Op de eerste plaats moet ik vaststellen aan het aantal namen van pensioenfondsen dat het er ruim over de 800 zijn. Zijn ook hele kleine bij, en als er dan een stuk of 15 zijn die met het geld misgegokt hebben, dan valt dat nogal mee.
het zal wel niet haalbaar zijn dat pensioenfondsen elkaar steunen.

In Nederland zijn honderdduizenden mensen bezig met vormen van geldhandel, beleggingen enz.
In wezen onproduktieve mensen, die hun bijdrage aan het BNP moeten halen uit winsten in die geldhandel. En waarvoor anderen dus moeten werken.
Want geld is niets en weer niets als er geen produktie tegenover staat. Elke Euro waartegenover geen produktie staat is inflatie en maakt het brood voor de kleine man duurder. Denk aan de 70er jaren.

Het is dus de kunst om het geld daar te beleggen (het pensioengeld dus) waar het het meeste opbrengt, daar denkt elek belegger aan, maar ook het meest verzekerd is voor de toekomst.
Daar kun je goed in doen en je kunt fouten maken.
Nederland was op een na degrootste investeerder in de USA.
En toen kelderde de dollar. Nooiit heb ik begrepen hoe het mogelijk was dat dir buiten de media gebleven is.
Bij die investeerders waren ook de woningcorporaties die op gegeven moment over evenveel geld beschikten als de complete nederlandse staatsschuld. Dank zij de Huursubsidie die weer uit belastinggeld betaald werd.
Dat is dus voorbij sinds de dollar 30% of meer kelderde.

Daarom lijkt het mij een betere zaak om pensioengelden binnen het eigen monetaire gebied het Eurogebied te beleggen. Kijk ook naar de waardevermindering van het Engelse pond. Engeland dat helemaal uitgevreten is door het eigen angelsaksische model. Allemaal (veel overbodige) dienstverlening en industrie massaal weg.

Daarom kun je beter in Oostenrijkse waterkrachtcentrales investeren dan in Amerikaanse kantoorgebouwen die over tien jaar nog leeg staan als ze er nog staan.

Als er voor dergelijke langlopende zaken gekozen wordt en de weg van het korte-termijndenken verlaten wordt, dan is er met zo een pensioenfonds naar mijn idee niet veel mis.
Kunnen mijn zonen dus voor kiezen.

Bij de veertien fondsen gaat het in totaal om ca. 700.000 gevallen (bij de zogenaamde slapers zijn dubbeltellingen mogelijk) waarvan 185 duizend deelnemers 360 duizend slapers en ruim 156 duizend gepensioneerden. De dekkingsgraad van de fondsen varieert van 83 procent voor het heel kleine fonds Reclame & Marketing (van reclamebureau J.W.T.) met 652 betrokkenen tot 97 procent voor het eveneens zeer kleine fonds Total (1259 betrokkenen).
Het grootste van de betrokken fondsen is PME (dat op de peildatum met 95 procent dekkingsgraad slechts 0,4 procent tekort kwam) en beslist niet wil "korten" of "afstempelen".
Het gaat dus niet over te verwaarlozen aantallen. Zeven honderd duizend slachtoffers is geen te verwaarlozen aantal en voor iedere getroffene is het minimaal een kleine ramp.

Het ergste is natuurlijk dat die veertien fondsen nog maar het begin zijn. Als de huidige renteontwikkeling aanhoudt zullen straks 350 van de bijna 700 pensioenfondsen moeten korten van minister Donner en De Nederlandsche Bank. Tot die fondsen horen dan ook bijv.
Het ABP met een actuele dekkingsgraad van 98 en 2,8 miljoen aangeslotenen; Zorg en Welzijn (PGGM) dekkingsgraad 103 en 2.250.000 aangeslotenen, PNO Media (omroepmedewerkers) dekkingsgraad 93,2 en 36.000 aangesloten en tenslotte het pensioenfonds voor de Bouwnijverheid met een dekkingsgraad van 105,3 en 827.000 aangesloten.
Door een "technicality" (korten staat niet in het herstelplan) ontlopen ABP en PNO-media de dans, maar voor het jaar 2012 hoeft dat niet langer te gelden.

Het probleem ligt in de noodzaak de pensioenverplichtingen te waarderen met de door DNB voorgeschreven SWOP-rente die tussen de 2 en 3 procent zweeft. Als we naar een Japanse situatie gaan moeten we straks met een SWOP-rente die de nul procent nadert rekenen. Maar ook met 2 procent komt de grote meerderheid van de fondsen in de problemen en zal zelfs het tot de top vijf gerekende pensioenfonds NBP (voor de 3.747 priesters en medewerkers van de bisommen) met een dekkingsgraad van 128,2 moeten afstempelen.

We moeten hierbij bedenken dat koersrisico's in veel gevallen voor 3/4 of meer zijn afgedekt. Het afdekken van renterisico's is veel moeilijk en bovendien verschrikkelijk kostbaar.
Premieverhoging zit er in de meeste gevallen ook niet in. De grens van 22-24 procent (een kostendekkende premie voor NIEUWE verplichtingen) is bij de meeste fondsen al bereikt.

En ja, bij de meeste fondsen is er sprake van nalatigheid van besturen en directies en onverantwoord handelen. Zo werden er in de jaren 1990-1998 premievakanties gehouden en bedragen teruggestort aan de wekgevers. In die tijd (rond 1995) beroofde de Nederlandse Staat het ABP van ruim 32 miljoen gulden (15 miljard euro) aan achterstallige premies. Met de bescheiden rente van 3 procent zou dat nu ongeveer 23 miljard euro zijn en tegen het gemiddelde lange termijn ABP-rendement van 8,5 procent wordt dat 56 miljard euro.

Het antwoord is duidelijk. Voorzover mogelijk moeten werkgevers (dus ook de overheid) gedwongen worden om bij te storten (als men banken of liever de aandeelhouders daarvan kan helpen moet dat ook met pensioenfondsen kunnen).
Verder moeten er professionele bestuursleden komen en geen baantjesjagers (bijv Nijpels bij ABP) en tenslotte moeten alle fondsen te allen tijde kostendekkende premies rekenen om in goede tijden buffers op te bouwen voor slechtere tijden.

Als ik jongere was, zou ik dit stelsel ook niet vertrouwen. Vooral niet omdat men niet kan kiezen. Men zit verplicht bij een fonds dat door de werkgever is gekozen.

Joop

Ook ik heb ooit deel (moeten) nemen in bedrijfspensioefondsen. Ondanks het feit dat het om hetzelfde pensioenfonds ging, heb ik een stevige pensioenbreuk. Lukratieve zaak dus voor het fonds.

We gingen om beurt op bezoek bij een pensioenadviseur. En wat ik mij daarvan herinner is dat hij op een paar kritische vragen van mij zowat ontplofte en dat ik om geen hartaanval te veroorzaken dan maar heb meegedaan.
Achteraf is het me wel duidelijk geworden dat een kritische kijk ongewenst was.
Ik heb de indruk dat in dit land weliswaar nauwelijks nog vaklui zijn, maar wel heel veel sjacheraars, vooral in geld.

Overigens lijkt het mij ook wel van belang om de scheefgroei in Nederlands bestedingen onder ogen te zien. Elke vierkante meter woonruimte kost de Nederlander ruwweg het dubbele van wat het een Belg of een Duitser kost. Via huursubsidie vergaarden de woningcorporaties op gegeven moment een bedrag dat hoger was dan de Nederlandse staatsschuld. Werd mee belegd, o.a.. in USA waar het met de dollarval kolossaal in waarde verminderd is.
Het gaat zeker (als op een na grootste investeerder in de VS) om miljoenen maar als het om miljarden gaat verbaast het me niet.
Die belastingcenten zijn dus nooit meer beschikbaar voor woningbouw, die al tientallen jaren achter blijft ondanks de veel te hoge prijzen. Of verdienen duitse bouwvakkers de helft minder?

Ook het feit dat Nederland toch altijd blijft rijden, ook al is het extra duur via belastingen die elders niet geheven worden, betekent een groter deel van het inkomen van iedereen. Men spaart het desnoods uit op het eten. Sterker nog, er wordt van overrheidswegeerop gewezn dat men bereid moet zijn om voor een baan elders in het land te gaan wonen. Zo krijgen we op feestdagen en zondagen nog een extra dosis verkeer voor familiebezoek en kennissenbezoek. Zo telde ik voor de grap op een verjaardag bij vroegere buren bijna 2200 kilometer voor een middelgrote familie.

Bij een gezondere verdeling van de bestedingen zou er best wat stabieler pensioen moeten kunnen worden opgebouwd.

In soimmige artikelen wordt al vastgesteld dat het ouderwetse pensioen uit de tijd is,zeker voor jongeren. Daar werd ook vastgesteld dat het beter is om het zelf in eigen hand te houden, dus over te gaan tot het zgn banksparen. Dat betekent dat je elke maand zelf spaart en dat geld komt dan op een geblokkeerde rekening met wat hogere rente dan gebruikelijk. In de vorm van een deposito. Ook al krijg je er minder rente op dan vroeger, het grote voordeel is 1e. je betaalt geen kosten aan een pensioenfonds of een andere bemoeial. 2e de geldsbedrag blijft hoe dan ook in stand, je kunt niet verliezen zolang je beneden het bedrag blijft voor de staatsgarantie. 3e. je bent niet meer afhankelijk van de effectenbeurs. . 4e kun je altijd het bedrag nog besteden voor bv de aankoop van een eigen huis, en dan pas als je zeker weet dat je daar ook je oude dag kunt blijven wonen. want tegenwoordig een huis weer verkopen met de zekerheid dat je er niet op verliest is er niet meer., als je het al kunt verkopen.
Een eigen huis, en dan liefst op je 65e zonder hypotheek, is de beste spaarpot voor de oude dag.

