Fractional Reserve Banking verbieden is een deel van de oplossing voor de financiële crisis. Maar het probleem zit nog dieper, naar mijn mening: renteheffing over geldschepping zorgt ervoor dat er altijd meer moet worden terugbetaald aan een geldschieter of schuldeiser, dan er is geleend.

Het gevolg is, dat onze economie moet blijven groeien en groeien, om niet alleen geleend geld terug te betalen, maar ook de rente daarop. In ontwikkelingslanden speelt dit nog veel sterker. Zij hebben torenhoge schuldenlasten, doordat ze niet alleen de leningen (vaak door dictators voor eigen gewin gedaan) terug moeten betalen maar ook rente op de schuld en rente op rente op rente op... Ze zijn nu al veel meer aan het Westen aan het terugbetalen dan ze ooit geleend hebben.

En het moeten blijven van groeien van de economie van 'ontwikkelde' landen om aan rentelasten te voldoen, zorgt voor een steeds grotere belasting van ons leefmilieu. We vragen met onze economiën meer van de aarde dan ze dragen kan.

Dit economisch systeem bevat een fatale weeffout en renteheffing ligt aan de wortel van het probleem.

>Het creëren van een schuld is niet hetzelfde als het creëren van waarde en toch
>is dit de manier waarop banken winst maken.

De waarde van het aangaan van een schuld zit 'm voor de schuldenaar in het 'eerder' verkrijgen van een goed. De prijs van de 'tijdswinst' is de rente.

>Doordat de centrale banken keer op keer de economische gevolgen van de overmatige
>kredietverlening achteraf willen corrigeren wordt de geldmarkt keer op keer verstoord
>met desastreuse gevolgen.

Het niet ingrijpen van centrale banken in het financiële stelsel kan dan wel leiden tot het omvallen van banken. Ik vindt het geen probleem, maar kom niet aan dat je spaarcenten dan door de overheid terug betaald moeten worden. Het is een gevolg dat ook bij de aanschaf van gewone producten speelt: valt de leverancier om dan krijg je geen service en onderhoud meer, pech gehad.

>Topmanagers zijn losgeslagen en hierdoor groeit al jaren grote onvrede bij vrijwel de hele
>nederlandse bevolking.

Topmanagers zijn net mensen, net als de rest van bevolking. Ik durf er wel wat op te zetten dat het overgrote deel van de mensen kiest voor persoonlijke verrijking als ze er mee weg denken te komen zonder er op afgerekend te worden. Conclusie: zorg dat mensen ook op langere termijn geconfronteerd worden met de gevolgen van hun keuzes.

>Logischerwijze gaat dit ten koste van het belang van de onderneming.

De onderneming is niets, een stukje papier bij de kamer van koophandel. De doelstelling van de oprichters van een bedrijf is veelal: winst maken. Als de oprichters investeringen moeten doen en daarvoor geld van derden moeten aantrekken krijg je schulden of aandeelhouders. En ook dat zijn mensen die simpelweg rekenen en stellen dat je geld kan krijgen voor je investering maar dat er dan wel wat tegenover moet staan: rente (bij schuld) of rendement (bij aandelen).
Het menszijn van de aandeelhouder die ook nooit genoeg heeft en dubbele cijfers in zijn rendement wil zien zorgt er voor dat het management dingen doet die voor het geheel van de maatschappij niet voordelig zijn. Zoals altijd: persoonlijk gewin (bonus, rendement, whatever) gaat voor het gewin van de groep.
En dan krijg je dat de luchtbel af en toe instort, pech gehad.

Op zaterdag, 25 april 2009 22:41 schreef Think het volgende:Fractional Reserve Banking verbieden is een deel van de oplossing voor de financiële crisis. Maar het probleem zit nog dieper, naar mijn mening: renteheffing over geldschepping zorgt ervoor dat er altijd meer moet worden terugbetaald aan een geldschieter of schuldeiser, dan er is geleend.

Het gevolg is, dat onze economie moet blijven groeien en groeien, om niet alleen geleend geld terug te betalen, maar ook de rente daarop. In ontwikkelingslanden speelt dit nog veel sterker. Zij hebben torenhoge schuldenlasten, doordat ze niet alleen de leningen (vaak door dictators voor eigen gewin gedaan) terug moeten betalen maar ook rente op de schuld en rente op rente op rente op... Ze zijn nu al veel meer aan het Westen aan het terugbetalen dan ze ooit geleend hebben.

En het moeten blijven van groeien van de economie van 'ontwikkelde' landen om aan rentelasten te voldoen, zorgt voor een steeds grotere belasting van ons leefmilieu. We vragen met onze economiën meer van de aarde dan ze dragen kan.

Dit economisch systeem bevat een fatale weeffout en renteheffing ligt aan de wortel van het probleem.

