Geheel mee eens.
Stapelend beleid onderdrukt de eigen creativiteit en mogelijkheden van het individu.
Mondiale industriële dominantie is de oorzaak van ontspoorde overheidsbemoeienis.

NIEWS.net

Heb diverse industriele innovatiecircuits meegemaakt.
Urenverantwoording en nog eens urenverantwoording. Zoals op zo vele plaatsen lijsten invullen en nog meeer flauwe kul die niks opbrengt.
Las vandaag nog een artikel dat belemmering van het individu in zijn ontplooiing tot ekonomische vertraging leidt.
Hoe komen ze erop? Moet je Hollander voor zijn.

In Duitsland is de recessie voorbij. Heb ik het een half jaar geleden dus alweer bij het goede eind gehad. Produktie kun je binnen een uur opstarten bij wijze van spreken. Als handelaars en sjacheraars, waarvan we er vvel te veel hebben, moeten wachten op de naijlende vraag en dus liggen we weer net als in 2003 weer aan de achterste mem.
Als handelaar, maar ook als toeleverancier ben je nu eenmaal niet in staat om het lot in eigen hand te nemen.
Onze onbekwaamheid tot kreatieve aktiviteiten blijkt ook uit onze steeds terugkerende argumentatie dat we maar een klein land zijn. Maar we steken steeds weer slecht aftegen landen met maar half zo veel inwoners als Zweden, Finland en Zwitserland.. Landen met soms nog ongunstiger omstandigheden maar met veel kreativiteit in huis.
Bij ons is de kreativiteit beperkt tot Noord Brabant en Twente. Te weinig om ons uit het moeras te trekken zoals de Baron van Münchhausen dat deed.

Wat is mondiale industriele dominantie? Als wij karakter hadden dan maken wij zelf wel uit waardoor we gedomineerd worden. Het is nu gewoon de duitse ekonomie die onze welvaart bepaalt. Daar hebben we al jaren lang tussen 50 en 80 miljard per jaar laten liggen omdat talenkennis op scholen vergeten werd. Er zijn leraren die hun eigen taal nauwelijks beheersen.

Overheid ontspoort zeker niet door mondiale industrieele dominantie. Daar hebben ze in het geheel het benul niet voor. Weten niet eens wat industrie is, hebben nooit iets behoorlijks gezien, want daarvan hebben we maar heel weinig.
Nee het overheidsapparaat wordt een moloch die alleen nog voor zich zelf bestaat en steeds meer voor zich zelf gaat zorgen met veronachtzaming van het landsbelang.
Voorbeeld:
De ambtenarenstaking in 1984 toe we allemaal konden weten dat de Joopden Uyl-werkloosheid voor de deur stond. en de schatkist zo schoon leeg was als NOOIT te voren.
FNVers met meer dan 40 jaar lidmaatschap stuurden hun hele vakbondspapieren en alles wat erbij hoorde terug met de lidmaatschapsopzegging.
Sprak FNV-bestuurders die ronduit toegaven dat het vakverbond gedomineerd werd door de ambtenarenbonden. Toen hebben we het gros van onze ervaren vaklieden die nog over waren ook nog op straat moeten zetten.
De tijd dat Nederland de beste vliegtuigen bouwde, spoorwagons exporteerde, dieselmotoren voor engelse locs bouwde, de beste staalfabriek in de wereld had, duikboten over de wereld exporteerde, dat was toen wel definitief voorbij.
Aardappelrooien doen we nu met Duitse rooimachines.

Dat is allemaal eigen schuld. Niks mondiale flauwekul. Daar maken we zelf ook deel van uit.

Nu we het eens zijn met betrekking tot het probleem van een overheid die te ver doorgeschoten is in onzinnige regelgeving, ben ik benieuwd: Zijn er mogelijkheden te ontdekken om dit op te lossen? Heeft iemand een idee?

Het roer in de ekonomische struktuur van onze maatschappij moet om, want:

Onze keus voor handel heeft een aantal oorzaken. Strategische ligging naast sterke achteruitgang in technoogische kennis die voor kreatieve aktiviteit nodig is. Maar ook de geringschatting voor eerlijk handwerk.
Maar handel bevordert het concentreren van kapitaal veel sterker dan industrie en handwerk.
Gevolg:
1.Meer lager betaalde banen.
2.Rijk wordt rijker
3.Het beperkt commercieel denken verdringt kennisintensieve aktiviteit.
4.Transport wordt bevorderd, maar wordt onder konstante prijsdruk gehouden.
5.Onze schijnbaar gunstige exportpositie op plaats 5 danken we aan het feit dat die export voor 50% op import berust. Dus doorvoerhandel die weinig werkgelegenheid brengt.
Om een paar zaken te benoemen.

