekenis was electriciteit, en dat konen ze gewoon betalen.
Ook de lokale belastingen en heffingen.
Plus natuurlijk de bakker, ziektekostenverzekering, vervanging van kleding etc.

Ze konden het aldus uithouden tot ze 65 waren en AOW zouden krijgen. Want ze bleven wel de daarvoor benodigde stortingen doen. Kon ook van het reservegeld.
Bovendien hadden ze in dit zelfvoorzienings-systeem nu genoeg werk om de dag door te komen: zinvol werk, op menselijke schaal, en volledig onder eigen regie.
Niks meer te maken met uitkeringsclubs en hun verstikkende dwang en verboden. !
Eindelijk vrij...!

In Nederland kun je niet meer gewoon leven, op een beperkt aantal uitzonderingen na.

Ik ken mensen die dit van oudsher nu nog doen.
Al vanaf hun jeugd. Omdat ze op het platteland woonden, en niet hebben meegedaan met allerlei modernisering op krediet , met schulden dus.
Maar in het huidige Nederland kun je dat niet meer als je ergens in een stadswijk uit de jaren 70 woont.
En ook niet meer in je eentje. Vooral niet als je in een uitkering zit. Want dat is een viortuele gevangenis !

Vandaar mijn plan voor een Sociale Cooperatie.
Vandaar mijn plan om een zelfvoorzieningssysteem op te zetten door samenwerking.
Want daar zit de oplossing.

Rijken werken overal samen. armen en uitkeringstrekkers niet.
Het wordt hoog tijd dat die dat WEL gaan doen.


Martin Schenkels.

Ik vind het afschappen van de leerplicht niet zo handig.

Er worden in mijn optiek verkeerde conclusies getrokken. Ik lees uit bovenstaande dat omdat niet ieder kind gemotiveerd is dat daarom maar de leerplicht moet worden afgeschaft. Het is veel productiever om het met elkaar te hebben hoe onderwijs dan vormgegeven dient te worden. wellicht dat er meer moet worden gekeken naar de persoonlijke eigenschappen van een kind of....

Het gaat binnen de leerplichtwet op de eerste plaats om de bescherming van het kind. Een kind moet de mogelijkheid hebben om zichzelf te ontwikkelen. Aangezien dit zo'n fundamentele waarde is wat niet alleen in Nederland is verankerd maar ook in EU en VN verband denk ik dat het naast mijn persoonlijke mening niet eens mogelijk is om het af te schafen.

Daarbij is het toch een enorme sprong terug ipv vooruit in ontwikkeling. Binnen Nederland is het nu mogelijk om van een dubbeltje een kwartje te worden. Een zoon van een metselaar heeft door de leerplicht en de hierbij te paard gaande arrangementen de mogelijkheid om bankdirecteur te worden. afschaffen van de leerplicht doet dit tenniet. Wat als een ouder stelt: mijn kind gaat maar zo vroeg mogelijk werken, zo is het bij mij immers ook gegaan. Dan belemmerd een ouder toch de groei? Een kind leert op school vele dingen, niet alleen dingen die handig zijn voor een beroep maar ook een manier van denken.

Een laatste invalshoek: Nederland krijgt in steeds toenemende mate behoefte aan hoog opgeleid personeel. Nederland dient alle zeilen bij te zetten om hier aan te voldoen. Afschaffenvan de leerplicht is dan het laatste wat wij nodig hebben.

Helemaal mee ens Robert,

Er is veel te zeggen over vorm, duur en inhoud, kwaliteit en afstemming van en in het onderwijs, maar het afschaffen van de leerplicht is onzinnig.
Terug naar het tijdperk van onze voor-(voor) ouders. Leren alleen voor rijken.
Schande

Er worden blijkbaar 2 zaken door elkaar gehaald.

Dat is het onderwijssysteem zoals we dat nu hebben, en
de leerplicht.
Het onderwijssysteem zelf staat hier niet ter discussie.
Iedereen die dat wil kan blijven studeren, dus ook de armen via allerlei hulp van de overheid.
Vladimir heeft dat helaas niet goed begrepen.

