Een passage uit het laatste deel van mijn boek: Wie is gewelddadig: God, religie of de mens?

De regering van de VS, de Federal Reserve Board, en de financiële instellingen voeren reeds geruime tijd een desastreus beleid. De meeste Amerikanen zijn verslaafd geraakt aan krediet en leven voortdurend boven hun stand. Iedere volwassen Amerikaan beschikt gemiddeld genomen over tien creditcards, niet alleen van banken maar ook van winkelketens. De Amerikanen schuiven hun alsmaar oplopende schulden, waarop torenhoge rentes worden berekend, aan het einde van de maand gewoon door. In 2004 werden 1,5 miljoen Amerikanen bankroet verklaard, dat is vele malen meer dan tijdens de grote depressie in de dertiger jaren van de vorige eeuw. In de economische depressie die nu op de VS afkomt, zullen er dat miljoenen meer worden. Na de kredietcrisis van 2008, die is veroorzaakt door de onverantwoord hoge hypotheken op onroerend goed, staat de VS ook nog een crisis in de consumptieve "creditcard"- sector te wachten. Ondanks de enorme financiële steun door de VS-regering, de Federal Reserve Bank, Europese regeringen en centrale banken, lijkt de huidige internationale kredietcrisis nauwelijks te bezweren.

Het grootste gevaar voor het internationale financiële stelsel vormen de enorme, ondoorzichtige en onbeheersbare kapitaalstromen van de duizenden "hedge-funds" in de wereld. Ze domicileren meestal in belastingparadijzen, waar de centrale banken geen enkele grip op ze hebben. Omdat ze werken via hefboomwerking en hun beleggingen in leningen, aandelen, grondstoffen en deviezen veelal voor 80 á 90% met kredieten financieren, bedraagt hun manoeuvreerruimte een veelvoud van hun eigen vermogen. In de afgelopen jaren maakten ze voor hun financiering op grote schaal gebruik van de uitzonderlijk lage rentes in Japan en de VS. Recentelijk is gebleken, dat deze "hedge funds", indien ze foutieve posities hebben ingenomen, het financiële systeem totaal kunnen ontwrichten. Om het dreigende onheil af te wenden en hun torenhoge bonificaties niet in gevaar te brengen, maakten topmanagers van "hedge-funds" en financiële instellingen geheime afspraken over de afwikkeling van hun "scheve" posities. Niet de hypotheekcrisis, maar de afwikkeling van deze gigantische speculatieve posities, alsmede de enorme bedragen aan financiële derivaten die als een "zwaard van Damocles" boven de markten hangen, zijn de belangrijkste oorzaken van de recente crashes op de aandelenbeurzen. Sommige "hedge-funds" en machtige durfkapialisten zijn, zeker als ze samenwerken, bij machte de aandelen- en grondstoffenmarkten te manipuleren. Deze beurzen en markten hebben daardoor de laatste tijd het karakter gekregen van enorme casino´s, waar grootkapitalisten gokken ten koste van miljoenen institutionele - en particuliere beleggers in de wereld.

Maar het meest verontrustend is wel, dat de VS in het afgelopen decennium, mede door de oorlogen in Irak en Afghanistan, de grootste absolute staatsschuld ter wereld heeft opgebouwd. Door de recente steunoperaties ten behoeve van financiële instellingen en bedrijven neemt de staatsschuld van de VS opnieuw met honderden miljarden dollars toe. Ook heeft de VS voortdurend hoge tekorten op de handelsbalans met de rest van de wereld. Door deze schulden en tekorten staat de dollarkoers reeds jarenlang onder neerwaartse druk. Wat gebeurt er als China en de olieproducerende landen niet langer meer bereid zijn de dollar als belangrijkste valuta te accepteren en de enorme overheidstekorten van de VS te financieren? Wat gebeurt er als er ooit een conflict ontstaat tussen communistisch China en de kapitalistische VS? Te vrezen valt, dat dan het kapitalistisch systeem volledig in elkaar stort