Minister Herfkens had het indertijd over Nederland Distributieland.
Ook als gevolg weer van de ligging.
Maar transport blijft altijd een lastige kostenpost. De prijsdruk daardoor maakt de verdienste klein.
Daarom moet een vrachtchauffeur per week 50% meer uren maken om aan een dan nog niet zeer riant loon te komen, waaree in elk geval nog te leven valt.
De bijdrage aan de kennisekonomie is verwaarloosbaar en de bijdrage aan het BNP is ca 5%.

Wat van onze industrie over is, is in grote mate procesindustrie.
Ook met Nederland op topwerkloosheid in de 80er jaren moest COBERCO een zuivelfabriek in Tuchheim in Nedersaksen kopen. Nederlandse bedrijven, ook na zoeken, konden het niet.
Maar ook de kraaktorens voor de petrochemie komen als deklast naar Nederland.
Wij (mijn zoon in dit geval) ontdekken HTS-”ingenieurs” die op chemieplants al 15 jaar op dezelfde monitoren en meetinsrumenten te kijken. Mensen ooit opgeleid om nieuwe ideeen te ontwikkelen en interessante arbeidsplaatsen te scheppen.
Dit verschijnsel vind je in het hele nederlandse bedrijfsleven.
Kijk naar de treurig stemmende onkunde van ingenieurs in overheidsdiensten.

Industrie is doorgaans in staat tot het betalen van veel betere lonen en door de spreiding en variatie leidt deze tak veel minder tot ophoping van kapitaal op enkele plekken. Simpel voorgesteld, handel in onroerend goed betekent miljoenen op een enkele rekening, bouwen van onroerend goed tot vele kleine bedragen op vele salarisrekeningen.

Industrie is ruwweg in tweeen te delen.
1.De bedrijven met eigen produkt(en). Daar hebben we er nog maar weinig van over, met dank aan de angelsaksische methoden.
2.De toeleveringsbedrijven. Daarvan hebben we er naar verhouding te veel. Maar ze houden in elk geval nog een stuk technologie in huis.

Bedrijven met eigen produkt hebben een sterke marktpositie. Kunnen zich flexibel aan veranderingen in de vraag aanpassen. In slechte tijden besteden ze minder uit en hoeven dan vaak geen mensen te ontslaan. Hebben vat op de toegevoegde waarde. Betalen (soms aanzienlijk)hogere lonen. Hebben om meerdere redenen veel meer 50+-mensen in dienst en zien het pensioen daarvan vaak met schrik naderen. En om verschillende redenen. Het zijn de bedrijven met nog echte vaklieden in huis.

Toeleveringbedrijven staan veel zwakker. Verminderen daarmee de belangstelling bij het publiek voor een kreatief beroep. Zijn afhankelijk van de opdrachtgever die toch de goedkoopste opzoekt. Bij goede zakelijke band met opdrachtgevers kan de situatie wat gunstiger worden. Zijn de tijden echter slecht dan stagneert het werk snel en men is veel eerder gedwongen mensen te ontslaan dan bij bedrijven met eigen produkt.
De winsten zijn altijd wat minder, wat dan weer de ontwikkeling van een eigen produkt blokkeert.
Om goedkoper te zijn zoekt men meer specialisten, die weliswaar minder breed inzetbaar zijn, maar wel goedkoper daardoor.

Handel berust op zo goedkoop mogelijk verwerven en zo duur mogelijk afzetten.
Daar bij is de kwaliteit doorgaans de grote verliezer. (Chinese rotzooi is bekend)
Handel is een vijand van de duurzaamheid en materiaalbesparing. Bevordert de weggooikultuur.

Het heeft in een handelsland dan ook nauwelijks zin om over duurzaamheid te spreken.
Het blijft bij incidentele successen.
Den Haag investeert in Belgisch windpark. Wij krijgen het niet van de grond.
Men vindt dat te lang duren.

Wij moeten mensen op jonge leeftijd in kontakt brengen met kreatief werk.
Onze calvinistische afkeer van heandwerk en werkpak (werk als straf voor de zondeval terwijl elke troep wolven zich te barsten moet werken om aan voedsel te komen, zonder zondeval) die afkeer moet verdwijnen.