Beleggingen en pensioenen
Tot 1990 belegden de meeste pensioenfondsen, en vooral het grote overheidsfonds ABP (met thans 2,2 miljoen deelnemers) dat onderworpen was aan de Beleggingswet, voornamelijk in Nederland. Grofweg 60 á 70 % van hun vermogens was belegd in vastrentende waarden, 10 á 20% in onroerend goed en 10 á 20% in aandelen. De vastrentende waarden betroffen voornamelijk leningen aan en onder garantie van de overheid, hypothecaire leningen en in beperkte mate "goudgerande" waarden van multinationals, de Wereldbank en Europese instellingen. Beleggingen in aandelen betroffen voornamelijk multinationals en ter beurze van Amsterdam genoteerde bedrijven. Ook beleggingen in onroerend goed vonden grotendeels in Nederland plaats. Het ABP vond, dat de Beleggingswet zijn beleggingsbeleid te zeer belemmerde en keek met afgunst naar de bedrijfspensioenfondsen, die wel internationaal mochten beleggen. Voorts was volgens het ABP de Nederlandse kapitaalmarkt voor zo’n groot instituut te beperkt en moest het min of meer gedwongen grote bedragen in staatsleningen beleggen, waardoor het zijn risico's te weinig kon spreiden en hogere rendementen in het buitenland misliep. Daartegenover stond echter, dat zijn beleggingen nauwelijks risicovol waren en dat het geen valutarisico liep. Na zijn privatisering in 1995 ging het ABP op grote schaal beleggen in buitenlandse aandelen en obligaties en op beperkter schaal in alternatieve beleggingsproducten.
Van te lage dekkingspercentages bij pensioenfondsen was in die tijd nauwelijks sprake. Naar gelang de dekkingsgraad te laag of te hoog was, werden de pensioenpremies verhoogd of verlaagd. Economische recessies waren meestal van korte duur en de aandelenmarkten herstelden zich vrij snel. En de rentestand was meestal hoger dan thans het geval is. De globalisering van het financieel- economisch verkeer kwam in een stroomversnelling, waarvan Nederlandse pensioenfondsen gretig gebruik maakten door hun beleggingen over alle continenten te spreiden. Keerzijde van de globalisering was echter, dat de economiën van de diverse landen veel afhankelijker van elkaar werden, mede waardoor de recente kredietcrisis wereldwijd kon toeslaan. De risicospreiding van beleggingen over continenten bleek minder effectief te zijn dan aanvankelijk werd verwacht. Daarbij kwam, dat banken, institutionele- en particuliere beleggers werden misleid door ratinginstituten, zoals Standard & Poor's en Moody's. Vooral de in de VS verpakte en verkochte hypotheekpakketten bleken zeer risicovol te zijn. En de internationale activiteiten van systeembanken en hedge funds, die massaal gebruik maakten van allerlei complexe derivaten, waren totaal ondoorzichtig en oncontroleerbaar geworden, mede waardoor het toezicht van centrale banken en accountantskantoren faalde. Tevens schakelden pensioenfondsen internationale vermogensbeerders in, waarin ze te veel vertrouwen stelden en die vaak geen zuiver spel speelden, terwijl die toch torenhoge “fees” opstreken. De gevolgen van de kredietcrisis en de beurscrashes waren niet alleen catastrofaal voor de financiële instellingen, maar ook voor de institutionele beleggers. Tot overmaat van ramp daalden, vooral door het geldverruimend beleid van centrale banken, de rendementen op vastrentende waarden tot historische dieptepunten.

Evenals de financiële instellingen worden ook de institutionele beleggers terecht sterk bekritiseerd voor het door hen gevoerde beleggingsbeleid. Wereldwijde risicospreiding van beleggingen mag immers geen vrijbrief zijn voor het doen van risicovolle beleggingen, waaronder staatsobligaties van landen met torenhoge schulden (inclusief de VS). De volgende crisis (normaal om de 5 - 7 jaar) komt steeds dichterbij en de vraag is niet óf, maar wanneer de financiële- en valutamarkten opnieuw zullen crashen.Volgens mij bevinden wij ons reeds sedert 2001 in de neergaande lijn van de Kondratieff-cyclus, die nog wel 10 á 15 jaar kan aanhouden. De vertrouwenscrisis blijkt duidelijk uit de stijging van de goudprijs in het afgelopen decennium.Werd begin 2003 nog geen $280 betaald voor een troy ounce, nu is dat bijna $1.000 meer en een verdere stijging ligt in het verschiet. Beleggers in goud hebben over de afgelopen 7 jaar een rendement van meer dan 400% behaald. Pas als deze langdurige crisis definitief voorbij is, zal de goudprijs weer gaan dalen. Dat zagen wij ook in de jaren 70, toen door de oliecrisissen de goudprijs fors steeg, waarna deze in jaren 80 even hard daalde.
Het vak van vermogensbeheerder is in de afgelopen jaren steeds complexer en risicovoller geworden. Beleggen voor de lange termijn, zoals pensioenfondsen plegen te doen, blijkt geen garantie meer te zijn voor een duurzaam beleggingsresultaat. Vermogensbeheerders moeten zich internationaal kunnen bewegen in een breed scala van producten, zoals obligaties, aandelen, onroerend goed, edelmetalen, olie, andere grondstoffen en daarvan afgeleide derivaten en daarbij bovendien de juiste aan- en verkoopmomenten weten te bepalen. Beleggingen in China lijken momenteel aantrekkelijk, maar houden volgens mij toch een politiek risico in. De “beleggingskunst” is slechts voor weinigen weggelegd, vandaar dat beweerd wordt, dat apen niet beter of slechter beleggen dan mensen. En dus zullen ook particuliere beleggers (iedereen bouwt zijn eigen pensioen op) het beslist niet beter doen dan pensioenfondsen.
Volgens mij bevinden wij ons in een langdurige periode van economische depressie en zal de rente in Duitsland en Nederland, die als beleggingslanden hoog in aanzien staan, nog geruime tijd op een laag niveau blijven. Daarom vrees ik, dat wij het komende decennium rekening moeten houden met verlaging van lonen, uitkeringen en pensioenen. Bovendien zal, gezien de vergrijzing, de bevolkingskrimp en onze langere levensduur, een flinke verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd onontkoombaar zijn. Geen prettig vooruitzicht, maar een troost is misschien, dat andere landen, waar veelal sprake is van een omslagstelsel, ons land benijden vanwege het kapitaaldekkingsstelsel voor onze pensioenen.

dat stuk van hwinthag is leuk als geschiedkundig en financieel overzicht, maar geeft aan het eind al aan waar het probleem zit: het is een kapitaaldekkingsstelsel. Die dekking is in de vorm van geld, maar de waarde van dat geld is afhankelijk van de effectenbeurs en de ontwikkeling op de rentemarkt. Alsmede de ontwikkeling in de zgn reele economie, gestuurd door een verouderende en krimpende bevolking.
De uitkomst daarvan is dus zeer waarschijnlijk nog lange tijd negatief. Daarom is het beter zelf te gaan sparen en om indien er een eigen huis is waar je in kunt blijven wonen, de hypotheek af te lossen. Maar ik weet dat niet iedereen dat kan, voor mensen in een huurhuis zijn de mogelijkheden een stuk minder helaas.

Op vrijdag, 3 september 2010 21:19 schreef martin het volgende:De uitkomst daarvan is dus zeer waarschijnlijk nog lange tijd negatief. Daarom is het beter zelf te gaan sparen en om indien er een eigen huis is waar je in kunt blijven wonen, de hypotheek af te lossen. Maar ik weet dat niet iedereen dat kan, voor mensen in een huurhuis zijn de mogelijkheden een stuk minder helaas.

Het is ook een stukje discipline en dat kan lang niet iedereen opbrengen.
Zelf hebben we een bedrijf waar we geld genoeg op een veilige mannier in kunnen stoppen net als bij een eigenhuis en toen een verzekeringsman ons voor enkele jaren terug uitrekende wat een pensioen opsparing koste en later opbracht, was het makkelijk uitrekenen voor me dat we veel beter in ons eigen bedrijf dat geld konden steken.
Daar komt ook nog bij dat ik zelf een grote hekel heb aan beleggen in aandelen en als je voor pensioen sparen kiest ben je nog aan het beleggen in aandelen.
Maar je hebt gelijk niet iedereen kan dit en natuurlijk loopt iedereen ook het risico om failliet te gaan al sta je er nog zo goed voor.
Een veiliger mannier van beleggen van pensioen fonsen is dan ook wel wenselijk.


En dat doe je alleen als je in eigenland in onroerendgoed belegd, want al zakt die waarde als een baksteen dan nog zakt alles in waarde en is er nog niets aan de hand.
Maar beleggen ze in onroerendgoed in het buitenland waar men een andere munt heeft zoals in Amerika dan hoeft die munt maar 20% te zakken en je bent ook 20% kwijt. En dat terwijl er nog veel meer risico aanzit, want als de waarde van huizen of grond in Amerka daald dan hoeft die nog niet ons ons eigen land te dalen en heb je ook een probleem.
Het sparen van pensioen is dus gewoon gokken en terwijl er in Cassino's strenge eissen aan gesteld zijn is dat met gokken met de oudedag voorziening niet het geval.

