Hallo Wouter,

Bedankt voor je bijdrage over "weer" een nieuwe vorm van onderwijs.
Zelf ben ik ervaringsdeskundige, als "slachtoffer"en als "dader".
Mijn lagere schooltijd heb ik in de eerste jaren ervaren als een feest, onderwijs krijgen van een leerkracht die je stimuleert, fouten niet veroordeelt, je niet de hele som voorrekent maar stapjes aangeeft en je eigen denkproces begeleidt, geeft je een gevoel van eigenwaarde.
Vervolgens op dezelfde school in de vierde klas terecht gekomen bij een leerkracht die alles oversloeg waarvan hij dacht dat het te moeilijk voor je zou zijn... Mijn ontwikkeling via school kwam geheel tot stilstand!
Op het voortgezet onderwijs moeten ervaren dat waardering uitsluitend in cijfers werd uitgedrukt, hoe hoger het behaalde cijfer, hoe "beter" de leerling.
Eigen initiatief en ideeën werden vervolgens op de Kweekschool voor onderwijzers en onderwijzeressen geheel ontmoedigd. Waardering was er slechts voor leerlingen die interesse voor het kennisgebied deelden met de docent die er les in gaf.

Tot zover in het kort de slachtofferrol.

Dan kom je voor de klas!
Zoveel verschillende kinderen, één doel, het boekje moet erin! Voor iedereen is het duidelijk wat de school doet en moet doen. Wie niet aan de eis per klas voldoet, blijft zitten en wordt voor 'dom"aangezien. De leerkracht moet voldoen aan de verwachtingen van het "hoofd der school" en de inspecteur. Het schoolbestuur bemoeit zich niet al te zeer met het te geven onderwijs, als er maar geen klachten zijn van de ouders. Gelukkig een schoolhoofd getroffen dat vernieuwende elementen in het onderwijs ook zag als reclame voor "zijn" school, het gevoel te werken aan "onze" school ontstond langzamerhand.

Dan vind je het een uitdaging om zelf een school te leiden.
Opnieuw beginnen in een kleine hechte gemeenschap die zich ietwat achtergesteld voelde ten opzichte van de grotere hoofdplaats. Al gauw ervaren dat de schoolhoofden uit de grotere plaats ook wat meewarig neerkeken op de collega's in de gehuchten.
Jammer voor hen maar onderwijsvernieuwende aktiviteiten kregen op de kleine school een grotere kans dan op de grotere en zo kon het gebeuren dat leerlingen van een tweemansschool een middagvullend programma met musicals opvoerden voor driehonderd leerlingen van de "grote" scholen.
Hoe krijg je het voor elkaar!
Wel, door gebruik te maken van de overvloedig aanwezige creativiteit van leerlingen en ouders. Juist door ruimte te geven aan en gebruik te maken van ideeën van anderen ontstond er een sterk gevoel van onze school en onze schoolgemeenschap. Intussen onderhevig aan beoordeling door inspectie en warempel ook door het bestuur, zij het in negatieve zin.

Met het oog op de 'basisschool" een grotere school als uitdaging gezien en een school gevonden in een dorp waar traditioneel over de school werd gedacht en de school aan die verwachtingen voldeed.
Dus geheel terug bij af.

Toen beseft dat de school geen ontwikkeling en vernieuwing kan doormaken als er geen sprake is van een school/leefgemeenschap. Een bestuur getroffen dat niet langer wilde functioneren als klachtenbureau maar bereid was financieel te investeren.
In overleg met collega's nieuwe materialen aangeschaft en besproken met de ouders om van daaruit ondersteuning te vinden. "Als ik daarmee onderwijs had gekregen, zou ik nu ook wel kunnen rekenen" was de reactie.
Kon nog wel. Een vorm van "open school" gestart, cursussen gegeven door leerkrachten op een vernieuwende, ontdekkende manier. Contacten tussen en ouders en school waren niet langer gebaseerd op klachten maar op belangstelling.
Helaas vond het bestuur dat dit soort aktiviteiten maar in het dorpscafé moesten en dat hun schoolgebouw daarvoor niet bedoeld was. Diezelfde bestuurders praten nu gewichtig over de brede school.
Intussen was er rond de school een brede schil van "deskundigen" gegroeid van figuren die meer tijd hadden besteed aan studie dan aan denken over onderwijs. Het ministerie belaagde de school met circulaires, gewichtige leerlingentellingen en formaties tot op vier plaatsen achter de komma nauwkeurig. Als het op papier maar klopte en de eindscores maar niet in negatieve zin opvielen.
Mondigheid van ouders werd gepropageerd, ook al was die niet gebaseerd op kennis, ervaring of visie.
Niet de school bepaalde de gang van zaken maar de ouderraad, medezeggenschapsraad, bestuur, schooladviesdienst, testen en toetsen. De leerkracht degradeerde van "gezien" tot "kloyo".