Dit kan ik alleen maar onderschrijven!
Wel wil ik nog wat duidelijker het verschil stellen tussen renteheffing over geldschepping of renteheffing over uitgeleend al aanwezig geld.
In de door mij voorgestelde ideale situatie zou geldschepping alleen door een democratisch gecontroleerd zelfstandig overheidsorgaan plaatsvinden, die dat in de markt brengt door investeringen.
Hierdoor is er dus geen fractional reserve banking meer en geen rente op geldcreatie.
Onderlinge renteheffing tussen bedrijven en burgers voor investeringen met een bemiddelende rol voor banken lijkt mij wel zeer welkom en een onderdeel van onze vrijheden als burgers.
Al zie ik niet in waarom het betalen van rente aftrekbaar van belastingen zou moeten zijn.
De beloning op eigen vermogen is immers ook niet aftrekbaar voor de VPB.

Op zondag, 26 april 2009 14:19 schreef Roland het volgende:>Het creëren van een schuld is niet hetzelfde als het creëren van waarde en toch
>is dit de manier waarop banken winst maken.

De waarde van het aangaan van een schuld zit 'm voor de schuldenaar in het 'eerder' verkrijgen van een goed. De prijs van de 'tijdswinst' is de rente.

# Dit is niet onjuist, maar in dit kader onvolledig. Door het uitlenen wordt er uit het niets geld gecreërd en dit wordt weer op de bank gezet. Dit geeft de bank de mogelijkheid om 90% van dit nieuw gecreërde geld opnieuw uit het niets te fabriceren en zo ontstaat uiteindelijk een kredietbubble.

>Doordat de centrale banken keer op keer de economische gevolgen van de overmatige
>kredietverlening achteraf willen corrigeren wordt de geldmarkt keer op keer verstoord
>met desastreuse gevolgen.

Het niet ingrijpen van centrale banken in het financiële stelsel kan dan wel leiden tot het omvallen van banken. Ik vindt het geen probleem, maar kom niet aan dat je spaarcenten dan door de overheid terug betaald moeten worden. Het is een gevolg dat ook bij de aanschaf van gewone producten speelt: valt de leverancier om dan krijg je geen service en onderhoud meer, pech gehad.

# Ik doelde hiermee eigenlijk meer op de kunstmatige, niet marktconforme renteverlagingen, cq verhogingen. Maar het gaat mij om een verandering van het monetaire stelsel. Dit monetaire steldel creeërt dit soort problemen, dus ik probeer het probleem vanaf de basis aan te pakken, dus geen symptoombestrijding.

>Topmanagers zijn losgeslagen en hierdoor groeit al jaren grote onvrede bij vrijwel de hele
>nederlandse bevolking.

Topmanagers zijn net mensen, net als de rest van bevolking. Ik durf er wel wat op te zetten dat het overgrote deel van de mensen kiest voor persoonlijke verrijking als ze er mee weg denken te komen zonder er op afgerekend te worden. Conclusie: zorg dat mensen ook op langere termijn geconfronteerd worden met de gevolgen van hun keuzes.

# Klopt helemaal, vandaar mijn pleidooi voor een grotere verantwoordelijkheid van een breder gedragen Raad van Commissarissen, zodat zij er niet meer mee weg kunnen komen.

>Logischerwijze gaat dit ten koste van het belang van de onderneming.

De onderneming is niets, een stukje papier bij de kamer van koophandel. De doelstelling van de oprichters van een bedrijf is veelal: winst maken. Als de oprichters investeringen moeten doen en daarvoor geld van derden moeten aantrekken krijg je schulden of aandeelhouders. En ook dat zijn mensen die simpelweg rekenen en stellen dat je geld kan krijgen voor je investering maar dat er dan wel wat tegenover moet staan: rente (bij schuld) of rendement (bij aandelen).
Het menszijn van de aandeelhouder die ook nooit genoeg heeft en dubbele cijfers in zijn rendement wil zien zorgt er voor dat het management dingen doet die voor het geheel van de maatschappij niet voordelig zijn. Zoals altijd: persoonlijk gewin (bonus, rendement, whatever) gaat voor het gewin van de groep.
En dan krijg je dat de luchtbel af en toe instort, pech gehad.

# Dat kan ik inderdaad duidelijker formuleren: Logischerwijze gaat dit ten koste van de betrokken partijen in de onderneming.
In mijn voorstel worden de belangen van de belangrijkste betrokken partijen in de RvC vertegenwoordigd. De aandeelhouders hebben hierin slechts 50% stemrecht, zodat ze wel degelijk rekening met lange termijn belangen en die van andere betrokken partijen moeten houden.
Zo denk ik dus luchtbellen te kunnen voorkomen, zodat wat minder mensen pech hebben..

