Zo er al van economische groei sprake is, is dat niet te merken aan de consumptieve bestedingen. Honderden winkels, en niet alleen de allerkleinsten sluiten hun deuren omdat de omzet vaak al zo klein is dat zelfs de hoogstnoodzakele kosten niet meer op te brengen zijn.
Het is dan ook begrijpelijk dat er een groot aantal artikelen niet meer op voorraad of zelfs niet meer te koop zijn.
Fabricage wordt vaak gedaan in lage lonen landen en het transport is langdurig. Ook voor de importeur geldt dat hij vaak gote aantallen moet kopen en gemiddeld acht weken op de goederen moet wachten. De detailhandel krijgt te maken met steeds minder importeurs en groothandels of zeer eenzijdige groothandels met een beperkt aanbod. Hierdoor worden de kosten dermate hoog dat het niet meer lonend is om deze artikelen op voorraad te houden of zelfs in te kopen.

Nu komt er een punt van verarming van het aanbod aan de orde. Hoe ver moet je als overheid de verschraling laten doorgaan tot een minimum niveau aan bereikbaarheid van diverse artikelen.
Grootwinkelbedrijven zoeken de hardst lopende artikelen uit alle segmenten om de consument te lokken en te doen alsof zij het zo goed weten. Maar niet iedereen is gediend om een massa-artikel te kopen op het moment dat de grootgrutter of bouwmarkt dit aanbied.

Moet dit uitzieken tot een onaanvaardbaar minimum aan aanbod of is hier een taak van de overheid om de leefbaarheid van een land in stand te houden door regelgeving en sturing. De detailhandel zou al een heel stuk op weg geholpen worden door de grootwinkelbedrijven erop te wijzen dat zij een assortiment mogen en kunnen voeren overeenkomstig hun vestigingsvergunning. Op een industrie terrein voor de verkoop van grootschalige artikelen horen geen kleine handzame artikelen thuis die niet tot het kernassortiment van zo'n zaak behoren.
Ook valt er te denken aan verplaatsing van die zaken die toch dat kleingoed willen verkopen naar de randen van het centrum of zelfs binnen het centrum van een gemeente. Dan treedt een wisselwerking op tussen aanbod, van diverse winkels en geconcentreerde vraag van de consument omdat hij geen grote afstanden hoeft te overbruggen voor vergelijking of beschikbaarheid van die artikelen.

Dit zou voor de toekomst best eens een win win situatie kunnen opleveren tussen het grootwinkelbedrijf en kleine ( zelfstandige) ondernemers. De zelfstandig ondernemer is meestal inventiever als de grote jongen en de consument heeft binnen een beperkte straal een groter aanbod en een grotere keuze.

Is het niet de hoogste tijd voor gemeentebesturen om de vestigingsvergunningen te gaan toetsen of deze nog wel in overeenstemming zijn met de in het verleden verleende toestemmingen op de verkoop van veelal kleine artikelen. Mochten zij in het verleden een klein percentage van de oppervlakte of omzet zijn, nu is dit omgeslagen in de grootste aanbodzijde en breken ze de overige voorzieningen in een gemeente af.

Wordt wakker gemeenteraden en ga ieder in uw eigen omgeving eens kijken hoever de weegschaal is omgeslagen. U heeft de verantwoordelijkheid om uw gemeente leefbaar te houden.
We hebben onze mond vol over duurzaamheid en groen. Waar is de groene gedachte als de weidewinkel alleen per auto bereikbaar is. Is een spaarlamp kopen in de bouwmarkt en met de auto 20km op en neer nog energiebesparend? Praten we niet veel meer over duurzaam en groen als dat we echt bewust doen en bezig zijn. Wordt het niet een loos modewoord?

Mag ik hierbij de dames en heren gemeenteraadsleden eens uitnodigen hoe ver het staat met de aankopen van diverse gebruikelijke artikelen binnen uw gemeente en wat de individuele transportkosten zijn per inwoner om aan deze artikelen te geraken. Een detaillist krijgt honderden artikelen binnen met één transportbeweging. De consument rijdt voor enkele artikelen straks tientallen kilometers. Zijn we nu echt groen bezig........