Het is inderdaad juist om je (pensioen-)geld in een eigen huis te stekenof in een eigen bedrijf.
Daar zitten inderdaad ge reeds genoemde voordelen aan, maar ook nog andere.
Het aantal nederlandse gepensioneerden dat naar de BRD is getrokken na of met eventueel vervroegd pensioen is de 100.000 allang gepasseerd, lasil ergens.
Logisch, want als ik mijn huis hier verkoop, dan kan ik in de BRD er hetzelfde huis voor terugkopen en minstens de helft van het geld overhouden. Meerdere honderdduizenden Euros dus.
Het huis kanin tweeen bewoonbaar zijn zoals je daar vaak in het buitengebied ziet, waardoor de huurder je hypotheek betaalt.
Het is jammer dat de besteding van Nederlands geld in de BRD plaats vindt. Ekonomisch verlies. Maar dat doen rijke ambtenaren allang in Spanje bijvoorbeeld. Daarnaast ga je ook goedkoper autorijden en verbaas je niet dat de pot rode kool van HAK (en van niemand anders dan nederlandse HAK) maar de helft kost van wat precies dezelfde pot in Nederland kost en dat voor vele andere produkten ook. Je doet aanmerkelijk meer met je geld En je ruilt natuurlijk je sociale leven hier in voor een nieuwe en als je slim bent voor een veel mooiere lokatie in bossen, bergen of aan rivier.
Dat sociale leven heeft mij wel tegengehouden..
En door mijn zonen hoef ik niet op een cent te kijken.
Maar ik heb er wel over gedacht.
Ook verder in Westfalen wonen Nederlandse pensionados, die net als turken in de buurt bi jelkaar wonen en van hun zo verruimd pensioen genieten in betere huizen dan hier met veel en veel minder steile trappen dan de voor oudere mensen gevaarlijke hollandse steile kippetrappetjes.

Maar het is een mogelijkheid die misschien meer bekendheid moet krijgen om mensen met nog enige reserve maar met een te krap pensioen wat meer armslag te geven in hun laatste jaren.
Anderzijds triest dat een zogenaamd welvarend land en we noemen onszelf bij elke gelegenheid "rijk", zo in een pensioenknoeiboel is terecht gekomen.

Dit verandert niet zolang wij blijven ronddraaien in een dienstverlenersmaatschappij met veel te weinig produktie met voldoende toegevoegde waarde. Het Verenigd Koninkrijk lijdt aan de zelfde ziekte alleen nog erger omdat het eerder daar begonnen is. Engelse ekonomen klagen allang over het overmatige dienstengebeuren waarvan niks overblijft. Wij werden niet wakker. Daar drijft men (nog) op de gemonopoliseerde grondstoffenhandel en de daarmee veroorzaakte prijsopdrijving is voor betreffendartikel, zoals soja gewoon 100% inflatie. Want bij dubbele prijs krijg je niet ene korrel soja erbij.

Zonder produktie is de Euro niks waard en is het dus normaal dat de Euro nu evenveel waard is al de gulden 15 aar geleden. Kijk naar de broodprijs.

Je kunt nu meer geld in je pensioen steken. Maar als dat brood straks 7 Euro kost dan is het vergeefse moeite.

De pensioenfondsen hebben veel macht en beheren veel van ons geld, dat wij verplicht zijn via pensioenpremies aan hen af te dragen. Eigenlijk past dat niet meer in deze tijd, waarin iedereen zijn eigen boontjes behoort te doppen. Maar als iedereen zelf voor zijn oude dag gaat sparen of beleggen, verdampt dat geld bij velen ook als sneeuw voor de zon door potverteren of foutieve beleggingen. Misschien is het een oplossing als de pensioenfondsen al hun (onze) miljarden naar de Nederlandse Staat overhevelen. Dan is het schuldprobleem van ons land meteen opgelost en hoeft er niet te worden bezuinigd. Maar dan moet de Staat onze pensioenen (inclusief AOW), net zoals in de meeste andere landen, gaan betalen uit de belastingopbrengsten (een omslagstelsel). Als de Staat dan tekort komt, worden de belastingen verhoogd en zijn wij dus net zo goed de klos. Bovendien hebben velen in het verleden een hoger pensioen opgebouwd dan anderen, waardoor de Staat verschillende uitkeringen zou moeten gaan doen. Niet zo eenvoudig dus! Een andere oplossing is, dat wij ons leven lang blijven doorwerken, als wij daar qua gezondheid toe in staat zijn. Dan is pensioenopbouw niet meer nodig. Ook kan gedacht worden aan een "flexibele" pensionering, ofwel minder uren (en met minder stress) werken met evenredig minder beloning. En als je dat niet wil of niet hecht aan je leven, kun je gaan zwerven of eerder uit het leven stappen. Maar hoe? Met de pil van Drion of misschien door heel ongezond te leven, zodat je de 65 niet haalt? Maar dat wil Vadertje Staat ook niet, want wij mogen niet meer roken, geen drugs gebruiken, moeten minder gaan eten en straks ook geen alcohol meer gebruiken. Bovendien streven de meesten van ons (en de specialisten) ernaar om ons leven te verlengen. Het ligt dus allemaal niet zo eenvoudig!

Op zondag, 12 september 2010 12:12 schreef hwinthag het volgende:De pensioenfondsen hebben veel macht en beheren veel van ons geld, dat wij verplicht zijn via pensioenpremies aan hen af te dragen. Eigenlijk past dat niet meer in deze tijd, waarin iedereen zijn eigen boontjes behoort te doppen. Maar als iedereen zelf voor zijn oude dag gaat sparen of beleggen, verdampt dat geld bij velen ook als sneeuw voor de zon door potverteren of foutieve beleggingen. Misschien is het een oplossing als de pensioenfondsen al hun (onze) miljarden naar de Nederlandse Staat overhevelen.

Of gewoon weer zoals het voor 1990 ging zoals je hierboven omschreef.

Op zaterdag, 4 september 2010 01:58 schreef Poldertramp het volgende: Zonder produktie is de Euro niks waard en is het dus normaal dat de Euro nu evenveel waard is al de gulden 15 aar geleden. Kijk naar de broodprijs. Je kunt nu meer geld in je pensioen steken. Maar als dat brood straks 7 Euro kost dan is het vergeefse moeite.

Op zondag, 12 september 2010 12:12 schreef hwinthag het volgende: Een andere oplossing is, dat wij ons leven lang blijven doorwerken. Dan is pensioenopbouw niet meer nodig.

Ons leven lang doorwerken is onzin en ook niet nodig.
Maar vele denken dat we in de tijd dat we horen te werken, er de kantjes vanaf kunnen lopen.
Vroeger wist men dat als men niets produceerde dat er ook niets was.
Door alle bank foefjes zijn vele gaan denken dat we ook van de lucht kunnen leven.
En omdat andere voor ons het vele werk deden leek dat ook wel een tijdje goed te gaan, maar nu komen we toch in de problemen.
We hebben nu eenmaal teveel verbruikt zonder er zelf genoeg voor te werken en dat zal weer anders moeten.
Want mensen als Dirk Scheringa kunnen trucjes bedenken wat ze willen maar lucht ballonntjes knappen toch eens.

Laten we niet vergeten dat de echte ellende begin in de negentiger jaren, toen in het kader van de brede herwaardering gedreigd werd met het afromen van de "vette" winsten van de pensioenfondsen. Daar zag de politiek wel brood (dik belegd brood) in. Het gevolg was dat de regering "vergat" de premies voor de ambtenarenpensioenen te storten, waardoor er in die jaren dik 32 miljard gulden (een kleine 16 miljard euro uit de kas van het ABP verdween. Ook de andere pensioenfondsen deden mee. Er werden premievakanties gehouden, Er werd geld "terug" gestort (en dat terug slaat nergens op, want pensioenvermogen is uitgesteld loon) en als er al premie werd betaald dan was dat veel minder dan de wettelijk vereiste 'kostendekkende' premie, die afhankelijk van het fonds minimaal 20% van het brutoloon bedraagt, maar eerder 24% moet zijn.
Bij elkaar verdween er zo een kleine 60 miljard 60.000.000.000 euro uit het ABP, want normaal gesproken wordt op de ingehouden en afgedragen premies ook rendement behaald.
omdat het ABP ongeveer een derde van de pensioenvermogens beheert, kun je uitrekenen dat het in totaal om minimaal 150 miljard zal gaan.
De werkgevers vinden te weinig premie prima. De verdeling over werkgevers en werknemers aandeel is ongeveer 2/3 tegen 1/3 en iedere 3% minder premie levert dus 2% winst op. En ook de vakbonden vonden en vinden (het helaas nog) dat minder pensioenpremie meer loonruimte betekent en dan kun je dus een fraai gebaar maken naar de werknemers (die hooguit 1 op de 5 die ze vertegenwoordigen) door ze een sigaar uit eigen doos te presenteren. Dat ze later minder pensioen krijgen en niet gecompenseerd worden voor de toch ieder jaar met zo'n 1,5 tot 2 procent inflatie gestegen prijzen, wordt verzwegen.

Wat er dus is gebeurd is simpel. De broodnodige buffers zijn verjubeld en de dekkingsgraden dalen dus. Als je dan ook nog de pech hebt dat de rente langdurig heel laag is, nemen de verplichtingen ook nog eens toe en ontstaan er tekorten. Nu nog zijn er veel fondsen onder de 105 die als minimum dekkingsgraad geldt en dan spraken we tot voor kort toch over ruim 4,5 miljoen gezinnen. dus niet zo'n klein beetje. Nu is het ABP net boven de 105 maar indexeren is er nog niet bij.

