Het populisme krijgt in onze democratie ten onrechte vooral een negatieve betekenis. Immers, juist de democratie maakt (de groei van) populisme bij uitstek mogelijk. Ook zouden de daartoe behorende denkbeelden niet zo'n succes hebben op het moment dat niet vele mensen op dergelijke aspecten in de samenleving problemen ondervinden. Al ware het slechts in beleving, deze problemen zijn werkelijk en vragen daarom om adequate aanpak. Waar andere overtuigingen in de ogen van grote groepen van de bevolking daarin kennelijk falen, kan in een democratisch bestel een populistisch denkbeeld snel aan populariteit winnen.

Dat gezegd zijnde, is het goed mogelijk dat met de juiste voorlichting en onderricht populisme zijn vaak 'reactionistische' en alarmerende functie grotendeels verliest. In dat geval komt in het overgebleven populisme vooral de relatie tussen volk en leider weer centraal te staan in plaats van maatschappelijke problemen. Wat er in onze maatschappij vaak aan schort, is dat iedereen vanzelfsprekend recht heeft op zijn mening en oordeel, maar dat er weinig aandacht is voor achtergronden, oorzaak-gevolg relaties en het grotere geheel waarin deze geplaatst zijn (zie ook, Ontwerp Mee van Uri Rosenthal). Bedenk echter wel dat zelfs met uitgebreidere en zo neutraal mogelijke voorlichting, de oordelen en dus de kracht van bepaalde populistische leuzen niet hoeft te veranderen!

Al het bovenstaande vind ik kloppend.
Ik ben het eens met de stelling dat populistische partijen en groeperingen de gevoelige snaar raken bij onwetende mensen. (Het lijkt er op dat een ruime meerderheid van Nederland nu onwetend is, hoe kan dat toch??)
Tevens is het inderdaad een onomkeerbaar verschijnsel dat de democratie met zich meebrengt.
Ook de economische crisis en verontrustende verhalen over koopkracht etc. in de nabije toekomst zorgen ervoor dat de zondebok gauw gekozen is.

Ik zou graag willen dat ALLE standpunten en hun plan van aanpak + oplossingen van deze 'populistische' partijen eens goed uiteen gezet worden. Dan krijgt men de kans om eens ècht na te denken over deze makkelijk verteerbare kant-en-klare oplossingen voor de problematiek in onze samenleving.

Ik persoonlijk ben vooral benieuwd naar hoe bijv. de PVV denkt het 'allochtonenvraagstuk' te gaan oplossen op een realistische manier en binnen de wetten van Nederland, Europa, de Navo en De Rechten van de Mens. (Want omdat je tegen 1 Europa of bemoeienis van de Navo bent, betekent nog niet dat je deze wetten aan je laars kan lappen)

Ik begrijp dat mensen vragen hebben en opheldering willen over hoe bepaalde zaken ervoor staan- wat bijvoorbeeld de echte dreiging is van de Islam binnen Nederland. (Tenminste ik ga ervanuit dat de mensen dit willen weten, want anders zou men niet massaal stemmen op de PVV die in elke moslim een vermeend terrorist of Sharia-aanhanger ziet)
Ondanks dat deze lieden inspelen op de zogenaamde onderbuikgevoelens, voel ik me in het minst bedreigd door 'de' Islam of door welke andere godsdienst of religie dan ook... En ik houd mij echt niet op in welgestelde buurten of in het gereformeerde Katwijk. Ik woon in Amsterdam Oost, Indische buurt.

Ligt het dan aan mij?(nee toch!) Mijn omgeving? (Amsterdam-overal) Mijn opvoeding? (Seculier, humanistisch) Mijn achtergrond? (mijn moederskant is Indisch) Mijn intelligentie? ( ...) Mijn leeftijd? ( 29)
Mijn politiek-correctheid? (trust me... I 'm not) of mijn realistische karakter?