Het enige wat ter discussie staat is de plicht om te leren, de DWANG , die ook geldt voor mensen die niet KUNNEN leren, en voor de grote groep die in plaats van gedwongen op school de tijd zitten te verknoeien, liever aan de gang wil gaan met praktisch werk, bv als zelfstandig ondernemer.

Vandaag stond een stukje in de krant van een knul van 10 jaar die al zelfstandig ondernemer is, hij verkoopt iets van brommobielen, die een omzet heeft van 6 ton per jaar.
Hij heeft het eigenlijk te druk om naar school te gaan.

Maar ja, hij moet op school zijn tijd verdoen.
Tegen deze onzin gaat het:
niet de leerplicht moet centraal staan, maar de vrije keuze van jongeren om zelf te bepalen wat zij in de maatschappij willen en gaan doen.

Michiel de Ruyter ging op zijn 14e naar zee. Het is maar goed dat er toen geen leerplicht bestond, want dan was hij vast geen zeeheld geworden.

Martin 64

Verheugend is het begrip dat Martin heeft. Het is blijkbaar zo dat het wat vergt om door het huidige O N D E R W I J S heen te kijken. Zoals Martin ook schreef, het onderwijssysteem zelf staat niet ter discussie; ik heb niet pertinent een hekel aan school of onderwijs, maar de hoge verwachting die mensen hebben van het onderwijs deel ik niet. Het gaat hier om de toegang tot het onderwijs. Blindstaren op de onderwijspraktijk, met alles er omheen, (Robert schrijft dat gekeken moet worden naar het vormgeven van het onderwijs; de commissie Dijsselbloem heeft toch vastgesteld dat het tientallen jaren lang sturen van verandernota's naar de scholen geen postitief effect heeft gehad) -dat blindstaren op de onderwijspraktijk- levert absoluut geen overzicht op de problematiek.
Dit overzicht ontstaat wanneer gekeken wordt naar 'volwassen worden', groeien, ontwikkelen, een plaats vinden in de maatschappij, contacten leggen met anderen met wie verwantschap gevoeld wordt (dat is een andere groep dan een willekeurige groep leeftijdsgenoten (klas)). Factoren die hier vlakbij liggen zijn: de ouders, 'de maatschappij'; werk, woonruimte, vervoer, deelnemen aan groepen, etc.
Ik denk dat dit volwassen worden niet automatisch vanzelf gaat en daarom zal er een wettelijke beschrijving van het doel (opvoeden tot maatschappelijke burgers) en een wettelijk kader voor een getrapte vorm van begeleiding -vanaf de geboorte/conceptie-, sturing, controle en eventueel correctie, nodig zijn. Parallel hieraan moet het toebedelen van de financiën gaan. De uitvoering van deze wet zal niet eenvoudig zijn. Maar ik verwacht erg veel van de stelregel: hoe dichter een wettelijke regel bij de werkelijkheid en bij de aard van de mens aansluit, hoe eenvoudiger en doeltreffender deze toe te passen is. Ik heb medelijden met ambtenaren die politieke gewrochten, resultaat van eindeloos politiek getouwtrek, moeten uitvoeren; dan zou ik ook uit het raam gaan staren.
Een tijd geleden werd op de televisie een jongen getoond die mesthandelaar geworden was, zijn pauze op school bestond uit bellen met klanten.
groet, Acht

Volwassen worden kan slecht middels een doeltreffende en beproefde methode: VORMING:
Vorming is een proces in de persoon waarbij deze komt tot een beter verstaan van zichzelf en zijn situatie, tot een kritische waardering daarvan en tot een bewuste en gerichte hantering van zijn mogelijkheden in zijn samenlevingssituatie.
Vorming staat dus voor groei en verandering.