De grootste schande is dat je verplicht bij het door de werkgever uitgekozen fonds bent. Niets zelf kiezen, ook niet als het slecht fonds is, waar ze je geld beleggen in fragmentatiebommen en landmijnen. En als gepensioneerde had je helemaal niets te vertellen. En was je niet bij een vakbond aangesloten, meer dan 4 van de 5 mensen, dan maakte de vakbond samen met de werkgevers uit, hoe of je geld werd beheerd.
Maar voor sommige vakbondsbestuurders is het wel geld innen, want voor een dagdeel vergaderen bij het ABP word al gauw een kleine duizend euro betaald. Kassa!

En nu krijgen de gepensioneerden de schuld en natuurlijk ook de babyboomers. Daarom wordt het Zwitserlevengevoel met zoveel verve uitgedragen. Nu voor de meeste gepensioneerden is er niet veel zwitserleven met zeg 1400 euro gehuwdenaow + zeg 400 per maand van het pensioenfonds.

Joop36

Beleggingsbeleid van pensioenfondsen (Deel I)

De periode na de Tweede Wereldoorlog werd, afgezien van enkele korte recessies in de jaren 70 en 80, gekenmerkt door een gestage economische groei in de VS, Europa en Japan. In Japan kwam in 1992 een abrupt een einde aan de onstuimige groei, waarna dat land zich niet echt meer kon herstellen. Sedert 2000 vertonen ook de economieën van de VS en Europa groeistuipen. Communistisch China ging vanaf 1975 het kapitalistisch financieel- economisch systeem omarmen en ontwikkelde zich tot de snelstgroeiende economie ter wereld. Ook grote landen, zoals Brazilië en India, geven mooie groeicijfers te zien.
De pensioenfondsen profiteerden na de Tweede Wereldoorlog van de stijgende aandelenindexen en zagen daardoor hun vermogens alsmaar groeien. Ze waren ervan overtuigd, dat ook in de toekomst het rendement op aandelen aanzienlijk hoger zou liggen dan dat op vastrentende waarden en brachten dat tot uitdrukking in de samenstelling van hun beleggingsportefeuilles. Maar ook de rendementen op vastrentende waarden lagen in het algemeen hoger dan de inflatiecijfers, die binnen de perken bleven. Dat was voor de pensioenfondsen reden om hun uitkeringen te compenseren voor inflatie en steeds meer te baseren op eindlonen. In tijden van overvloed werden de pensioenpremies verlaagd en deden werkgevers (inclusief het Rijk) soms een greep in de goed gevulde pensioenkassen (hoge dekkingsgraden).

Vanaf 1990 werd het financieel systeem, in het bijzonder in de VS, geleidelijk aan opgeblazen. Hierbij speelden systeembanken en hedgefunds, die gebruik maakten van ondoorzichtige, complexe en oncontroleerbare constructies en derivaten een kwalijke rol. Aan het hoofd van die financiele instellingen stonden immorele CEO’s en handelaren, die elk gevoel voor risico en verantwoordelijkheid hadden verloren en zich verrijkten met buitensporige bonussen. Centrale banken faalden schromelijk in het toezicht op financiele instellingen. Zo ontstonden er in de financiële markten enorme zeepbellen, die de reële onderliggende economische waarden verre overtroffen. Met name in de onroerend goedmarkten leidde de securitisatie tot desastreuze gevolgen, waarbij makelaars, handelaren, accounting- en ratinginstituten een dubieuze rol speelden. Door schaalvergroting waren financiele instellingen en industriele bedrijven bovendien zo omvangrijk geworden, dat overheden ze niet failliet konden laten gaan zonder de economie grote schade te berokkenen. Ze werden vanaf medio 2007 met miljarden bedragen overeind gehouden, waardoor de overheidsschulden sterk toenamen. Slechts door deze overheidssteun en het geldverruimend beleid van de centrale banken kon een volledige ineenstorting van het financiële systeem worden voorkomen. Toch zorgde het faillissement van Lehman Brothers voor een domino-effect en crashes in de financiële markten, die leidden tot grote kapitaalvervietigingen in de gehele wereld.
Uiteraard leden ook onze pensioenfondsen forse verliezen op hun aandelenportefeuilles. Ernstiger was echter, dat mede door het accomoderend beleid van de centrale banken de rentestand daalde, waardoor de dekkingsgraad neerwaarts moest worden bijgesteld. Te laat beseften ze bovendien, dat ook van de vergrijzing, de langere levensverwachting en de bevolkingskrimp een negatieve invloed uitgaat op de dekkingsgraad.

Vervolg van:Pensioenfondsen en beleggingsbeleid (Lees ook deel 1 onder mijn reactie)

Sedert 2000 zijn de globale toekomstscenario's sterk gewijzigd en de onzekerheden en risico's flink toegenomen. In Europa (ook in Rusland) en op de duur ook in de VS worden vergrijzing, ontgroening en bevolkingskrimp voelbaar, terwijl daarentegen de bevolking in Azië, Afrika en Zuid-Amerika sterk blijft groeien. Als de bevolkingskrimp in Europa niet wordt gecompenseerd door immigatie zal zich dat gaan vertalen in lagere economische groeicijfers. In de VS gaat de groei van de dienstensector ten koste van de productieve sector. Ook de onderwaardering van Aziatische valuta's ondermijnt de concurrentiepositie van de VS, met als gevolg handels- en begrotingstekorten en toenemende schulden van overheden en particulieren. De Aziatische betalingsbalansoverschotten leiden tot ongewenste accummulatie van dollarreserves. De economieën van veel landen in Azië, Zuid-Amerika en Afrika zullen fors groeien. Ook mag men de gevolgen van de klimaatverandering voor de globale economie niet onderschatten. Daardoor ontstaat er schaarste aan olie, grondstoffen en levensmiddelen, met als negatief effect sterke prijsstijgingen. Deze ontwikkelingen leiden niet alleen tot een vertraging van de economische groei, maar ook tot een verslechtering van de politieke situatie in de wereld, waardoor de kans op sociale onrust, revoluties en oorlogen toeneemt. Ook in China kan men op de duur toenemende sociale- en politieke onrust verwachten. En zo nu en dan kunnen zich niet te voorziene calamiteiten voordoen, zoals thans in Japan het geval is. Enerzijds kan beperking van het gebruik van kernenergie de economische groei tijdelijk negatief beinvloeden, maar anderzijds kan de ontwikkeling van nieuwe energiebronnen op langere termijn juist een positief effect sorteren.

Duidelijk is wel, dat het voor pensioenfondsen en vermogensbeheerders veel moeilijker is geworden om de beleggingsrisico's in te schatten. Daardoor kunnen ze ook geen volledige zekerheid meer geven over de toekomstige pensioenuitkeringen. Risicospreiding blijft noodzakelijk, maar de globalisering leidt tot toenemende correlatie (die risicospreiding weer te niet doet), terwijl ook de volatiliteit in de markten toeneemt.
Pensioenfondsen werken met toekomstscenario's, waarbij ze alle mogelijke (extreme) ontwikkelingen en risico’s inschatten. Hierbij speelt vooral de hoogte van (lange) rente en inflatie een belangrijke rol. Ze moeten een lange termijn horizon en strategie ontwikkelen en besluiten nemen over het wel of niet indekken van rente-, inflatie-, koers- en valutarisico’s en zoeken naar innovatieve beleggingsmogelijkheden. Veel hangt af van het gezamenlijk beleid van de G20-regeringsleiders en centrale banken. Zij moeten de voorwaarden scheppen voor een duurzaam en stabiel globaal financieel- economisch systeem. Dit geldt te meer, omdat het de vraag is of landen en centrale banken, gezien de reeds bestaande hoge schulden en de reeds gecreëerde geldverruiming, bij een volgende financieel- economische crisis nog wel voldoende armslag hebben om zo'n crisis het hoofd te bieden. Als landen hun eigen maatregelen nemen en niet bereid zijn hun monetair- en economisch beleid op elkaar af te stemmen, kan dat zeer negatief uitwerken voor de wereldeconomie. Het zou de stabiliteit kunnen bevorderen als de G20 en het IMF zouden besluiten een wereldvaluta (als reservevaluta) te creëren, waarin de valuta's van de sterkste en stabielste groei- en grondstoffenlanden zouden participeren. Ook zou het goed zijn als de regeringsleiders de positieve elementen van kapitalisme en socialisme zouden weten te verenigen en de verkeerde prikkels van bonus- en graaicultuur, corruptie en speculatie zouden weten uit te bannen. Dat zou ook de invloed van subversieve en revolutionaire krachten in de wereld en in de samenleving kunnen verminderen. Duidelijk is ook, dat de transparantie van en het toezicht op de financiele markten sterk moet worden verbeterd.

