Een prima informerend en confronterend en waardevol educatief middel als het Energielabel is vervallen tot een treurig onbekend en onbemind bestaan. Een recente bijstelling – 11-1-2009 - oogt krachteloos. De bijstelling vond geen enkele weerklank.

["Energie-label is een flop"

22 april 2008, 11:06 | BNR.nl

Het energielabel is een flop. Kopers en verkopers van huizen zien er helemaal niks in, zo blijkt uit onderzoek van makelaarsvereniging LMV.

Sinds 1 januari van dit jaar is een het label verplicht. Daarmee is direct te zien hoe energiezuinig een huis is.

De LMV hield 900 koopovereenkomsten tegen het licht. Slechts 16 procent van de verkochte huizen had een energielabel. In 13 procent van de gevallen was geen energielabel vereist omdat het om huizen gaat die jonger zijn dan 10 jaar.

Geen boodschap
Volgens de LMV geeft 87 procent van de huizenkopers aan geen behoefte te hebben aan een label dat de energiezuinigheid aangeeft. Van de verkopers zegt 90 procent geen boodschap te hebben aan het label.
Ook zegt de LMV te constateren dat notarissen in 58 procent van de gevallen niet naar het energielabel vragen. "Terwijl deze een controlerende en registrerende functie hebben op dit gebied."

Ongeveer 450 makelaarskantoren zijn aangesloten bij de LMV.]

Van ieder huis is bekend hoeveel energie het laatste vijf jaar werd
gebruikt. Bepaal aan de hand van de vierkante meters inhoud aan woonvertrekken het energieverbruik per vierkante meter en deel dat in klassen in. Het aantal Mega Joules per vierkante meter bepaalt de klasse. Daarmee ontstaat al een prima indruk van de energieprestatie. Na een ingrijpende aanpassing kan men altijd nog een exacte keuring doen.

Als het aantal vierkante meters gebruiksoppervlak van de woning bij het energiebedrijf bekend is, kan het energiebedrijf een prima indicatie voor het Energielabel afgeven. De waardering zal enigszins variëren naar het overig energiegebruik. Het gasgebruik biedt al de meeste informatie. Het stroomgebruik wordt sterk bepaald door de hoeveelheid ‘energieslurpers’ als wasdrogers, waterbedden, plasma-tv’s. Van al die apparaten kan een informerend overzicht van het gemiddeld gebruik per jaar worden verstrekt bij dat indicatieve Energielabel.

Toch koos de overheid niet voor deze simpele mogelijkheid. Energiebedrijven sturen vooral op kostenreductie en zullen het zeker niet als extra service oppakken. Hun meeste klanten zijn ook nog lang niet van het belang van zo’n veelal confronterende meerwaarde overtuigd.

Zoals gebruikelijk gaat aan de introductie van een technisch wat complexer product de advisering door adviesbureaus vooraf. In ons neoliberale tijdperk hebben die ook een voorkeur om ook bij de uitwerking en ook van het geadviseerde product betrokken te blijven. Vanuit de technische invalshoek ligt dan ook een technocratisch vormgegeven product voor de hand. Daarvoor is op alle fronten meer advies nodig en vaak ook uitvoerende adviseurs. Dit lijkt ook in de vormgeving van de opzet van het Energielabel te hebben overheerst.

Het verbeterde Energielabel wordt op 11 januari 2009 door het Ministerie van VROM als volgt omschreven:

[Jaarlijks energieverbruik voor uw woning
Maakt vergelijking met andere woning(en) mogelijk.

Het jaarlijkse energieverbruik is de hoeveelheid primaire energie die gedurende een jaar nodig is voor de verwarming van uw woning, de productie van warm water, ventilatie van uw woning en verlichting. De eventuele opbrengst van een zonnepaneel wordt hiervan afgetrokken. Het energieverbruik wordt berekend op basis van de eigenschappen (o.a. mate van isolatie, glassoort) en de installaties (o.a. verwarmingstoestel) van uw woning. Bij de berekening wordt uitgegaan van een gemiddeld klimaat, een gemiddeld aantal bewoners en gemiddeld gedrag. ‘Mega Joules’ (MJ) is een maat om het energieverbruik in uit te drukken. Het drukt uit hoeveel energie door de woning verbruikt wordt.]

In tegenstelling tot de voorgaande regeling geeft de beschrijving van het verbeterde Energielabel de exacte berekeningswijze niet meer weer.

Dat de beoordeling op de bouwfysische eigenschappen volstrekt theoretisch is ondervond ik zelf. Voor de reparatie van de keukenverlichting was het uitbreken van het plafond nodig. Een derde van de door vorige bewoners aangebrachte isolatie had losgelaten. Daardoor was feitelijk niet langer van isolatie sprake. De duurbetaalde expert zou aan de hand van de bouwtekening hebben geoordeeld en die in het potentieel energiegebruik hebben betrokken. Op mijn energierekening moet het wel degelijk invloed hebben gehad. Het voorval legt feilloos de zwakte van de keuze voor het ontwerp van de ‘adviescratie’ bloot.

Mijn voorstel is om de energietransportbedrijven de gebruiksoppervlakken van de panden van levering te vergaren en die aan de energieleveranciers te verstrekken. Zij kunnen aan de hand daarvan uitstekend hun klanten de marges van het Energielabel van het pand verstrekken.