Vormings- en ontwikkelingswerk draagt bij aan de verdere ontwikkeling van kennis, inzicht, vaardigheden en houdingen , gericht op bewustwording van zichzelf in hun situatie en verbetering van mogelijkheden tot beïnvloeding daarvan en tot deelname aan de samenleving
(Goezinne-Zijlman).
Bij vormings- en ontwikkelingswerk gaat het niet zozeer om cognitieve, individuele of diplomagerichte educatieve activiteiten, maar veeleer om zelfontplooiing in een maatschappelijke context (ontwikkeld in groepsverband), om solidariteit, om versterking van de eigen positie en in samenhang daarmee om maatschappelijke veranderingen.

Het onderscheid tussen vormingswerk en andere vormen van educatie manifesteert zich in sterke accentverschillen in vormen van leren
Je kunt uitgaan van 3 verschillende vormen van leren (in groepsverband) en bewustzijn:
1. Praktisch bewustzijn (doe-kennis): mensen weten hoe te handelen in situaties in het dagelijkse leven, zonder dat zij het hoe en waarom van die kennis systematisch onder woorden kunnen brengen. Dit praktisch bewustzijn wordt gevormd door instrumenteel leren dwz. leeractiviteiten die mensen helpen kennis en vaardigheden te verwerven waarmee ze beter kunnen functioneren binnen de eisen die de maatschappij aan hen stelt, zonder dat veel aandacht wordt besteed aan de waarde en betekenis van die eisen.
2. Discursief bewustzijn staat voor kennis en vaardigheden waarover mensen desgewenst wel kunnen communiceren. Zij zijn zich bewust van hun handelen en zij weten zich te verantwoorden. Deze vorm van bewustzijn gaat gepaard met expressief leren: leeractiviteiten die mensen helpen zich te bezinnen op zichzelf en hun handelen, in relatie tot hun eigen behoeften en sociale omgeving.
3. Reflexief bewustzijn verschilt van de 2 anderen bewustzijnsvormen doordat het berust op inzichten in de maatschappelijke voorwaarden voor - en effecten van bepaalde activiteiten.
Het verbindt de daden en denkbeelden van mensen met sociale structuren en systemen
waarvan zij deel uitmaken en met de bevestigende of veranderende invloeden die zij daarop
uitoefenen in hun handelen. Deze vorm van bewustzijn komt tot stand door leeractiviteiten
waarin sociologische fantasie ontwikkeld wordt. Daarbij leren mensen te onderzoeken hoe hun
handelen samenhangt met (veranderingen in) sociale structuren en instituties en te
onderkennen welke alternatieve toekomstscenario’s daaruit kunnen worden afgeleid, zowel
voor hun persoonlijk bestaan als voor de samenleving (micro,meso,macro) in haar geheel.

Het vormingswerk richt zich vooral op versterking van het discursief en reflexief bewustzijn
in onderlinge samenhang.

Vladimir, dank voor de theorie, ik zou haast denken dat je andragologie gestudeerd hebt. Het lijkt me dat we hier reflexief bewustzijn bezigen.
Ik vind wel dat je het volwassen worden in de eerste zin nogal exclusief beschrijft. In de jaren zeventig van de vorige eeuw deden zulke beschrijvingen opgeld. Vormingswerk was iets dat echt bestond. Maar in de discussie die gevoerd wordt naar aanleiding van het stukje 'schoolleven versuft' wordt gesproken over de uitvoering van de opvoedtaken en het leren: wie doen het: de ouders of de leraren. En er wordt gesproken over wat er nou eigenlijk toe doet: de doe-kennis waarmee iemand in de maatschappij een nuttige rol kan spelen of de theoretische kennis.
Hoe zie je de toepassing van jouw bijdrage in de toekomst?
- - -