300.000 mensen “werken” in de geldhandel. Waartoe dit onproduktieve gesjacher geleid heeft weten we inmiddels sinds de woekerpolissen en de zwendelhypotheken.
Je zult maar van je baas de opdracht krijgen je klanten te belazeren. Totaal moreel verval.
Dus over die geldhandel hoeven we het niet te hebben.

In wezen moeten we mensen die over grote handvaardigheid en geestelijke kreativiteit beschikken veel meer ruimte geven en steunen omdat het risiko groot is dat ze anders in verkeerde handen vallen. Zulke mensen zijn vaak weinig zakelijk. In Duitsland zijn het de 51% familiebedrijven die voor 75% van de hoogwaardige export zorgen die Duitsland al 10 jaar tot Exportweltmeister maakt.

Ook de centraal europese mentaliteit dat je weliswaar met je bedrijf geld moet verdienen om verder te komen maar dat je op de EERSTE plaats een produkt maakt waarop je trots bent, is de belangrijke basis daaronder en maakt ook het grote verschil met de angelsaksische, door ons overgenomen opvatting dat een bedrijf er is om geld te verdienen en hoe dat doet er niet toe.
Ook deze denkwijze is een vijand van de duurzaamheid.
Heeft nederland om duistere redenen toch voor gekozen.

Voorlopig zullen we ons nog moeten laten ringeloren door de italiaanse treinenbouwers, die doodleuk konden zeggen “wacht nog maar anderhalf jaar” op je HSLwagons, we hebben effe geen tijd. En onze miljarden zorgen daar voor vele hoogwaardige arbeidsplaatsen en NIET HIER. Dat was vroeger anders, wij exporteerden zelfs treinen naar Argentinie. Fokkertechnologie zit nu in de Airbus. Duitsland levert nu de dieselmotoren voor Engelse diesellocs.

Heb het meer in grote lijnen gehouden. Er steekt nog meer achter uiteraard.
Met ons calimerocomplex komen we niet weg. Landen die qua inwonertal de helft kleiner zijn doen het veelvuldig beter. Kijk naar Zweden en Zwitserland.

De beste stuurlui staan aan wal en nadat er iets is fout gegaan zegt iedereen: "dat had ik wel gedacht" en weet iedereen het beter. Ik ben een gepensioneerd fabrikant en wanneer ik door mijn bril kijk is de overheid heel erg inefficient en is de kwaliteit vaak onder de maat. Maar ik kende ook een heleboel bedrijven waar inefficient gewerkt werd en waar slecht werk werd geleverd. De meeste van deze bedrijven bestaan niet meer en een recessie helpt vaak om het kaf van het koren te scheiden.
Helaas wij kunnen niet zonder overheid. Bedrijven moeten egoïstisch zijn. Ieder bedrijf wil overheids maatregelen waar het eigen bedrijf beter van wordt en liefst betaald worden door de concurent. In tijden van voorspoed zijn alle bedrijven tegen regelgeving en in een recessie smeken zij om overheids maatregelen.
De overheid is noodzakelijk, zowel in goede als slechte tijden. Het is in het belang van iedereen dat er een goed functionerende overheid is en dat kan alleen indien de overheid beschikt over een goed ambtenaren apparaat. Op de arbeidsmarkt zouden overheid en bedrijfsleven hun arbeidsvoorwaarden meer op elkaar moeten afstemmen zodat niet alle goede krachten door het bedrijfsleven worden weggekocht zodat de overheid in de toekomst een betere kwaliteit levert en het bedrijfsleven niet langer hoeft te klagen over de slecht functionerende overheid.
Bart van Linge

Mijn probleem met de stelling is, dat het in principe een 'waarheid' als de spreekwoordelijke koe is. Wij - Nederlanders - zijn inmiddels een volk geworden dat bij regels leeft en wellicht met de overbevolking in ons land, moet leven. Wij vragen van een overheid dat die goed en onpartijdig functioneert en klagen dan dat het met regelgeving gepaard gaat. Ik pleit ook voor normale en logische regelgeving, maar denk dat een heleboel van de regels nodig zijn om de individuele burger te beschermen en niet alleen tegen zijn eigen overheid, maar ook tegen zijn medeburger.

