soms moeten we niet zo bang zijn voor discriminatie

Er zijn nu 0 reacties | 14 juli 2011 07:38

Wat vindt u van deze bijdrage? 2 0

Soms zijn gevallen van discriminatie geoorloofd, lijkt mij. In ieder geval lijkt het mij verkeerd om meteen maar verontwaardigd te spreken van "discriminatie" zonder eerst goed te begrijpen wat de situatie is.
De beslissing van de winkelier lijkt mij alleszins te rechtvaardigen. In feite doen vele winkeliers dit al langer, maar nu is er een winkelier die hier tenminste expliciet over is, getergd na vele overvallen die door onze ineffectieve politie niet worden opgelost (en als ze worden opgelost, worden de daders amper gestraft).
Onlangs bezocht ik een juwelier. Die juwelier had een sluis: twee deuren, waarvan de binnenste pas open ging nadat de buitenste dicht was en de juwelier mij had gezien. Mogelijk zie ik er niet uit als problematisch, want ik werd toegelaten.
Dit alles is niet leuk. Vermoedelijk zouden juweliers liever hebben dat iedereen probleem kon binnenlopen en zaken met hen doen, van een tiener die een ringetje wil voor zijn vriendinnetje tot een welgesteld persoon die een horloge van 25.000 koopt, bij wijze van spreken.
Degenen die hierbij meteen van "discriminatie" spreken vraag ik te bedenken wat het alternatief is. Hoeveel winkeliers moeten in rolstoelen belanden om het geweten van politiek correcte lieden schoon te houden? Ik geef toe dat de maatregel van deze juwelier niet ideaal is. Er zullen vermoedelijk enkele lieden onterecht door getroffen worden en dit kan voor hen pijnlijk zijn. Ik vermoed dat de winkelier in kwestie dat liever had willen vermijden, als hij een alternatief had.
Soms moeten we minder bang zijn van discriminatie beschuldigd te worden. Een tijdje terug was er een agent die zich liet doodschieten met zijn eigen vuurwapen. Hij kwam met een collega af op een incident waar een asielzoeker bij betrokken was (ik meen dat die zijn vriendin had vermoord). De agent kwam in een worsteling terecht, waarbij hij zijn vuurwapen verloor. De asielzoeker nam het wapen, vermoordde de agent en verwonde de collega van de agent. Later wrong de vader van de agent zich in de media in alle bochten om te verzekeren dat zijn zoon geen racist was. Zo gek is het bij ons geworden: een agent heeft ene misdadiger onder schot en terwijl hij moet optreden denkt hij voortdurend "als ik maar niet voor een racist wordt aangezien". Het resultaat is dat hij het niet overleeft en dat zijn collega verwond wordt en het bijna niet overleefde. Het enge onderscheid dat die agent had moeten maken was tussen 'verdachte' en 'onschuldige', en enkel naar dat onderscheid had hij moeten handelen.
Als wij te bang zijn van discriminatie en racisme beschuldigd te worden, dan zijn kwalijke liueden de winnaars.