Op woensdag, 7 oktober 2009 00:10 schreef Acht het volgende:Vladimir, dank voor de theorie, ik zou haast denken dat je andragologie gestudeerd hebt. Het lijkt me dat we hier reflexief bewustzijn bezigen. Ik vind wel dat je het volwassen worden in de eerste zin nogal exclusief beschrijft. In de jaren zeventig van de vorige eeuw deden zulke beschrijvingen opgeld. Vormingswerk was iets dat echt bestond. Maar in de discussie die gevoerd wordt naar aanleiding van het stukje 'schoolleven versuft' wordt gesproken over de uitvoering van de opvoedtaken en het leren: wie doen het: de ouders of de leraren. En er wordt gesproken over wat er nou eigenlijk toe doet: de doe-kennis waarmee iemand in de maatschappij een nuttige rol kan spelen of de theoretische kennis. Hoe zie je de toepassing van jouw bijdrage in de toekomst? - - -

Beste Acht,
Nou ik ben vormingswerker geweest 20 jaar en ik sta de methode nog steeds voor.
Wat je vraag betreft over doe-kennis of theoretische kennis zet ik in op doe-kennis en precies volgens het bovenstaande model - afhankelijk van de persoon die leert. Praktische kennis is nodig om je dagelijks te handhaven en zonder veel kritisch denken te handelen.Bij discursief bewustzijn is naast praktisch handelen ook nodig dat je weet waarom je zo of zo handelt (zelfreflxie). Dat is al moeilijker voor velen die vaak andermans mening nabalken.
Reflexief is nog een stap verder: je bent zoals hier bij DND vaakook bezig met hoe jouw handelen inwerkt op je directe omgeving en de samenleving.

Deze vormen van vorming behoren op school toegepast te worden waardoor alle kennis in dienst staat van het handelen.

Ouders overigens zijn er voor de opvoeding ; leraren voor de vorming

Versuft het onderwijs, versuft de maatschappij, of versuft de mens?
Voeden we op vanuit economische motieven, en stemmen we daar het onderwijs op af? Of voeden we op tot mensen met bewustzijn en idealen? Leren we de kinderen dat ze in staat (moeten) zijn om hun eigen maatschappij, hun eigen aarde, hun eigen leven te verzorgen? Of leren we onze kinderen dat ze vooral moeten voortborduren op hun "suffe" ouders?
Blijven wij als ouders/leerkrachten/politici/kortom mensen in ontwikkeling? Of durven we de kleinburgelijke idealen van onze eigen ouders niet los te laten?
Leren we het kind dat jezelf blijven ontwikkelen belangrijk is omdat je dan een oprecht, zorgdragend, bewust mens kunt worden of zeggen we: joh, word jij maar rijk op je tiende, wat maakt het uit.
Kan onderwijs een bijdrage leveren aan de ontwikkeling van het kind/de mens?
Hoe onderhoud je de motivatie in het levnslang leren cq jezelf ontwikkelen?
Waardoor raak jij als leerkracht geinspireerd? En hoe inspireer je de kinderen?
Mijn inziens is een van de toverwoorden: aandacht. En een ander: zelfopvoeding.
Als ik geen zin heb om mezelf te verbinden met de leerstof waarom zou het kind dat dan wel hebben?
Als ik door de bomen(= teveel kinderen in de klas) het bos niet meer zie, waarom zou een kind zich dan gezien en gekend voelen.
Op naar kleinschalig, inspirerend onderwijs dat uitgaat van de ontwikkeling van de mens.

Op zaterdag, 10 oktober 2009 17:23 schreef annemarijke het volgende:.... Op naar kleinschalig, inspirerend onderwijs dat uitgaat van de ontwikkeling van de mens.

Ja!

En op naar kleinschalige, inspirerende huishoudens die:
* Tijd en aandacht voor de mens centraal stellen
* Veel zaken terug in eigen hand nemen (o.a. vrijetijdsbesteding), en het eigen denken bevorderen.
* Netwerken vormen waarin gelijkwaardigheid en gelijke machtsverdeling ten opzichte van elkaar bestaan.

. Op naar kleinschalig, inspirerend onderwijs dat uitgaat van de ontwikkeling van de mens.