Aan de realisering van al deze zaken kunnen de pensioenfondsen als aandeelhouders en financiers van overheden, multinationals, (internationale) banken en bedrijven een bijdrage leveren. Gebleken is, dat de dekkingsgraad als gevolg van schommelingen in de (lange) rentestand en aandelenkoersen aanzienlijk kan flucturen. Pensioenfondsen moeten er, in opdracht van DNB, naar streven uiterlijk eind 2013 een dekkingsgraad van minimaal 105% (waaraan veel fondsen al voldoen) te realiseren en moeten zich ten doel blijven stellen een volledig geindexeerd pensioen te waarborgen. Het zou wellicht beter zijn de pensioenuitkeringen niet te laten afhangen van de dekkingsgraad op een bepaald moment, maar van de gemiddelde dekkingsgraad in een periode van bijvoorbeeld drie of vijf jaar. En gezien de vergrijzing, de langere levensverwachting en de toenemende vitaliteit van senioren is een geleidelijke verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd, eventueel gebruik makend van flexibele pensionering, noodzakelijk. Inmiddels hebben de pensioenfondsen besloten niet meer het eindloon maar het midelloon als basis te nemen voor de pensioenuitkering en hebben ze de pensioenpremie verhoogd. Gezien het feit, dat Rijk en werkgevers in de jaren 90, toen de dekkingsgraad zeer hoog was, een greep hebben gedaan in de pensioenkassen, zouden zij nu (tijdelijke) tekorten moeten compenseren. Ik denk niet, dat de meeste jongeren in staat zijn zelf (of via een eigen vermogensbeheerder) hun pensioen via besparingen en beleggingen op te bouwen. Dan accepteren en lopen ze nog grotere risico's dan pensioenfondsen. Een mogelijkheid is om geen pensioen op te bouwen en te blijven werken tot "je er bij neervalt". Niet ideaal; zeker niet als je ziek wordt of gehandicapt raakt. Een alternatief voor het kapitaaldekkingsstelsel (via pensioenfondsen) is de invoering van een omslagstelsel, zoals in de meeste landen het geval is. Dan zal de fiscus de pensioenpremie inhouden (hogere belasting) en pensioen uitkeren uit de belastingpot.

We moeten niet zo dramatisch doen.
Zoals Joop zegt krijgt 60%niet meer dan 600 bruto per maand.
Als jij sneuveltkrijg je partner de helft.
Ik ben een kleine werkgever en de pensioen premie is in 3 jaar bijna verdubbelt.
Eerst was ik er best boos om.
Maar als je het relativeert is er niks mis mee.
Veronderstel ik heb 5 man personeel en betaal 200 euro per maand meer pensioen dat is 1000 euro per maand.
Stel ik heb een zakelijk hypotheek van 800.000 euro tegen 5% is 40.000 rente per jaar.
Als de rente hoog zou zijn en er meer rendement voor het pensioenfonds zou zijn betaal ik 7.5% rente(marktwerking)20.000 euro meer per jaar extra aan rente.
heb ik wel 8000 euro meer kosten.
Vandaag hoorde ik op radio een dat de dekking van de pensioenfondsen weer
1300miljard euro is gelijk aan 2007 voor de recesie.
Misschien ben ik wel erg positief dekend maar het is weer een berg aandacht trekkerij van fnv bondgenoten en de pensioenfondsen om ons bang te maken.
Je kan de werkende bevolking in 2 groepen delen de echte werkers en de bureaucraten.
Ik weet uit bestuurlijke ervaringen dat er in Nederland wel erg veel Bureaucraten zijn.

Op vrijdag, 1 april 2011 22:39 schreef bert59 het volgende: Je kan de werkende bevolking in 2 groepen delen de echte werkers en de bureaucraten. Ik weet uit bestuurlijke ervaringen dat er in Nederland wel erg veel Bureaucraten zijn.

Hier bij de bedrijfs hulp werkte eerst (4 jaar terug) nog 60 man.
Nu nog de helft, 30 dus.
Het kantoor personeel dat ervoor zorgt dat is nog steeds het zelfde gebleven.

Het uurloon is dan ook dusdanig hoger dat niemand er nog graag gebruik van maakt.

Op vrijdag, 1 april 2011 22:39 schreef bert59 het volgende: Veronderstel ik heb 5 man personeel en betaal 200 euro per maand meer pensioen dat is 1000 euro per maand.

Dit betekent dus wel weer ´´meer´´ druk op de uurlonen.
En die druk komt (ook van de bureaucraten) toch weer op de rug van de ´´echt werkers´´

De echte reden van de crisis is grondstoffen te kort en die jaag je zo alleen maar meer op.
Want grondstoffen verspillen is dan weer aantrekkelijker dan duurzaam werken.

Het grondstoffen tekort (hyperinflatie) tikt alweer als een tijdbom voor een nieuwe crisis.

Hyperinflatie door grondstoffen terwijl de onroerendgoed markt onder zware druk staat is een inflatie zonder extra onderpand.

Op vrijdag, 27 augustus 2010 23:41 schreef Poldertramp het volgende: In Nederland zijn honderdduizenden mensen bezig met vormen van geldhandel, beleggingen enz. In wezen onproduktieve mensen, die hun bijdrage aan het BNP moeten halen uit winsten in die geldhandel. En waarvoor anderen dus moeten werken. Want geld is niets en weer niets als er geen produktie tegenover staat. Elke Euro waartegenover geen produktie staat is inflatie en maakt het brood voor de kleine man duurder..

Maak het weer onmogenlijk om met minder dan 30% eigen vermogen een huis aan te kopen en verplicht de jonge koper om die hypotheek in 30 jaar af te lossen.

Dan ben je van het hele clubje geldhandelaren af en kunnen zij ook weer mee werken.

Simpeler en gezonder kan het niet.

Er zullen dan wel een aantal mensen harder moeten werken voor minder, terwijl andere het eindelijk weer beter krijgen.

Pensioenen stijgen niet.
De vraag zoals die op DND wordt gesteld is of gepensioneerden de dupe zijn van verkeerde keuzes van de pensioenfondsen.
Al op het eerste gezicht moeten we er allemaal toe neigen om die vraag hartgrondig met JA te beantwoorden.
Waarom?
Gepensioneerden zijn jarenlang - velen meer dan 40 jaar - aangesloten bij een pensioenfonds, hetzij vrijwillig, hetzij (vaker) gedwongen. Want niemand, ook de managers en bestuurders van pensioenfondsen niet, mag vergeten dat een pensioenfonds in de allereerste plaats een "spaarfonds" is en behoort te blijven. We spreken wel van "pensioenpremie" maar de betaalde premies zijn in de eerste plaats "spaargelden", eigendom. Het is waar dat een pensioenfonds voor een deel ook "verzekering" is, maar dat is een "extra" en dient als zodanig ook te worden behandeld.
Het allerbelangrijkste verzekeringsaspect zit hem in de vraag hoe lang een "verzekerde" na de pensioenleeftijd te hebben bereikt pensioen kan trekken. De actuaris die over voldoende en actuele demografische gegevens beschikt kan er weinig moeite mee hebben de consequenties te berekenen.

In beginsel is het natuurlijk zo, dat het langer overleven dan gemiddeld wordt gedekt door de inbreng van die verzekerden die de pensioenleeftijd niet halen dan wel de gemiddelde levenskans op de pensioenleeftijd niet halen. Voor kleine fondsen is dat een risico, maar hoe groter het aantal verzekerden is en hoe groter de verscheidenheid van verzekerde beroepsgroepen, hoe kleiner dat risico wordt.
Heel lang is "rekenrente" voorgeschreven geweest en wellicht is dat nog zo. Die rekenrente was het rendement waarop de "inleg" (premie) van de verzekerde was gebaseerd om na pensionering "verzekerd" te kunnen zijn van het overeengekomen pensioen.
In de loop der jaren zijn er echter verschillende ondoordachte beslissingen genomen. De bomen groeiden immers tot in de hemel en de pensioenen werden eerst "waardevast" om vervolgens zelfs "welvaartsvast" te worden beloofd. De gevolgen daarvan zijn onvoldoende doordacht.

Heel belangrijk is, dat het gebruikelijke door de werkgever betaalde deel van de premie niet als de volwaardige inleg van de verzekerde werd beschouwd, maar als een soort "cadeautje". Dat is natuurlijk bloody nonsense, want de werkgever verzuimde nooit om dat deel van de premies tot de arbeidskosten te rekenen. Arbeidskosten zijn binnen een bedrijf de kosten die het tewerkstellen van werknemers met zich meebrengt en vormen derhalve de tegenprestatie van werkgeverskant voor de werkprestatie van de werknemer.

In tijden dat het rendement van de ingebrachte premies zo hoog was dat er sprake was van "overdekking" hebben vele werkgevers zich het recht aangematigd de door hun reeds ingebrachte premies terug te nemen uit het fonds. Het morele recht daartoe is op z'n minst betwistbaar.

De tijd dat pensioenfondsen niet in risicodragende fondsen mochten beleggen ligt al lang achter ons. Besturen en managers van Pensioenfondsen lieten zich verleiden om rendement te gaan halen uit activiteiten die weliswaar een hoog rendement zouden kunnen geven, maar dat wel tegen de prijs van grote risisco's. Veel aandelen die op de effectenbeursen worden verhandeld vertonen in stabiele tijden al grote waardeschommelingen, laat staan in tijden van crisis. Pensioenfondsen hebben zich ook begeven op het terrein van "projectontwikkeling" en dat is zoals bekend een uiterst riskante activiteit.
Een rekenrente van 4 % is door de tijden heen binnen nauwe grenzen zeker altijd haalbaar geweest. Dat er nu door de hiervoor beschreven ontwikkelingen bij bijna alle pensioenfondsen sprake is van "onderdekking" is daarom te beschouwen als een gevolg van verkeerde keuzes. Daar zijn nu in eerste instantie de gepensioneerden inderdaad de dupe van. Maar als de pensioenfondsen niet ijlings op hun schreden terugkeren naar een degelijker beleggingsbeleid dan zijn ook toekomstige gepensioneerden het slachtoffer.
Helaas ontbreekt het pensioenfondsen volledig aan openheid en transparantie. Openheid en transparantie zijn een keiharde eis. Dat die niet bestaat, dan wel als een "doekje voor het bloeden" wordt gesimuleerd is verwijtbaar.

Door de jaren heen is gebleken dat maar weinig mensen de verantwoordelijkheid opbrengen, misschien niet eens voelen, om te sparen voor de tijd als werken niet meer kan of niet meer gewenst is. Daarom heeft onze overheid en hebben de vakbonden die verantwoordelijkhed overgenomen en hebben van vrijheden verplichtingen gemaakt. Vandaar de pensioenfondsen.