Een beloningsstructuur, die mensen prikkelt tot werklust, ambitie, motivatie, creativiteit en inventiviteit is noodzakelijk, omdat daardoor de welvaart en het welzijn sterk worden bevorderd. Maar aan de exorbitante salarissen en bonussen van bestuurders en managers in het bedrijfsleven dient paal en perk te worden gesteld. De huidige financieel-economische crisis heeft duidelijk aangetoond, dat veel van deze machtshongerige en hebzuchtige topmanagers niet het langetermijnbelang van hun ondernemingen dienen, maar een kortetermijnvisie hebben en enkel uit zijn op eigen gewin. Ze hebben de mensheid voorgespiegeld, dat ze superieur en onmisbaar zijn. Maar er staan continue duizenden integere en intelligente jongeren klaar om hen op te volgen of het leiderschap met hen te delen. Als overheden en ondernemingen de "graaicultuur" niet drastisch aan banden leggen, zal dat tijdens de komende economische depressie de revolutionaire krachten in de kaart spelen. Er dienen rechtvaardiger beloningssystemen te worden ontwikkeld. Men dient voorzichtig te zijn met beloningen voor korte termijn prestaties, want "echte" resultaten kunnen vaak pas op langere termijn worden gemeten. Bovendien mogen deze prestaties niet in strijd zijn met sociale -, morele - en ethische normen en geen negatieve gevolgen hebben voor milieu en maatschappij.

Het verwijt aan het adres van aandeelhouders, door bestuurders van ondernemingen, is dat (juist / ook) zij op korte termijn uit zijn. Uw mening is dat de bestuurders zelf hebzuchtig zijn. Hoe kunnen aandeelhouders dit gedrag begrenzen en hoe zouden aandeelhouders kunnen worden ingezet om het langetermijn gedrag van een onderneming en bestuurders te stimuleren?

Op dinsdag, 28 april 2009 16:59 schreef Maurik Dippel het volgende:Het verwijt aan het adres van aandeelhouders, door bestuurders van ondernemingen, is dat (juist / ook) zij op korte termijn uit zijn. Uw mening is dat de bestuurders zelf hebzuchtig zijn. Hoe kunnen aandeelhouders dit gedrag begrenzen en hoe zouden aandeelhouders kunnen worden ingezet om het langetermijn gedrag van een onderneming en bestuurders te stimuleren?

Zeker niet alle aandeelhouders zijn uit op korte termijn rendement. Institutionele beleggers, zoals pensioenfondsen en verzekeringsmaatschappijen, zijn lange termijn beleggers. Ze hebben er dus groot belang bij, dat ondernemingen langdurig gezond blijven. Helaas hebben veel IB-ers (en centrale bankpresidenten) zich in de afgelopen decennia door hebzuchtige bankiers en ondernemers een "rad voor de ogen laten draaien". En de Amerikaanse ratinginstituten en gerenommeerde accountantburo's hebben de financiele wereld op een schromelijke wijze misleid. Je kunt hier zelfs spreken van "witteboorden criminaliteit". De IB-ers zullen als aandeelhouders (gezamenlijk) veel meer macht moeten krijgen en deze macht ook moeten uitbuiten.

Maar daarnaast dienen ook de werknemers, via hun ondernemingsraden, meer macht te krijgen, want zij zijn op lange termijn nog meer gebaat bij gezonde bedrijven. Zelfs zouden leveranciers en afnemers van bedrijven "een vinger in de pap" moeten krijgen, omdat ook hun belangen op het spel staan.

Alle partijen dienen een evenredige stem te hebben in de raad van commissarissen (raad van toezicht). En natuurlijk zul je durfkapitalisten, die bij ondernemingen de "krenten uit de pap" willen halen door de goede onderdelen te verkwanselen buiten de deur moeten houden.

Tenslotte zullen centrale bankiers hun "oogkleppen moeten afwerpen" en echt toezicht moeten gaan houden op financiele instellingen. Bij grote internationale banken is dat echter niet zo eenvoudig, zo is duidelijk gebleken.