Onder duurzaamheid versta ik: alle ontwikkelingen op technologisch, economisch, ecologisch en sociaal gebied, die bijdragen aan zuiniger, efficiënter en milieuvriendelijker productie- en consumptieprocessen in de wereld.

Het heeft geen zin om "utopische gedachtenspinsels" te presenteren die toch niet gerealiseerd kunnen worden. Omdat de meeste bedrijven niet bereid zijn om op vrijwillige basis mee te werken aan het bereiken van duurzaamheid, zal het hen door de overheden moeten worden opgelegd. Bovendien moet dit globaal of op zijn minst in breed internationaal verband gebeuren om te voorkomen, dat bedrijven hun productieprocessen verplaatsen naar landen en continenten waar geen of minder strikte normen gelden. De G-20 top zal dus nog “bergen” werk moeten verzetten! En op de komende milieuconferentie in Denemarken zullen “spijkers met koppen” moeten worden geslagen.

Welvarende landen zullen hun economische groeimodellen moeten aanpassen ten gunste van (ontwikkelings)landen, waar het welvaartsproces nog op gang moet komen. De huidige wereldcrisis biedt hen daartoe een kans. Economische groei zal in de welvarende landen vooral moeten komen van technologische vernieuwingen, die puur gericht zijn op duurzaamheid. In plaats van aan bestuurders van banken en bedrijven zal men bonussen moeten toekennen aan personen die door inventiviteit en innovatie hieraan bijdragen. Deze laatste begrippen zullen ook veel meer dan tot nu toe moeten worden geïmplementeerd in het onderwijs. Indien als gevolg van vertraging van de economische groei de werkgelegenheid vermindert, zal men moeten besluiten tot een betere arbeidsverdeling.

Technologisch onderzoek naar en investeringen in zonne- en windenergie moeten door de overheid veel sterker worden gestimuleerd. (Duitsland is op de goede weg) Voorkomen moet worden, dat de economische crisis (met tijdelijk lagere olie- en gronstoffenprijzen) de animo hiervoor vermindert.(Zie wat de Australische regering thans heeft besloten!) Uitbreiding van kernergie is weliswaar "schoon", maar bergt risico’s in zich, zo heeft vooral Tsjernobyl ons geleerd. (En in 2011 Japan) In Europees verband zullen hiervoor geschikte en veilige locaties moeten worden aangewezen. (Duitsland doet inmiddels (2011) terecht niet meer mee). Het moet mogelijk zijn om, naast energie uit zon en wind, energie op te wekken door middel van stromingen en waterkracht uit oceanen, zeeën en rivieren. Ook moet het mogelijk zijn schone energie te halen uit diepere aardlagen. Op lange termijn kunnen wij wellicht energie uit de ruimte halen. En uiteraard moeten de reeds in gang gezette processen van "recycling" en "cradle to cradle" worden geintensiveerd. Bedrijven moeten bovendien af van "ingebouwde slijtageprocessen" en weer producten gaan produceren die een langere levensduur hebben. Ook de overvloedige “modehypes” van luxegoederen moeten worden ingeperkt om het aantal “wegwerpartikelen” te verminderen. Om het milieu te ontlasten moet verder het gebruik van het openbaar vervoer worden gestimuleerd en dient het "thuiswerken" te worden bevordert. En natuurlijk dient het luchtvaartverkeer veel schoner te worden.

Er moeten verboden komen op de import van goederen die het wereldmilieu sterk belasten. Het gaat hier onder meer om de enorme ontbossingen (roofbouw) in Azië, Afrika en Zuid-Amerika. De consumenten moeten veel bewuster worden gemaakt van de noodzaak duurzamer en milieubewuster te consumeren. Ten behoeve van de (onwetende)consument dienen er lijsten te komen van producten die ecologische schade berokkenen. En tenslotte is het noodzakelijk, dat aan ons ongebreidelde materialisme paal en perk wordt gesteld. Uit mijn omgeving en via internet vang ik veel signalen op, die erop wijzen dat mensen hier “rijp voor zijn”. Maar houden wij dit ook vol als straks de werkloosheid om ons heengrijpt? Misschien wel als de overheid en werkgevers en werknemers bereid zijn tot een grotere solidariteit voor wat betreft arbeidsverdeling.