Identiteiten ophangen aan uiterlijke kenmerken zoals kruisjes, hoofddoekjes, neusringen of andere signalen van achtergronden waartoe je wilt behoren, vraagt qua gedrag om bijval/steun en geeft aan eenzaam en onzeker te zijn te midden van grote mensenmenigten. Dat wijst weer op het ver doorgevoerde individualisme dat ervoor zorgt dat je je verloren kunt voelen in een wereld vol keuzen en verloren omdat je je zelf niet hebt kunnen ontwikkelen tot iemand die maalt om wat een ander van hem/haar vindt. Jezelf zijn is de levenskunst in deze wereld. Een icoon zijn vraagt van ons dat we ons inleven in alle signaaldragers en identiteiten om voor allen iets te kunnen zijn dat vetrouwen inboezemt. Iconen laten zien dat ze lachen en ook weer niet lachen en bovendien je diep aankijken zonder je te veel te benaderen en serieusheid uit te stralen zonder zwaarmoedig te worden, kortom in totaal evenwicht. En of je nu zwarte kousen of hoofddoekjes draagt of een gereformeerd bolhoedje als meisje als je naar de kerk gaat, het draait bij het ouder en wijzer en inblansraken steeds meer om de liefde die je voor al het ONbekenden kunt ontwikkelen en niet om de angst voor het vreemde. Vredig wordt je zelf pas als je geen enkele gevoel van ongemakg nog overhoudt bij het zien van de raarste dingen om je dienstbaar op te kunnen stellen voor als er een vraag rijst om je innerlijk vrij in te zetten voor die andere persoon of voor die andere situatie.
Bijzonder onderwijs wordt pas bijzonder als het zich onderscheidt van het eenheidsworstonderwijs van de staat. Het bijzondere eraan richt zich op een persoonlijkheidsontwikkeling van ieder uniek mens op weg naar een wereldvredige samenwerkin van doekjes, ringen, mutsen, bolhoedjes en wat nog meer en dan overal ontspanning te kunnen zaaien en gelacht te kunnen laten ontstaan uit ware humor en plezier met elkaar. Er is maar een woord ooit geweest voor wat aantrekkingskracht en liefde betekende en dat was hetwoord liefde, maar met voor iedere vorm van nuance een andere intonatie.
Toen in Babylon de vakken/ambachten ontstonden en voor iedere betekenis van wat het gebaar van toenadering, cohesie, adhesie, contractie, condensatie, capillaire opstijgingskracht, magnetisme, lijmkracht kleefkracht, aandacht, is gaan heten een eigen op spijkerschrift gestelde kreet moest verschijnen omdat je anders geen verschillen meer kon halen uit dat ene woord liefde (van aarde tot water, lijm tot vaste materie, waterdruppel tot waterdruppel etc), was de Babylonische spraakverwarring geboren, waaraan we nu al ruim 5500 jaar lijden, MAAR UIT IEDERE CHAOS KOMT VANZELF EEN ECOLOGISCHE VRIJE ORDE TEVOORSCHIJN.
Wat is het verschil tussen een hoofddoekje OM JE OREN en een kruisje OM JE NEK? Het is de veilige tijdelijke shuilplaats van de mens die je dan ziet. Je kunt het aan de ogen van de dragers zien, hoe sterk de behoefte eraan is. Ieder mans heeft een andere behoefte, maar de fysieke uiterlijke andere signalen zijn slechts fysiek anders, maar wezenlijk het zelfde. In ons sociale verkeer letten we op uiterlijkheden en te weinig op innerlijke zaken. Wie zich afzet naar het andere sluit zich zelf op en maakt van zijn eigen opvatting een sekte-idee.
Het enige echte wezenlijke verschil dat echt voelbaar is voor iedereen is het gevoel van duurzame vrijheid om zowel het kruisje te mogen dragen net zoals dat hoofddoekje, tegenover een opgelegde dwang om of het ene of het andere "oormerk" van een sekte te MOETEN dragen. Laat Nederland alsjeblieft alles als een bos blommen mogen laten dragen, als het maar altijd het volle gezicht van een mens vrij laat, omdat dat open gelaat het enige is dat ons het ware gemoed van mens tot mens moet kunnen blijven laten zien.
Gebruik het zien van iets dat je niet begrijpt als middel/aanleiding om elkaar eens te kunnen spreken over ieders diepste gevoelens en ga daar dan met volste respect mee om; dan zal die ander dat ook gaan doen met wat de ander aan jou opvalt en niet begrijpt. Voordat je het weet ben je elkaars vertrouwde vriend in plaats van elkaars angstobject. Doe het maar eens. Durf het gewoon maar eens te doen! ONT-moeten.

Wie dat veel gedaan heeft zal geen prijs meer stellen op het dragen van iets dat zich doet behoren tot iets anders dan het uit de chaos voortkomende betere zichzelf. Het grotere IK. Ons aller IK.

Frits Boerwinkel (Schoorl)