Ik kan me gewoon zo verbazen over het politieke klimaat hier in Nederland. Dat ik kennelijk zo veraf van het overgrote deel van mijn medelanders sta begon al met de opkomst van Pim Fortuyn. En de sfeer lijkt alleen maar grimmiger geworden. Natuurlijk vergeet ik niet de vreselijke moord op Theo en de bomaanslagen elders in de wereld. Maar toch zie ik deze als aanslagen van extremisten, gekken en als een extreme (maar totaal niet gangbaar of geacepteerd) reactie op het voormalig kolonisme, opgelegde dictatuur en uiting van macht.
Dit vergeet ik niet- maar ik ben niet bang en ik vind niet dat de moslims mijn wereld overnemen.

Wat maakt de rest van Nederland dan mee, waardoor ze zich wel zo bedreigd voelen? Is er geen hagelslag meer te koop? Verstaan we elkaar niet meer? Moeten we naar de Moskee? Hoe dagelijks wordt hun hand geweigerd bij een handdruk? Welke kerk is er in brand gestoken?
Natuurlijk verandert Nederland, net zoals het altijd gedaan heeft. Stel je voor dat we nog steeds in berenvellen zouden rondlopen en ons weigeren te wassen (dat heeft de Islam de West Europeanen namelijk wel weer geleerd in de vroege Middeleeuwen: hygiene)
Of stel je voor dat Protestanten nog steeds het Katholicisme zouden onderdrukken zoals in de 16e eeuw!

Ik hoop dat de valse politieke sentimenten gauw worden ontmaskerd en dat men weer helder en rationeel wil nadenken over onze (Nederlandse) toekomst. Nederland verandert? Ik kan niet wachten...

Populisme is niet nieuw of iets van pas de laatste jaren. Volgens mij was Wiegel van de VVD er een meester in, en ook Jan Schaeffer en Marcus Bakker waren redelijk bekend om scherpe one-liners. In de jaren '30 was het bon ton om met kruidige toespraken die delen van de bevolking die echt in de problemen zaten, onder meer als gevolg van de toenmalige economische crisis, aan je binden. Ook toen overigens door eerst en vooral op beschuldigende wijze naar de "plutocratische en democratische elite en oude politiek" te wijzen. Naar believen koos de NSB - ja, die dus, ook een beweging met een wat merkwaardig leidersprincipe - er met de jaren nog weer andere tegenstanders bij, waar men op kon projecteren. Met andere woorden: populisme is niet nieuw, de risico's van populisme evenmin. Het grootste risico is dat mensen niet meer aangemoedigd worden zelf na te denken en zelf op basis van een afgewogen oordeel tot beslissingen te komen. Ook nu is bijna tastbaar dat mensen vinden dat dat veel te moeilijk is geworden: de "sterke man" moet dat maar voor hen doen. Ongetwijfeld een uiting van een bepaalde politiek maatschappelijke cyclus, maar in deze tijd wel zorgwekkend.

Op woensdag, 30 september 2009 21:47 schreef doofie het volgende:Populisme is niet nieuw of iets van pas de laatste jaren. Volgens mij was Wiegel van de VVD er een meester in, en ook Jan Schaeffer en Marcus Bakker waren redelijk bekend om scherpe one-liners. In de jaren '30 was het bon ton om met kruidige toespraken die delen van de bevolking die echt in de problemen zaten, onder meer als gevolg van de toenmalige economische crisis, aan je binden. Ook toen overigens door eerst en vooral op beschuldigende wijze naar de "plutocratische en democratische elite en oude politiek" te wijzen. Naar believen koos de NSB - ja, die dus, ook een beweging met een wat merkwaardig leidersprincipe - er met de jaren nog weer andere tegenstanders bij, waar men op kon projecteren. Met andere woorden: populisme is niet nieuw, de risico's van populisme evenmin. Het grootste risico is dat mensen niet meer aangemoedigd worden zelf na te denken en zelf op basis van een afgewogen oordeel tot beslissingen te komen. Ook nu is bijna tastbaar dat mensen vinden dat dat veel te moeilijk is geworden: de "sterke man" moet dat maar voor hen doen. Ongetwijfeld een uiting van een bepaalde politiek maatschappelijke cyclus, maar in deze tijd wel zorgwekkend.

Sommige mensen, zoals de asociale werkgeversorganisatie's zijn niet meer te redden; een levenlang leren is weggegooid; keiharde maatregelen en ze pakken waar ze het kwatsbaar zijn in hun geld en hun macht