Te vaak wordt gesproken over wie de premie voor de pensioenverzekering moet betalen.
Laten we daar nou gewoon over ophouden. De premie wordt hoe dan ook altijd - direct of indirect - door de werknemer betaald. Jawel, er zijn werkgevers, inclusief de overheid, die een deel van die premie (soms zelfs de volle premie en dan zegt men dat het een premievrij pensioen is, maar dat is natuurlijk geleuter) voor hun rekening nemen. Maar is dat nou echt waar? Weten we niet allemaal al van jongs af aan, dat "gratis" niet bestaat? Tegenover alles wat "gratis" is staat ergens een "betaling" in welke vorm dan ook.
Het werkgeversdeel van pensioenpremies behoort evenals salarissen en andere vergoedingen tot de arbeidskosten. Het maakt niet uit wie het betaalt. De werknemer zou zelf de premie moeten betalen, maar dan moet de werkgever zijn aandeel in de premie ook aan de werknemer uitbetalen. Dan weet iedereen waar hij aan toe is.

Wat doen we met pensioenpremies? We sparen ze op en het pensioenfonds is de spaarpot. Nou weten we ook allemaal dat wat je in een spaarvarken stopt blijft wat het is. Het neemt niet toe. De waarde zal zelfs afnemen, want elke economie kent inflatie. De nominale geldhoeveelheid in het varken blijft gelijk, maar de koopkracht ervan neemt af.
Wat doen we dus? We zetten het op een spaarrekening. De rentevergoeding op zulke rekeningen varieert nog al en is afhankelijk van de economische situatie. In sommige landen, flinke groei en dus flinke inflatie, is de rentevergoeding navenant. Schijnbaar hoog, maar gecorrigeerd met de inflatie gering. In economisch redelijk stabiele tijden kon de rentevergoeding zo tussen de 3 en 5 % bedragen.
Laten we dus gaan sparen en daarbij even geen rekening houden met fiscale grappen want die vertroebelen het beeld altijd weer. We hebben nou eenmaal altijd str...eigenwijze overheden die ons zo nodig moeten stimuleren of juist afremmen en dat denken ze dan te bereiken met fiscale grappen.

Een paar voorbeelden.
A is zelfstandig en niet bij een pensioenfonds aangesloten.
A is 25 en besluit voor een pensioen te gaan sparen.
De rente op een spaarrekening is 4 % vast.
Zijn maandinkomen bedraagt dan 1.000.
A is zich bewust van zijn eigen verantwoordelijkheid en stort trouw elke maand een vast percentage van zijn inkomen op zijn spaarrekening.

Voorbeeld I
De inflatie is 0 %
A stort elke maand 7 % van zijn inkomen op de spaarrekening.
Na 480 maanden staat er 82.737 op de spaarrekening..
A kan als hij 65 wordt 838 per maand (83,75 %) aan pensioen opnemen.
Dat kan hij dan 10 jaar volhouden.
Dit voorbeeld is niet reëel want er zal in 40 jaar altijd inflatie zijn. Het dient alleen om de invloed van inflatie zichtbaar te maken.

Voorbeeld II
De inflatie is 3 % (vast) en A ziet kans zijn maandinkomen met de inflatie te verhogen.
Als A 65 wordt is zijn inkomen toegenomen tot 3.167 per maand.
A stort maandelijks 7 % van zijn inkomen op de spaarrekening.
Op de spaarrekening staat dan 133.641.
A kan maandelijks nog maar 1.207 (38,1 %) pensioen opnemen (met inflatie correctie)
Dat kan hij dan 10 jaar volhouden.
Om 70 % van zijn eindinkomen met inflatiecorrectie te kunnen opnemen zou hij vanaf het begin elke maand 12,8 % in plaats van 7 % van zijn inkomen hebben moeten sparen.
Op de spaarrekening zou dan staan 244.372.
A kan dan een inflatie gecorrigeerd pensioen trekken van 2.217 (70 % van het eindinkomen).
Hij kan dat 10 jaar volhouden.

Voorbeeld III
A is een hardwerkend mens en ziet kans om behalve de inflatiecorrectie gedurende 15 jaar zijn inkomen jaarlijks met 5 % te vergroten. Uiteraard past hij zijn maandelijkse spaarbedragen aan.
Hij stort maandelijks 15,3 % van zijn inkomen.
Als A 65 wordt staat er 547.361 op de spaarrekening.
Het maandinkomen is dan 7.090.
A neemt een inflatie gecorrigeerd pensioen op van 4.963 (70 %).
Hij kan dat 10 jaar volhouden.

Omdat A in de voorbeelden geheel voor eigen rekening en risico een pensioeninkomen regelt is er geen rekening gehouden met verzekeringsaspecten. De 10 jaren pensioen gaan ervan uit dat de gemiddelde overlevingskans op 65 jarige leeftijd 10 jaar is. Als A ouder wordt dan die 10 jaar na pensionering zal er geen inkomen meer zijn.
Ook met nabestaanden pensioen is niet gerekend.

Dat ligt anders voor een pensioenfonds dat een zeer groot aantal verzekerden heeft.
Voor grote aantallen verzekerden worden de kosten van de langer levenden gedekt door de inleg van de korter levenden. Het aantal verzekerden moet groot zijn. Enkele honderden, zelfs enkele duizenden verzekerden is niet voldoende. De verzekerden in een pensioenfonds vormen geen aselecte steekproef uit de totale beroepsbevolking. En dat moeten ze wel zijn om de demografische gegevens van toepassing te verklaren.

Al vele jaren neemt de gemiddelde overlevingskans van mensen toe. Dat heeft grote consequenties voor de pensioenen.
Als de gemiddelde levensduur 75 jaar is (voor 65 jarigen) aan het begin van de 40 jaar dat A premie betaalt en de overlevingskans neemt toe met 0,1 jaar per jaar, dan is die overlevingskans na 40 jaar dus 14 jaar. Laten we uitgaan van Voorbeeld III.

Voorbeeld IV-a:
A wil op 65 jarige leeftijd met pensioen. A wil 14 jaar pensioen kunnen trekken, inclusief inflatiecorrectie. Hij heeft dan 547.361 gespaard en zijn eindinkomen is 7.090
A kan dan 14 jaar lang een inflatie gecorrigeerd pensioen trekken van 3.687 (52 %)

Voorbeeld IV-b:
A wil wel langer werken. Maar hoeveel langer?
1 jaar langer werken: 13 jaar pensioen;
Na 41 jaar heeft hij gespaard 583.317 en zijn eindinkomen bedraagt 7.302
A kan dan 13 jaar lang een inflatie gecorrigeerd pensioen trekken van 4.192 (57,4 %).

Voorbeeld IV-c:
2 jaar langer werken: 12 jaar pensioen;
Na 42 jaar heeft hij gespaard 621.147 en zijn eindinkomen bedraagt 7.521.
A kan dan 12 jaar lang een inflatie g

Mijn laatse reactie was blijkbaar te lang. Het vervolg komt hier
Al vele jaren neemt de gemiddelde overlevingskans van mensen toe. Dat heeft grote consequenties voor de pensioenen.
Als de gemiddelde levensduur 75 jaar is (voor 65 jarigen) aan het begin van de 40 jaar dat A premie betaalt en de overlevingskans neemt toe met 0,1 jaar per jaar, dan is die overlevingskans na 40 jaar dus 14 jaar. Laten we uitgaan van Voorbeeld III.

Voorbeeld IV-a:
A wil op 65 jarige leeftijd met pensioen. A wil 14 jaar pensioen kunnen trekken, inclusief inflatiecorrectie. Hij heeft dan 547.361 gespaard en zijn eindinkomen is 7.090
A kan dan 14 jaar lang een inflatie gecorrigeerd pensioen trekken van 3.687 (52 %)

Voorbeeld IV-b:
A wil wel langer werken. Maar hoeveel langer?
1 jaar langer werken: 13 jaar pensioen;
Na 41 jaar heeft hij gespaard 583.317 en zijn eindinkomen bedraagt 7.302
A kan dan 13 jaar lang een inflatie gecorrigeerd pensioen trekken van 4.192 (57,4 %).

Voorbeeld IV-c:
2 jaar langer werken: 12 jaar pensioen;
Na 42 jaar heeft hij gespaard 621.147 en zijn eindinkomen bedraagt 7.521.
A kan dan 12 jaar lang een inflatie gecorrigeerd pensioen trekken van 4.791 (63,7 %).

Voorbeeld IV-d:
3 jaar langer werken: 11 jaar pensioen;
Na 43 jaar heeft hij gespaard 660.941 en zijn eindinkomen bedraagt 7.747.
A kan dan 11 jaar lang een inflatie gecorrigeerd pensioen trekken van 5.500 (71 %).

In de voorbeelden is gerekend met een rente van 4 %. Reden daarvoor is dat voorheen de "rekenrente" was vastgesteld op 4 %. De rekenrente was het rendement waarop pensioenfondsen moesten rekenen om het door de verzekerden gespaarde bedrag vast te stellen. Gedurende vele jaren is het rendement hoger geweest en daardoor ontstond overdekking. Dat wil zeggen dat de gezamenlijke spaarpot groter was dan waartoe de verplichtingen noodzaakten. Helaas zijn er door het vrij langdurige hogere rendement erg slechte gewoonten ontstaan. In de eerste plaats zijn premies verlaagd dan wel werd er een tijdelijk premievrijstelling verleend. In de tweede plaats hebben werkgevers met een eigen bedrijfspensioenfonds nagelaten hun afgesproken verplichting na te komen dan wel hebben ze middelen aan de fondsen onttrokken hoewel het morele recht daarop betwistbaar is. De rijksoverheid heeft vele miljarden schuld (niet afgedragen premie) aan het ABP niet voldaan onder het mom van de te grote overdekking bij het ABP toen dat fonds werd geprivatiseerd. Maar hetzelfde gebeurde door particuliere werkgevers.

