Ik ben het met je eens, en ook microkredieten lijken te helpen.
Maar op dit moment gaat er wel heel veel fout door corrupte en geweldagi regimes
in bijvoorbeeld Afrika.

Is economie niet gebaat bij een stabiele situatie en moet daar dus niet aan gewerk worden
in veel landen?
En dan is de volgende vraag of wij dat moeten doen of zijzelf? En kunnen zijzelf dat?

Timo

Beste Timo,
Inderdaad: ik herken in je vragen de gebruikelijke tegenwerpingen op de door mij verwoorde analyse .

Vooropgesteld dat corruptie niet alleen in Afrika voorkomt, zit er een kern van waarheid in de stelling dat elk volk het regime krijgt wat het verdient. Die kern betreft de wil tot beschaving, het meewerken – door ieder individu – aan het bouwen van een rechtvaardige samenleving. Ofwel: de aandacht voor kwaliteit zoals op deze site door Arjo Klamer verwoord.
Ook het verworven inzicht dat we onze normen voor welvaart of voor invulling van de kwaliteit van de samenleving niet zo maar kunnen overdragen naar andere culturen, roept de vraag op of de bevolking van ontwikkelingslanden zelf meer aan verbetering van haar leefomstandigheden zou kunnen doen.

Daarvoor moeten we kijken naar de machtsongelijkheid: Waar die te groot is, gaat verzet tegen corruptie en machtsmisbruik bijna onvermijdelijk gepaard met oorlogsgeweld. Een vicieuze cirkel die Mahatma Gandhi met inzet van zijn hele wezen wist te doorbreken.
Ook de ontwikkeling van onze Westerse parlementaire democratie wortelt in oorlogen en opstanden. De Grondwet van 1848, het algemeen kiesrecht, de vorming van vakbonden en de ontwikkeling van het stakingsrecht boden ons uiteindelijk vreedzame middelen om tegen onrecht en geweld op te komen.

Mede door ons aandeel in de wordingsgeschiedenis van het huidige Afrika, is in dat opzicht nog een lange weg te gaan.
Daarom: wordt het nu niet hoog tijd dat wij*) ook onze civiele verantwoordelijkheid voor de huidige ontwikkelingen in Afrika onderkennen ?
Lees er bijvoorbeeld onze rol in de geschiedenis van Zimbabwe op na (Engelstalige Wikipedia).

Concluderend: De vraag naar de wenselijkheid van een Europees immigratiebeleid is mijns inziens dus eigenlijk de vraag of wij vinden dat wij verantwoordelijkheid moeten nemen voor wat wij in Afrika (en elders) direct of indirect hebben aangericht. Of: voor de vruchten die we daar onbewust van plukken.
Ik zeg niet dat dat eenvoudig is, maar ook op dit punt is het "5-voor-12".

Europa heeft in dat opzicht groot belang bij bevordering van eerlijke handel en bij het tegengaan van ontbossing (verbod op import van niet-FSC gewaarmerkt hout). De in ontwikkelingslanden aanwezige economische kracht moet een kans krijgen. Het beleid van het IMF is daarvoor tot nog toe zacht gezegd te tweeslachtig. De inzet van Ministers Koenders en Cramer verdient daarom veel meer steun.

Toch liever hardhouten tuinmeubilair en goedkope koffie, chocola en wat nog meer ?
Zolang wij en onze Afrikaanse marionetten nog steeds rijker worden van Afrika dan omgekeerd, leidt dat vanzelf niet alleen tot opstand en onderdrukking, maar ook de migratiestroom zal blijven aanzwellen. Dan moeten we daar dus ook plaats voor maken.

*) ik gebruik hier ‘wij’ en ‘ons’ in de zin van Noord (vs. Zuid): het gaat immers niet om aanwijzing van schuldigen, maar om ons aller verantwoordelijkheid voor een betere wereld.

Op vrijdag, 8 mei 2009 17:13 schreef Max van der Tas het volgende:De inzet van Ministers Koenders en Cramer verdient daarom veel meer steun. Toch liever hardhouten tuinmeubilair en goedkope koffie, chocola en wat nog meer ? Zolang wij en onze Afrikaanse marionetten nog steeds rijker worden van Afrika dan omgekeerd, leidt dat vanzelf niet alleen tot opstand en onderdrukking, maar ook de migratiestroom zal blijven aanzwellen. Dan moeten we daar dus ook plaats voor maken. *) ik gebruik hier ‘wij’ en ‘ons’ in de zin van Noord (vs. Zuid): het gaat immers niet om aanwijzing van schuldigen, maar om ons aller verantwoordelijkheid voor een betere wereld.

timmoshenko zegt in de bijdrage hieronder: "Een paar oplossingen vanaf de basis, mret andere woorden de plek waar die problemen ontstaan. in Afrika moeten grootschalige voedings productie programmas opgezet worden en in samenhang daar mee werkgelegenheid en oplieding voor de jongeren die nu naar Engeland trekken".

Is het dan niet beter om bijvoorbeeld het ontwikkelingsgeld dat Nederland aan andere landen uitgeeft te investeren in voorlichten over en subsidieren van eerlijke handel. Dan krijgen de corrupte leiders geen geld meer via deze weg en moet er een stroom op gang komen vanuit de Nederlandse samenleving. Moet ontwikkelingshulp Europa breed niet veel meer via deze weg worden bewandelt?

Het idee dat met Ontwikkelingssamenwerking (OS) regeringen worden gesubsidieerd is een hardnekkig en allang achterhaald misverstand. En 'grootschalige voedings productie programmas' dat lijkt me de Westerse oplossing, niet toepasbaar in ontwikkelingslanden. Inderdaad aan opleiding van jongeren in eigen land wordt al veel gedaan. Werkgelegenheid moet voortkomen uit de inzet van wat je daarna noemt. En dat gebeurt al op beide fronten.

Toegegeven: de brief waarin Koenders zijn modernisering van het OS-beleid uiteen zet is van vandaag. Zie www.minbuza.nl/nl/actueel/brievenparlement,2009/05/Kamerbrief-over-modernisering-draagvlak-ontwikkeli.html
Of kijk hoe onze zuiderburen erover denken, op:
www.mo.be/index.php?id=348&tx_uwnews_pi2[art_id]=24879&cHash=5cc155dbff

Het geld wordt besteed aan versterking van het economisch draagvlak, ofwel hoe kunnen we de economische activiteiten van vnl. kleine boeren en kleine ondernemers ondersteunen en hen de instrumenten en strategieën helpen ontwikkelen om een positie in de markt op te bouwen. Tegenover de grote multinationals wel te verstaan, zoals Sara Lee e.a.

Daarnaast worden ook in Nederland particulier initiatieven van zogenoemde Non Governmental Organizations (NGO's) zoals bijv, Solidaridad gesteund.
En ten slotte: Koenders en Verhagen geven ook, met enorme kennis van zaken, politieke steun aan de leiders van de Afrikaanse Unie (50 jaar jonger dan de EU) én in goed overleg, aan de oppositie die de corruptie in eigen land bestrijdt (zoals Tsvangirai in Zimbabwe).
Op dat overheidsbeleid mogen we trots zijn, maar nu wijzelf nog als mens en als consument.
Meer kan ik er niet over zeggen.