# Winstmaximalisatie is een redelijk achterhaald begrip. Waardemaximalisatie is het begrip dat tegenwoordig centraal staat bij de meeste ondernemingen.
Waardemaximalisatie houdt rekening met alle toekomstige uitgaven en ontvangsten omgerekend naar de waarde van dit moment tegen de rentevoet + beoogde winstopslagpercentage.
Ook wordt in dit begrip geprobeerd risicofactoren mee te wegen.

Zucht, zo wordt het er niet duidelijker op..

Nogmaals mijn reakties op Roland op een rijtje

# Dit is niet onjuist, maar in dit kader onvolledig. Door het uitlenen wordt er uit het niets geld gecreërd en dit wordt weer op de bank gezet. Dit geeft de bank de mogelijkheid om 90% van dit nieuw gecreërde geld opnieuw uit het niets te fabriceren en zo ontstaat uiteindelijk een kredietbubble.

# Ik doelde hiermee eigenlijk meer op de kunstmatige, niet marktconforme renteverlagingen, cq verhogingen. Maar het gaat mij om een verandering van het monetaire stelsel. Dit monetaire steldel creeërt dit soort problemen, dus ik probeer het probleem vanaf de basis aan te pakken, dus geen symptoombestrijding.

# Klopt helemaal, vandaar mijn pleidooi voor een grotere verantwoordelijkheid van een breder gedragen Raad van Commissarissen, zodat zij er niet meer mee weg kunnen komen.

# Dat kan ik inderdaad duidelijker formuleren: Logischerwijze gaat dit ten koste van de betrokken partijen in de onderneming.
In mijn voorstel worden de belangen van de belangrijkste betrokken partijen in de RvC vertegenwoordigd. De aandeelhouders hebben hierin slechts 50% stemrecht, zodat ze wel degelijk rekening met lange termijn belangen en die van andere betrokken partijen moeten houden.
Zo denk ik dus luchtbellen te kunnen voorkomen, zodat wat minder mensen pech hebben..

# Winstmaximalisatie is een redelijk achterhaald begrip. Waardemaximalisatie is het begrip dat tegenwoordig centraal staat bij de meeste ondernemingen.
Waardemaximalisatie houdt rekening met alle toekomstige uitgaven en ontvangsten omgerekend naar de waarde van dit moment tegen de rentevoet + beoogde winstopslagpercentage.
Ook wordt in dit begrip geprobeerd risicofactoren mee te wegen.

Hoop dat het nog duidelijk is wat waar hoort...

Op zondag, 26 april 2009 14:19 schreef Roland het volgende:
Het niet ingrijpen van centrale banken in het financiële stelsel kan dan wel leiden tot het omvallen van banken. Ik vindt het geen probleem, maar kom niet aan dat je spaarcenten dan door de overheid terug betaald moeten worden. Het is een gevolg dat ook bij de aanschaf van gewone producten speelt: valt de leverancier om dan krijg je geen service en onderhoud meer, pech gehad.

Niet helemaal. Bij het kopen van bijvoorbeeld een keuken is er een branche-organisatie die in zo'n geval alsnog garantie kan bieden, mits de leverancier is aangesloten. Zo ook bij spaarbanken via het depositogarantiestelsel. Dat stelsel is niet van de overheid, maar van de banken zelf, gecontroleerd door DNB. Als mensen bang zijn voor hun spaargeld stoppen ze het geld in hun oude sok, en daar verdient de bank niets aan. Daarom waren en zijn ze bereid te betalen voor deze garantie op elkaars falen.
Het kromme is dat twee banken die niet niet gekwalificeerd waren voor dit stelsel, er toch van konden profiteren omdat DNB -met reden- niet hardop durfde te zeggen dat de banken niet deugden. Ook krom is dat Bos de garantie aanvulde tot 100.000 euro.
De (oorspronkelijke) garantie op spaargeld is dus een onderdeel van de vrije markt en heeft niets te maken met het vaststellen van de rente of ander ingrijpen door de ECB. Wel is van belang dat de centrale banken de spaarbanken controleren en de middelen hebben om effectief in te grijpen.

Op zondag, 26 april 2009 14:19 schreef Roland het volgende:>
De onderneming is niets, een stukje papier bij de kamer van koophandel. De doelstelling van de oprichters van een bedrijf is veelal: winst maken. Als de oprichters investeringen moeten doen en daarvoor geld van derden moeten aantrekken krijg je schulden of aandeelhouders. En ook dat zijn mensen die simpelweg rekenen en stellen dat je geld kan krijgen voor je investering maar dat er dan wel wat tegenover moet staan: rente (bij schuld) of rendement (bij aandelen).
Het menszijn van de aandeelhouder die ook nooit genoeg heeft en dubbele cijfers in zijn rendement wil zien zorgt er voor dat het management dingen doet die voor het geheel van de maatschappij niet voordelig zijn. Zoals altijd: persoonlijk gewin (bonus, rendement, whatever) gaat voor het gewin van de groep.
En dan krijg je dat de luchtbel af en toe instort, pech gehad.