Intussen werd het het belang van het kind vergeten, totdat het werd ontdekt als gestoord door dyslexie, ADHD of hoogebegaafdheid.....

Telkens weer vernieuwen om het nieuwe, zonder zich af te vragen of het ten goede zou komen aan de ontwikkeling van de leerlingen.
Als school deden we mee en in zoverre voel ik me "dader".

Nu ik een aantal jaren afstand heb kunnen nemen, trek ik een aantal conclusies:

- De school probeert er bij een kind in te stoppen wat er niet in kan en haalt er niet uit wat er in zit.

Elk kind heeft z'n capaciteiten, die te ontdekken en te stimuleren geeft ruimte om ook op de minder sterke gebieden een ontwikkeling door te maken.

- Onderwijsvernieuwingen van "bovenaf" opleggen hebben een negatief effect. Het doodt de creativiteit bij leerkrachten en ouders omdat verwachtingen op andere principes moeten worden gebaseerd.
Een grotere kans van slagen hebben vernieuwingen wanneer die gedragen worden door de leef/schoolgemeenschap. Niet de scores van de school zijn daarbij leidraad maar de ontwikkeling van het kind.

Maar kijk, alles gaat voorbij en alles komt terug. Wat moet een kind kunnen als het de basisschool verlaat? Rekenen, taal, lezen en schrijven. De staatssecretaris van onderwijs zegt het zelf vorbeeldig in de meest kromme zinnen.....

Beste Wouter, er valt meer over te zeggen dan dat ik hier doe, maar stemmen met "de duim" vind ik niet zo creatief........ Mijn ietwat cynische toonzetting is niet zozeer gebaseerd op frustratie, meer op het idee dat de lezer zo "bij de les" gehouden wordt!

Gert.

Beste Gert

Zoals je zelf al zegt een wat cynische reactie van uit de slachtofferrol. Hoewel je enthousiast vertelt over een succes op een dorpse tweemansschool. Het kan dus en het zit er in. Bedenk dat alle verandering op weerstand stuit. Wie voorop loopt krijgt tegenwind.
Dit forum zie ik als een platvorm om ideeën te spuien. Volgens mij is het erg nodig dat er nieuw onderwijs komt, hoewel ik niet DE oplossing heb.
Ter inspiratie hier een filmpje over de noodzaak van onderwijs vernieuwing omdat de ontwikkelingen zo snel gaan, we zullen onze kinderen beter/anders moeten voor bereiden op de toekomst.
http://www.youtube.com/watch?v=jpEnFwiqdx8

Wouter

Op vrijdag, 24 juli 2009 16:35 schreef Wouter de Graaf het volgende:Beste Gert Zoals je zelf al zegt een wat cynische reactie van uit de slachtofferrol. Hoewel je enthousiast vertelt over een succes op een dorpse tweemansschool. Het kan dus en het zit er in. Bedenk dat alle verandering op weerstand stuit. Wie voorop loopt krijgt tegenwind. Dit forum zie ik als een platvorm om ideeën te spuien. Volgens mij is het erg nodig dat er nieuw onderwijs komt, hoewel ik niet DE oplossing heb. Ter inspiratie hier een filmpje over de noodzaak van onderwijs vernieuwing omdat de ontwikkelingen zo snel gaan, we zullen onze kinderen beter/anders moeten voor bereiden op de toekomst. http://www.youtube.com/watch?v=jpEnFwiqdx8 Wouter

Beste Wout,

Voorspellen is moeilijk, zeker als het om de toekomst gaat.
In een snel veranderende maatschappij zijn onderwijs- en opvoedingsdoel wel heel moeilijk te omschrijven. Zeker is dat onze jeugd flexibel zal moeten leren omgaan met de gekregen talenten en dat ouders bereid moeten zijn traditionele opvoedingsmethoden om te buigen.

Gert.