Ja kleinschalig ipv die grote leerfabrieken (ROC's etc.) aandacht voor ontwikkeling van de mens; helemaal waar (zou vorming doen ;zie boven).
Maar niet particulier, maar voor iedereen toegankelijk.

Op maandag, 12 oktober 2009 17:41 schreef vladimir het volgende:. Op naar kleinschalig, inspirerend onderwijs dat uitgaat van de ontwikkeling van de mens.

Ja kleinschalig ipv die grote leerfabrieken (ROC's etc.) aandacht voor ontwikkeling van de mens; helemaal waar (zou vorming doen ;zie boven). Maar niet particulier, maar voor iedereen toegankelijk.

Zou mooi zijn, kleinschalig onderwijs dat voor iedereen toegankelijk is. Maar de overheid heeft besloten dat alleen die scholen subsidie krijgen die uit 250 leerlingen bestaan. Bovendien verdient een klas zichzelf pas terug als er ongeveer 25 leerlingen in zitten.
Uit ervaring kan ik vertellen dat dat niets met kleinschaligheid te maken heeft. Dat is je richten op de middenmoot en hopen dat de rest zo goed mogelijk mee komt of zich niet teveel verveelt.
Bovendien door de overheid bekostigd onderwijs kent een streng toezichtskader dat heel weinig ruimte laat voor de autonomie van de leerkracht.
Ik stem mijn onderwijs graag af op het kind dat ik op dat moment voor me heb. Dat is lang niet altijd volgens de strakke gemiddelde richtlijnen.
Ik hoorde, dat wanneer er op een reguliere school 3 kleuterjuffen/klassen zijn, die juffen allemaal op precies hetzelfde moment precies hetzelfde thema, liedje, knutseltje. kringspelletje moeten doen.
Arme kinderen. 80 dezelfde kinderen met 3 identieke juffen.

Daarom heet ons onderwijsinitiatief particulier: wij wensen ons niet te houden aan de eenheidsworstgedachte. Wij willen autonoom voor de klas staan. Daar zijn we ook voor opgeleid.
Wij willen zelf bepalen hoeveel kinderen we echt aandacht kunnen geven. ( en ik zal je verklappen, meer dan zo'n 10 kan ik er niet in mijn aandacht houden, tenminste niet als ik ze allemaal vanuit hun eigen enthousiasme aan het werk wil zien. Dat betekent dat elk kind iets anders aan het doen is en vaak hulp nodig heeft bij het uitvoeren van zijn idee).

De overheid wenst op dit moment zulk onderwijs niet te bekostigen. Ouders willen wel dat kinderen zulk onderwijs krijgen. Tja........

Op maandag, 12 oktober 2009 20:10 schreef annemarijke het volgende:

Op maandag, 12 oktober 2009 17:41 schreef vladimir het volgende:. Op naar kleinschalig, inspirerend onderwijs dat uitgaat van de ontwikkeling van de mens. Ja kleinschalig ipv die grote leerfabrieken (ROC's etc.) aandacht voor ontwikkeling van de mens; helemaal waar (zou vorming doen ;zie boven). Maar niet particulier, maar voor iedereen toegankelijk.