R.H.K. Pohlmann

De overheid heeft een sturende taak. Als er geen regels zouden zijn en alles aan het individu zou worden overgelaten,zou dit wel eens niet goed kunnen uitpakken. Je bent een maatschappij.Die moet je niet verengen tot een verzameling individuen. Natuurlijk zijn er regels,die de stroperigheid bevorderen en creativiteit indammen. Maar je kunt m.i. niet zeggen,dat het zo min mogelijk regels hanteren automatisch een verhoging van kwaliteit oplevert.
Bekijk de regels kritisch (en niet uit individueel eigenbelang) , maar zorg er bij schrappen van regels wel voor,dat die kwaliteit ook daadwerkelijk gewaarborgd is.
Je kunt rekening houden met het individu,bijv. onderwijs in redelijke wijze op maat. Maar we kunnen ook niet alles persé op onze individuele maat toegesneden laten worden.

Tjakko Speelman.

Helemaal mee eens met het gestelde in dit artikel - de overheid moet smeerolie in de motor zijn, maar door de gedetailleerde regelgeving is de overheid in Nederland vaak het zand in de motor.
Nog los van de enorme (personeels)kosten bij de diverse lagen van de overheid.

Tussen ministerie en onderwijspersoneel zijn een reeks tussenlagen ontstaan die velen een dik en veel te dik salaris opleveren kompleet met managers enz.

Een schoolverlater van 50 jaar geleden kan het nationale dictee prima maken met minder dan 20 fouten

Een schoolverlater van nu die zich aannmeldt voor een universiteit krijgt vandaag eerst een cursus nederlandse taal.

Kwestie van vooruitgang.

Te veel of te weinig overheidsregulering?

Bestaan er in ons kleine, dichtbevolkte land meer overheidsregels dan in andere landen? Lopen wij Nederlanders, die bekend staan als de schoolmeesters van de wereld, voorop bij het invoeren van regels en verslechteren wij daardoor onze concurrentiepositie? Zijn al deze regels wel noodzakelijk en werken ze niet verstikkend op de economische bedrijvigheid?

Opmerkelijk is, dat wij Nederlanders bij elke calamiteit, zeker als daarbij slachtoffers vallen, nieuwe overheidsregels eisen en ook invoeren. Voorbeelden zijn regels voor beveiliging voor gebouwen na catastrofale branden; steeds meer maximumsnelheden en obstakels voor wegen; veiligheidssystemen na calamiteiten in (buitenlandse) tunnels; regels ter vermindering van het gebruik van alcohol, drugs, roken en eten; steeds meer regelgeving voor mkb-bedrijven; etc. etc.

Enerzijds zullen deze regels zeker remmend werken op de economische activiteit. Maar anderzijds zal daardoor de economische schade beperkt worden en zullen veel levens worden gespaard, waardoor juist de (toekomstige) economische activiteit wordt bevorderd.
Veel regelgeving, in het ene land meer in het andere minder, ontstaat onder druk van milieu-activisten. Aanvankelijk hebben veel van deze regels een remmende werking op de economische activiteit, maar op langere termijn zullen ze juist veel ecologische en economische schade voorkomen.
Beweerd wordt, dat het kapitalistisch systeem gebaat is bij zo min mogelijk overheidsbemoeienis. Maar zonder de recente overheidsmaatregelen zou het angelsaksische “laissez faire”-systeem failliet zijn gegaan en zou de aarde nog sneller ten onder gaan aan milieuvervuiling. En als de overheid door regelgeving geen einde maakt aan de bonus- en graaicultuur en woekerpolissen, zullen die blijven voortwoekeren ten koste van belastingbetalers en consumenten.

Uit deze paar voorbeelden blijkt al hoe moeilijk het is conclusies te trekken over voor- en nadelen van overheidsregulering en bemoeienis. We mogen niet over het hoofd zien, dat ons land ondanks of juist mede dankzij overheidsregels op economisch en sociaal gebied (ook onderwijs en gezondheidszorg) een sterke positie inneemt en de werkloosheid behoort tot de laagste in de wereld. Uiteraard verdient het altijd aanbeveling om de gevolgen van reeds ingevoerde en nog in te voeren overheidsregels te onderzoeken, waarbij evenwel niet alleen economische, maar ook sociale- en milieu-aspecten een belangrijke rol spelen. De overheid (dat zijn in ons democratisch bestel alle Nederlanders) mag niet schromen om regels af te schaffen als na gedegen onderzoek blijkt, dat de nadelen groter zijn dan de voordelen.