Over periodes van 40 jaar gezien is een rendement van 4 % alleszins redelijk. Helaas heeft de begeerte naar het hoogst mogelijke rendement zich als een pandemie over de wereld verspreid. Besmettelijk als een kwaadaardig virus en met even kwalijke gevolgen, zoals de wereld nu ervaart.

Er is veel discussie gaande over hoe in de toekomst in pensioenen moet worden voorzien.
Mijns inziens kunnen er uit het voorgaande een aantal conclusies worden getrokken.
1. Het kapitaaldekkingstelsel (sparen dus) biedt nog steeds de beste manier om op lange termijn in de pensioenbehoefte te voorzien.
2. De gewoonte dat werkgevers een deel van de pensioenpremie betalen dient te worden afgeschaft onder voorwaarde dat het werkgeversaandeel van de premie aan het salaris van de werknemer wordt toegevoegd. Dat versterkt het recht van de werknemer op zijn spaartegoed.
3. Bedrijfstaksgewijze organisatie van pensioenfondsen is ongewenst.De verzekerden van een pensioenfonds dienen een zo goed mogelijke aselecte steekproef van de beroepsbevolking te zijn.
4. Pensioenpremies dienen jaarlijks te worden aangepast aan de demografische ontwikkelingen. Daardoor zullen verzekerden een premie betalen die is afgestemd op hun overlevingskans van de pensioenleeftijd.
5. Pensioenpremies dienen frequent te worden aangepast aan de inflatie, bij voorbeeld elk kwartaal.
6. Overdekking zal als regel niet mogen leiden tot verlaging van de premie, tenzij een redelijk maximum te langdurig wordt overschreden.
7. Bij het beleggen van spaargelden van verzekerden dient het doel van het pensioenfonds altijd voorop te staan. Dat betekent niet anders dan dat niet naar het hoogst mogelijke rendement zal worden gestreefd, maar naar een rendement dat binnen nauwe grenzen rond de rekenrente ligt. Pensioenfondsen dienen zich daarom te onthouden van risicovolle activiteiten zoals bij voorbeeld projectontwikkeling.
8. Het is noodzakelijk om alle verzekerden jaarlijks een overzicht te verschaffen waaruit hun opgebouwde pensioenrecht blijkt.
9. Het lijkt tevens gewenst om in zo'n periodiek overzicht tevens duidelijk te maken dat er keuzemogelijkheden bestaan, zoals
a) een wel of niet inflatiegecorrigeerd pensioen
b) een pensioen op lagere leeftijd maar met een kleiner pensioen
c) langer doorwerken maar met een hoger pensioen.
De vergaande automatisering maakt het mogelijk dat op individuele basis te doen.
Ten slotte:
een opgespaard pensioen is geen sociale uitkering. Het is een individueel opgebouwd recht.

De column van Peter Verhaar over de legale pensioen diefstal is mij uit het hart gegrepen.
Er kunnen in dat verhaal twee hoofdlijnen worden onderscheiden:
ten eerste:
een verbazingwekkend kleine minderheid van de "pensioen-spaarders" (let wel dat het spaarders zijn) interesseert zich niet of nauwelijks voor hun rechten op wat zij hebben gespaard.
ten tweede:
de grote bedragen die onrechtmatig uit de spaarsaldi zijn onttrokken door werkgevers (in het geval het om aan hun bedrijf gebonden pensioenfondsen ging), uit bedrijfstaksgewijze beheerde pensioenfondsen door de beheerders, dan wel door de overheid (het ABP). Daarbij wil ik aantekenen dat het in het geval van de overheid alleen om de centrale overheid gaat. Provincies en gemeenten moesten gewoon hun werkgeversaandeel aan het ABP afdragen, terwijl de rijksoverheid haar verplichtingen heel vaak alleen als "schuld" erkende. En dan nog wel als niet rentedragende schuld.
Toen het ABP volgens de toenmalige trend werd geprivatiseerd erkende de rijksoverheid slechts een klein deel van haar schuld wegens de toen bestaande "overdekking" en dat nog alleen omdat de vakbonden het er niet mee ens waren dat de schuld werd afgestempeld.

Hoe groot die bedragen zijn is niet aan iedereen duidelijk en dat zal ook niet duidelijk worden en helaas bij schattingen blijven. Dat de volksvertegenwoordiging zich ermee heeft verenigd behoort tot de grootste politieke schandalen. Hoe kan een gekozen parlementslid zo'n grootschalige diefstal legaliseren.
Dat het om heel veel miljarden gaat is wel zeker. Pogingen om van al dat geld iets weer ten goede te laten komen aan de rechthebbenden zijn bij voorbaat zinloos.

Niet zinloos zijn pogingen om de omvang van die diefstal boven water te krijgen, want het kan dan een drukmiddel worden om over de omvang van de spaartegoeden volledige openheid te krijgen. Die volledige openheid is brood en brood nodig.

Zulke openheid moet niet alleen de totale omvang betreffen, maar ook per individuele betaler van pensioenpremie. Daarbij moet worden vastgesteld, dat de aandelen die door de werkgevers zijn afgedragen tot het rechtmatige aandeel van de individuele werknemer behoren. Het is namelijk niet anders dan een vergoeding voor de geleverde werkprestatie en behoort - en wordt ook gerekend - tot de arbeidskosten van de organisatie. Het beste zou zijn het werkgeversaandeel om te zetten in loon en de werknemer gewoon zelf de premie te laten betalen. Dat verhoogt niet de kosten van de arbeid, maar vergroot wel het recht van de werknemer op zijn pensioen.

Wie individueel spaart op een spaarrekening krijgt maandelijks een overzicht van zijn spaartegoed, inclusief de opgebouwde rente. Wie zijn spaartegoed geheel of gedeeltelijk belegt in b.v. obligaties of aandelen kan de waarde daarvan dagelijks volgen.

Als er veranderingen komen in het pensioenstelsel mag het voorgaande niet uit het oog raken. Pensioenfonds beheerders hebben tot taak de ingelegde gelden zo goed mogelijk te beleggen en omdat die beheerders "professionals" menen te zijn dienen zij de risico's die aan het beleggen zijn verbonden erg goed af te wegen.

Voorts mag door premiebetalers worden geëist dat zij maandelijks op de hoogte worden gehouden over hun pensioenrecht, d.w.z. het opgebouwde bedrag en daarvan het aandeel dat de verzekeringsaspecten betreft. Die verzekeringsaspecten betreffen in hoofdzaak de "overlevingskans" en het "nabestaandenrecht". Een halve eeuw geleden zou dat een te omvangrijke administraie hebben betekent. Nu is dat niet meer zo.

Op alle mogelijke gebieden van het maatschappelijk leven bestaan er belangengroepen en de meeste daarvan hebben zich georganiseerd in verenigingen om hun belangen te verdedigen. De meest opmerkelijke uitzondering vormen gepensioneerden en zij die pas in de toekomst worden gepensionneerd, maar nu wel premie moeten betalen.
Hoe dringend noodzakelijk het is om een vereniging van die belanghebbenden in het leven te roepen wordt duidelijk uit de column van Peter Verhaar.
De vakbonden hebben hun recht als belangenverdedigers verspeeld. Kan ook haast niet anders, want zij vertegenwoordigen in de eerste plaats de werkenden.

Als ik ten slotte een kritische noot mag plaatsen bij de column, dan is het dat ik het niet echt beter vind als er minder opwinding zou bestaan over de "bonussen cultuur" van de bankiers.

Wie het met mijn kritische noot niet eens is leze het boek "Fault Lines" met als ondertitel “How hidden fractures still threaten the world economy” van de econoom Raghuram G. Rajan, die de crisis van 2008 tijdig heeft voorspeld, op basis van een gedegen studie van het waarom en waardoor. Hij rekent niet alleen af met de ontsporing van de financiële sector, maar ook met de praktijk van "de politiek" waarbij hij tevens wijst op het kuddegedrag van de "consument" in brede zin.

Op donderdag, 14 april 2011 07:26 schreef Georg Kellersmann het volgende: Als ik ten slotte een kritische noot mag plaatsen bij de column, dan is het dat ik het niet echt beter vind als er minder opwinding zou bestaan over de "bonussen cultuur" van de bankiers.

Zweedse topman bij ING werd uit gezwaaid met een bonus van 40.000.000€

De meeste gezinnen die in de problemen zijn gekomen zijn al gered met 50.000€ tot 100.000€

Had men dat geld direct aan de probleem gevallen besteed dan hadden er dus 800 tot 400 probleem gezinnen uit de problemen geholpen kunnen worden.

Als je dat doet dan heb je verder ook geen goochelaar nodig die je een extreem salaris uit moet betalen zodat hij met verdraaide cijfers de boel nog enkele jaren kan verbloemen.

Op donderdag, 14 april 2011 10:33 schreef edwin n het volgende:

Op donderdag, 14 april 2011 07:26 schreef Georg Kellersmann het volgende: Als ik ten slotte een kritische noot mag plaatsen bij de column, dan is het dat ik het niet echt beter vind als er minder opwinding zou bestaan over de "bonussen cultuur" van de bankiers.