Zou mooi zijn, kleinschalig onderwijs dat voor iedereen toegankelijk is. Maar de overheid heeft besloten dat alleen die scholen subsidie krijgen die uit 250 leerlingen bestaan. Bovendien verdient een klas zichzelf pas terug als er ongeveer 25 leerlingen in zitten. Uit ervaring kan ik vertellen dat dat niets met kleinschaligheid te maken heeft. Dat is je richten op de middenmoot en hopen dat de rest zo goed mogelijk mee komt of zich niet teveel verveelt. Bovendien door de overheid bekostigd onderwijs kent een streng toezichtskader dat heel weinig ruimte laat voor de autonomie van de leerkracht. Ik stem mijn onderwijs graag af op het kind dat ik op dat moment voor me heb. Dat is lang niet altijd volgens de strakke gemiddelde richtlijnen. Ik hoorde, dat wanneer er op een reguliere school 3 kleuterjuffen/klassen zijn, die juffen allemaal op precies hetzelfde moment precies hetzelfde thema, liedje, knutseltje. kringspelletje moeten doen. Arme kinderen. 80 dezelfde kinderen met 3 identieke juffen. Daarom heet ons onderwijsinitiatief particulier: wij wensen ons niet te houden aan de eenheidsworstgedachte. Wij willen autonoom voor de klas staan. Daar zijn we ook voor opgeleid. Wij willen zelf bepalen hoeveel kinderen we echt aandacht kunnen geven. ( en ik zal je verklappen, meer dan zo'n 10 kan ik er niet in mijn aandacht houden, tenminste niet als ik ze allemaal vanuit hun eigen enthousiasme aan het werk wil zien. Dat betekent dat elk kind iets anders aan het doen is en vaak hulp nodig heeft bij het uitvoeren van zijn idee). De overheid wenst op dit moment zulk onderwijs niet te bekostigen. Ouders willen wel dat kinderen zulk onderwijs krijgen. Tja........

Beste Annemarijke,

Als je in je vak net zo'n doorzetter bent als in de discussie met mij, ben je een kei.
Je hebt me overtuigd van je vorm en inhoud van het onderwijs wat je biedt. Ook weet ik nu ik dit lees dat JIJ niet elitair denkt en dat je de vrijheid neemt om meer te doen voor de kinderen qua onderwijs en vorming.
Mijn moeite met particuliere scholen blijft, maar jij hebt me wel overtuigd.
Veel succes!!

Beste mensen,

Hier reageer ik weer even op de recent geplaatste bijdragen
Die gaan nu even over de vorm en de inhoud van onderwijs.
Uiteraard is dit ook belangrijk, maar het begin van de discussie was: het afschaffen van de leerplicht.

Uit diverse bijdragen blijkt, dat sommigen denken dat daarmee ook het Leerrecht wordt afgeschaft.
Uiteraaard is dit niet de bedoeling.
Belangrijk om te begrijpen is dat leerplicht iets anders is dan leerrecht.
Iedereen blijft het leerrecht houden, maar alleen de leerdwang wordt afgeschaft.

Dat verder kleinschalig onderwijs, vooral praktisch ingericht met meer aandacht voor de leerlingen en meer gericht op wat een kind kan en wil beter is dan al die grote bureaucratische leerabrieken, zal voor velen zonder meer duidelijk zijn.
Maar dat staat los van het afschaffen van de leerdwang.

Martin 64.

Op woensdag, 14 oktober 2009 22:12 schreef martin het volgende:Beste mensen, Hier reageer ik weer even op de recent geplaatste bijdragen Die gaan nu even over de vorm en de inhoud van onderwijs. Uiteraard is dit ook belangrijk, maar het begin van de discussie was: het afschaffen van de leerplicht. Uit diverse bijdragen blijkt, dat sommigen denken dat daarmee ook het Leerrecht wordt afgeschaft. Uiteraaard is dit niet de bedoeling. Belangrijk om te begrijpen is dat leerplicht iets anders is dan leerrecht. Iedereen blijft het leerrecht houden, maar alleen de leerdwang wordt afgeschaft. Dat verder kleinschalig onderwijs, vooral praktisch ingericht met meer aandacht voor de leerlingen en meer gericht op wat een kind kan en wil beter is dan al die grote bureaucratische leerabrieken, zal voor velen zonder meer duidelijk zijn. Maar dat staat los van het afschaffen van de leerdwang. Martin 64.

volgens mij is het thema: het schoolleven versuft en zijn de bijdragen daar ook op gericht

Overigens ben ik fel tegen het afschaffen van de leerplicht.

