In 1984 kwam het FNV met de nmededeling dat zij vrijwel geen vaklieden meer in de kaartenbakken hadden staan. Die werden voornamelijk gevuld met kaarten van lede die in de bedrijven meer hulpfuncties en eenvoudiger specialistisch werk deden.
Maar als industrieman wist ik dat dit al 12 jaar eerder een feit was. Met de nivellering en de achterliggende 10 over rood -kliek waren al veel vaklieden en dan bedoel ik dus "echte", de oostgrens overgetrokken en de thuisblijvers wisten dat ze niks meer van de vakbonden te verwachten hadden. Als vakman onderhandelde je met je werkgever veel betere voorwaarden dan de op nivellering gebaseerde CAO's. Vaak veel beter.

Mogelijk zijn de meeste werkzame Nederlanders geen lid van een vakbond. Het is dan ook maar de vraag of het just is dat alleen de vakbonden als partner fungeren in het pensioenoverleg.

Laten we nu eerst die achterlijke vakbonden eens buitenspel zetten. Die hebben veel te veel in de melk te brokkelen. Waar praten we over eigenlijk ? De oude mannenclub. 1.2 miljoen leden. Gerelateerd naar de werkende mens de moeite niet. Het gaat nergens over. Gaan we Agnes de belangrijkste vrouw van NL noemen ? Ach schei toch uit !! De politiek is gekozen,DIE moet de dienst uitmaken!

De gebeurtenissen bevestigen mijn eerdere commentaar onder de titel 'De laatste stuiptrekkingen van de oude verzuiling':

Quote

Het poldermodel staat voor goed overleg en vanuit consensus iedereen motiveren er samen de schouders onder zetten. Die beide principes zijn heel sterk (en al heel oud), maar kunnen tevens op geheel andere wijze geimplementeerd zijn in de politieke organisatie van samenlevingen.

Sterker nog, van de politieke organisaties die 50 jaar geleden aan hun opmars begonnen met behulp van deze principes, zijn er wel meer niet langer succesvol, neem bijvoorbeeld het CDA. Ligt dat aan de beginselen van overleg en consensus? Ik meen van niet. Eerder lijkt het erop dat deze organisaties (vakbonden, maar denk ook aan sommige politieke partijen) deze principes steeds minder trouw zijn.

Als we aan de nadere kant kijken naar organisaties die heden ten dage succesvol zijn en als voorbeelden worden aangedragen, dan blijkt ook dat goed overleg en consensus belangrijke noodzakelijke voorwaarden zijn. Dus aan de onderliggende principes van het poldermodel kan het niet liggen. Waardoor valt deze traditionele dragers van het poldermodel de huidige teloorgang dan ten deel?

Het antwoord zoek ik in het kennelijk onvoldoende meegaan met de tijd. De tegenwoordige tijd is ver verwijderd van de wederopbouw waarin kennisarbeid schaars was en kansen benut konden worden door het lage opleidingsniveau van de bevolking op te trekken. Iedereen die in de 2e helft van de vorige eeuw bereid was te investeren inopleiding, werd beloond met verhoging van welvaart. Dat was het maakbare in 'de maakbare samenleving'!

Wij leven in andere tijden dan die waarin vakbonden en sommige andere politieke organisaties groot werden. En zeker niet per se slechtere tijden. Maar aanpassingsvermogen is niet overal even gelijk verdeeld. Voor degenen die minder in staat zijn zich aan te passen zijn het zware tijden. Voor degenen die in staat zijn vooruit te kijken zijn het kansrijke tijden, gevuld met Arabische lentes en flexibele arbeidsinzet.

Unquote

Die kansen worden met name door degenen genomen die het pad van zelfstandige zijn ingeslagen. De zogenaamde ZZPers, die in eigen beheer hun pensioen opbouwen, de zogenaamde 3e pijler onder de oudedagsvoorziening. Wellicht dat op termijn steeds meer deze weg verkiezen. Grosso modo komt het er dan op neer dat de 2e pijler (pensioenopbouw via werkgever) langzaam erodeert en steeds meer vervangen wordt door de 3e pijler. Wellicht zal ooit die 2e pijler geheel vervangen zijn door de 3e, en hernoemen we die pijler.

De 1e pijler is de AOW, nog steeds de vrucht van het politieke bedrijf, en net als waar de andere sociale wetten voor bedoeld zijn een vangnet. Een vangnet voor degenen die er om wat voor reden dan ook niet in geslaagd zijn een 2e/3e pijler van enig belang op te trekken.

Wat ik mij afvraag is of het ook anders geregeld kan worden, als we weten dat in de leeftijd van 55 jaar tot 59 jaar een op de tien mensen stopt met werken.Waarvan een derde met vervroegd pensioen.

Tussen 60 jaar en 65 jaar is dat drie op de tien personen.waarvan 70 % vervroegd pensioen.
Daarnaast zij er veel mensen in een wachtgeldregeling enz

Hoog opgeleide mensen werken langer en beginnen later. Vaak werken ze maar 3 dagen per week en hun partner ook 3 dagen. Daar zit een verspilde energie voor de maatschappij vermoed ik. Mijn visie is dan ook laat het pensioen gewoon op 65 jaar ingaan, en andere landen in europa moet dat dan ook voor tellen.
Dit is zomaar een gedachte die bij mij opkomt.