Bij de economieles op de middelbare school leerde ik vroeger anders: De ultieme doelstelling van een bedrijf is doorgaans het voortbestaan. Winst is slechts een middel om dat doel te bereiken. Met die winst kan immers kapitaal worden aangetrokken om te investeren. Voortbestaan is nodig om de ondernemer zijn plannen te laten uitvoeren, werknemers hun brood te laten verdienen en klanten om hun producten te kunnen afnemen.

Ik heb in een eerdere post voorgesteld om eigendom en risicokapitaal uit elkaar te trekken door dividentrechten te introduceren. Dan trek je als vanzelf ook het winstbejag en bedrijfsvoering uit elkaar. Verder kan ik het voorstel om de raad van commissarissen te laten benoemen door de stakeholders van harte onderschrijven. Daarbij zou ik de RvC hoofdelijk aansprakelijk willen stellen voor mismanagement van het bestuur, als zij daar redelijkerwijs van hadden kunnen weten en niet hebben ingegrepen.

Manus, ik ben het helemaal met je theorie eens. Ik wil er nog het volgende aan toe voegen:
Een groot gevaar voor het internationale financiële stelsel vormen de enorme, ondoorzichtige en onbeheersbare kapitaalstromen van de duizenden "hedge-funds" in de wereld. Ze domicileren meestal in belastingparadijzen, waar de centrale banken geen enkele grip op ze hebben. Omdat ze werken via hefboomwerking en hun beleggingen in leningen, aandelen, grondstoffen en deviezen veelal voor 80 á 90% met kredieten financieren, bedraagt hun manoeuvreerruimte een veelvoud van hun eigen vermogen. In de afgelopen jaren maakten ze voor hun financiering op grote schaal gebruik van de uitzonderlijk lage rentes in Japan en de VS. Recentelijk is gebleken, dat deze "hedge funds", als ze foutieve posities hebben ingenomen, het financiële systeem totaal kunnen ontwrichten. Om het dreigende onheil af te wenden en hun torenhoge bonificaties niet in gevaar te brengen, maakten topmanagers van "hedge-funds" en financiële instellingen geheime afspraken over de afwikkeling van hun "scheve" posities. Niet de hypotheekcrisis, maar de afwikkeling van deze gigantische speculatieve posities, alsmede de enorme bedragen aan financiële derivaten die als een "zwaard van Damocles" boven de markten hangen, zijn de belangrijkste oorzaken van de recente crashes op de aandelenbeurzen. Sommige "hedge-funds" en machtige durfkapialisten zijn, zeker als ze samenwerken, bij machte de aandelen- en grondstoffenmarkten te manipuleren. Deze beurzen en markten hebben daardoor de laatste tijd het karakter gekregen van enorme casino´s, waar grootkapitalisten gokken ten koste van miljoenen institutionele - en particuliere beleggers in de wereld.

De enorme luchtbel, die het kapitalistisch systeem in de afgelopen decennia heeft gecreëerd, moest op de duur wel uiteenspatten. Het "laissez-faire" beleid, dat de regeringen en centrale banken hebben gevoerd, leidde tot de ontwrichting van het financiële systeem. Niet de hypotheekcrisis in de VS, maar de enorme luchtbel van ondoorzichtige financiële derivaten en het speculatieve opereren van massa´s "hedge-funds" waren de belangrijkste oorzaken van de financiële crisis, die al snel uitmondde in een economische wereldcrisis. De miljardenposities van financiële instellingen en "hedge funds" waren totaal oncontroleerbaar en onbeheersbaar geworden. Slechts met a-kapitalistische maatregelen, zoals de overname door de overheid van miljardenschulden en nationalisatie van financiële instellingen, kon het verrotte systeem van de totale ondergang worden gered. In geval van een economische depressie zal ook de consumptiegoederensector in de VS, die hoofdzakelijk op creditcardschulden is gebaseerd, ineenstorten. De overheden trachten thans door middel van enorme kapitaalinjecties naar Keynesiaans model het ontspoorde financiële systeem en de wereldeconomie weer op de rails te krijgen. Door deze nationalisaties en kapitaalinjecties neemt de toch al torenhoge schuldenlast van de VS echter opnieuw schrikbarend toe. Ook al zal de wereldeconomie de opgaande lijn in de komende jaren kunnen hervatten, dan nog zal de enorme schuldenlast van de VS en van een aantal andere landen, alsmede de sterke afhankelijkheid van de dollar binnen afzienbare tijd funest worden voor het kapitalistisch systeem.