acht:
Het idee achter mijn bijdrage 'het schoolleven versuft' gaat boven de ideeen over onderwijs en vorming uit. Dit klinkt wat pedant, maar helaas. Het gaat mij om de bestaande leerplichtwet naast de werkelijke situatie te houden. De kernvraag daarbij is wie verantwoordelijkheid draagt voor de opvoeding van kinderen. Dat zijn de ouders, op zich wordt dat door niemand ontkent maar de overheid komt, nadat een kind paar jaar oud is, daar in een keer heel hard doorheen fietsen met de leerplichtwet. Het lijkt dat deze naadloos aan zou sluiten bij 'de opvoeding' en ouders hebben weliswaar de zwaar bevochten schoolkeuze en de ouders kunnen inspraak en medewerking hebben op school, maar het is in werkelijkheid een verwarrend geheel van verantwoordelijkheden. Het onderscheid dat Vladimir maakt tussen opvoeden en vorming vind ik wat kunstmatig, uiteindelijk is er maar één opgroeien van het kind.

Nog veel belangrijker dan het al of niet afschaffen van de leerplicht - natuurlijjk moet er geleerd worden, maar er moet niet tien, twaalf jaar verplicht in schoolgebouwen doorgebracht worden - is het door de overheid verantwoordelijk houden van de ouders! Dit zal lang niet gelden voor de meeste ouders maar er zijn talloze verhalen in de media waarin kinderen helemaal buiten beeld niet goed behandeld worden door de ouders. Al het werk in jeugdzorg en aanverwante instellingen is zo vreselijk moeilijk omdat het altijd te laat is, de eerste jaren bepalen in hoge mate hoe iemand in het leven staat en juist die eerste jaren zijn onbekend terrein voor de overheid en soms ook voor de sociale omgeving. Daarom moet het dwingende karakter van een opvoedwet gericht zijn op het in goede banen leiden van de opvoeding vanaf nul jaar. In ruil daarvoor krijgen ouders de hoofdrol in de opvoeding weer terug. Er kunnen allerlei vormen van onderwijs georganiseerd worden.

De hier voorgestelde opvoedwet is een 'beschermwet'; de overheid zorgt ervoor de toekomstige burgers te beschermen tegen ouders die het opvoeden niet goed doen. Dit is een hoog doel dat niet makkelijk gehaald kan worden, maar nu is deze wettelijke mogelijkheid er nauwelijks en altijd te laat. Hier kan heel veel winst behaald worden, zowel emotioneel als financieel.

Een wet die naadloos aansluit bij de werkelijke situatie is makkelijker uit te voeren en zo'n wet is uiteindelijk veel begrijpelijker voor eenieder.
De leerplichtwet is nu een bureaucratische wet; deze faciliteert de onderwijsinstellingen.
De opvoedwet begeleid de opgroeiende mens, in positieve zin als de betrokkenen van goede wil en capaciteit zijn en in correctieve zin wanneer dit niet het geval is.
Wanneer mensen opgroeien met schade is dit in de eerste plaats voor de persoon zelf heel erg maar ook de maatschappij betaalt vroeg of laat deze schade, laat deze maatschappij dan de mogelijkheid deze schade te voorkomen.
- - -

Tja, een opvoedwet en geen leerplichtwet.
Ik vind dat een moeilijke. Want wat noem je goed opvoeden. Kortom,welke criteria worden er gesteld omtrent de definitie : goede opvoeding. Ik ben bang voor een eindeloze discussie mbt waarden en normen, discipline, basisvaardigheden, verzorging, liefde, stapsgewijze onderricht, kennisoverdracht etc. die zeker niet in 1 wet te vatten is. Dus zeker niet simpel wanneer je het ook nog het karakter van een beschermwet wil geven. Ik ga ervanuit dat je de kinderen tegen de ouders in bescherming wilt nemen indien nodig.
Nu we hebben al de kinderbescherming, de jeugdzorg etc. die in kan grijpen en ingrijpt waar nodig. Als dat te laat is moet de uitvoering aangescherpt worden.
Nee ik zie niets in een opvoedwet/beschermwet. Het weghalen van de leerplichtwet is niet slim, want onderwijs is - ook volgens jouw visie- absoluut nodig. De vraag is hoe rigide je de ondergrens moet vasthouden bij de leerplicht.