Zweedse topman bij ING werd uit gezwaaid met een bonus van 40.000.000€ De meeste gezinnen die in de problemen zijn gekomen zijn al gered met 50.000€ tot 100.000€ Had men dat geld direct aan de probleem gevallen besteed dan hadden er dus 800 tot 400 probleem gezinnen uit de problemen geholpen kunnen worden. Als je dat doet dan heb je verder ook geen goochelaar nodig die je een extreem salaris uit moet betalen zodat hij met verdraaide cijfers de boel nog enkele jaren kan verbloemen.

edwin n, u hebt natuurlijk groot gelijk. Als ik zo de reacties zie, dan zijn we het daar in elk geval allemaal grondig over eens. Dat is dus een uitgemolken onderdeel van het probleem.
Mijns inziens is het veel belangrijker dat we proberen het erover eens te worden wat we gezamenlijk kunnen ondernemen om de zaak (van de pensioenen) te verbeteren.
Dat was ook de hoofdzaak van mijn bijdrage.

Op donderdag, 14 april 2011 14:33 schreef Georg Kellersmann het volgende: Mijns inziens is het veel belangrijker dat we proberen het erover eens te worden wat we gezamenlijk kunnen ondernemen om de zaak (van de pensioenen) te verbeteren. Dat was ook de hoofdzaak van mijn bijdrage.

Wat mij betreft zou ik het wenselijk vinden dat we naar een systeem gaan dat iedereen die een eigenhuis heeft al bij aanvang niet meer dan 70% leent en na 30 jaar dat huis afgelost moet hebben.
Dan zijn de pensioenen overbodig en zou je ze als nog afsluiten dan zullen ze met zo'n economie zeker veiliger zijn.
Pensioenfonsen ´´moeten dan wel in eigenland investeren.
Mensen met huurhuis ´´moeten dan wel verplicht een pensioen sparen maar wel met veiligere pensioen fonsen.(geen buitenlandse gevaarlijke investeringen dus.)

Hierdoor krijg je niet alleen weer gezonde pensioenen maar ook een gezondere economie.
En daar zal vanzelf geen plaats meer zijn voor graai praktijken.

Bij een matigere economie die wel veel stabieler is wordt weer meer gewerkt en minder besteed, zoals het voorheen ook was toen het nog goed ging.

Bij zulke veilge pensioenen die veel eenvoudiger zijn kun je ook weer veel meer mensen dat laten regelen en dan hoef je daar vanzelf ook geen kapitale salarissen aan uit te betalen.

Op donderdag, 14 april 2011 14:33 schreef Georg Kellersmann het volgende: Mijns inziens is het veel belangrijker dat we proberen het erover eens te worden wat we gezamenlijk kunnen ondernemen om de zaak (van de pensioenen) te verbeteren. Dat was ook de hoofdzaak van mijn bijdrage.

Je bijdrage in het geheel gezien zijn de pensioenen net als de rest van de economie in de problemen gekomen door de veel te lage rente.
Dit maakt de mensen minder arbeidslustig en anderzijds meer kooplustig.

Vanzelfsprekend raakt hierdoor de economie uit balans.
Kom je dus ook vanzelf tijd te kort voor de echte belangrijke zaken zoals onderwijs en zorg.

Zonder dat we die rente weer naar een peil krijgen dat de inflatie weer ruimschoots door de rente gedekt wordt na belasting aftrek (voor de spaarders)zullen we overal zeer strenge regels moeten opstellen om allerlei elementen van de economie niet uit de hand te laten lopen.
Dat geld niet alleen voor de pensioenen maar ook voor de aankoop van alle onroerendgoed.

Dat die rente veel te laag is geworden hebben we veelal aan het beleid in het middenoosten te danken.
Het geld wat wij daar naar toe pompte voor de olie die werd daar niet aan de eigenbevolking besteed, maar door olie Sjeiks weer aan ons terug geleend.
Dit kun je alleen maar vol houden met steeds lagere rente en flinke inflatie.
Infeite krijgen wij die olie en die leningen dus bijna gratis, alleen de oliemagnaten profiteren ervan doordat ze alles aan zichzelf kunnen houden.
De armoede daar heeft dus ook hier de economie uit ballans getrokken.
Zolang als wij dat niet in willen zien, kunnen we vanalles bedenken aan regeltjes om ons systeem weer gezond te maken.
Maar zolang de wereldwijde handels afspraken niet in balans zijn komt het nooit goed wat we ook bedenken.
Canada heeft dit nu aangekaart in G20 top.
http://wereldcyclus.punt.nl/

Dus op je vraag hoe krijgen we de pensioenen weer gezond;

Maak de gehele wereld economie gezond ook voor de armste dan wordt vanzelf alles weer gezond, ook de pensioenen.
En dus ook de mentaliteit.

Op vrijdag, 1 april 2011 22:39 schreef bert59 het volgende: Veronderstel ik heb 5 man personeel en betaal 200 euro per maand meer pensioen dat is 1000 euro per maand. Stel ik heb een zakelijk hypotheek van 800.000 euro tegen 5% is 40.000 rente per jaar. Als de rente hoog zou zijn en er meer rendement voor het pensioenfonds zou zijn betaal ik 7.5% rente(marktwerking)20.000 euro meer per jaar extra aan rente. heb ik wel 8000 euro meer kosten.

Als dit zo'n beetje de verhouding voor elk gemiddeld bedrijf zou zijn, dan zouden we toch beter af zijn met een rente van 6%.
Dan zijn de kosten het zelfde maar het effect veel beter.

Ik betaal per maand net zovel inleg voor mijn personeel als dat mijn schoonvader uitgekeerd krijgt namelijk 450 euro per persoon.
5 jaar geleden was dit nog 265 euro.
Toch ben ik met de huidige lage rente gunstiger uit.
Waar ik ziek van wordt is het opvullen van pensioen gaten.
Dit gebeurt bij de semi overheid.
Het is in mijn ogen een verkapte loonsverhoging.
Ik weet niet hoe het met Edwin is maar ik heb geeneens pensioen.
Mijn afgelost onroerend goed is mijn pensioen.
Ook wil ik kwijt dat mijn personeel jarenlang voor de Vut betaald heeft en nu nergens recht meer op heeft.
Of dat ik in mijn eentje al zes keer mijn AOW bij elkaar verdient hebt.
Ik had gehoopt dat de VVD zich om deze dingen druk ging maken in plaats over het illegaal downloaden en de BTW regeling.

Op vrijdag, 15 april 2011 07:16 schreef bert59 het volgende: Toch ben ik met de huidige lage rente gunstiger uit.

Dat ben ik ook, ik heb ook wat variabele leningen.

Maar het gaat niet om ons (35 plusers), maar om de nieuwe generatie.
Daar moeten we weer een gezonde economie voor creëren.
Zij moeten ook weer bedrijven uit het niets kunnen starten.
In plaats van alleen maar kooplustig moeten ze ook weer werklustig worden.
Als we nu op de huidige mannier door gaan zitten we straks met een tot over de oren gefinancierde generatie van jong tot oud.
Die zich alleen maar instand kan houden met allerlei verzekeringen en pensioenen uit lucht ballonnen en valuta oorlogen tussen verschillende werelddelen.
Dat is goed voor de graai garde maar niet voor de bevolking zelf.

Op vrijdag, 15 april 2011 07:16 schreef bert59 het volgende: Ik weet niet hoe het met Edwin is maar ik heb geeneens pensioen. Mijn afgelost onroerend goed is mijn pensioen.

Ik heb ook niet voor pensioen gespaard.
Ik heb erg veel gewerkt toen ik jong was en altijd veilig geïnvesteerd.
Nooit voor de goedkoopste leningen gekozen.
En geen gekke investeringen gedaan.
Ook de swap leningen die hier zowat aan elke melkveehouder hebben gekocht die raakte ze aan mij niet kwijt.

Ik had/heb een hekel aan beleggen en daarom heb ook voor geen pensioen gekozen.
Zoals je ook zegt ´´jaren voor Vut betaald en nu nergens meer recht op´´

Wat de overheid beslist tot hoelang je moet werken dat zal me een biet wezen dat bepaal ik nu zelf.

Op vrijdag, 15 april 2011 07:16 schreef bert59 het volgende: Mijn afgelost onroerend goed is mijn pensioen. Ook wil ik kwijt dat mijn personeel jarenlang voor de Vut betaald heeft en nu nergens recht meer op heeft. Of dat ik in mijn eentje al zes keer mijn AOW bij elkaar verdient hebt.

M'n ouders hadden geen eigen bedrijf, maar wel een eigenhuis wat allang is afgelost.
Ze hebben ook een goed pensioen, maar dat hebben ze helemaal niet nodig.

Waarom niet gewoon een net iets beter AOW en dan heeft niemand een pensioen nodig.

Ik heb meer het idee dat al die pensioenen alleen maar opgezet zijn om de grote bedrijven overeind te houden.
Het is eigenlijk verplicht beleggen.
Grote bedrijven moeten maar net als ik ook een gewone lening afsluiten in plaats van een lening die ze niet verplicht hoeven terug betalen (want dat is de vorm van beleggen), dan worden ze ook vanzelf weer gerund door bestuurders die zich automatisch normaal gaan gedragen, in plaats van dat voor privé geld telkens de hele zaak met bonussen leeg trekken.

Op vrijdag, 27 augustus 2010 23:41 schreef Poldertramp het volgende:. In Nederland zijn honderdduizenden mensen bezig met vormen van geldhandel, beleggingen enz. In wezen onproduktieve mensen, die hun bijdrage aan het BNP moeten halen uit winsten in die geldhandel. En waarvoor anderen dus moeten werken. Want geld is niets en weer niets als er geen produktie tegenover staat. Elke Euro waartegenover geen produktie staat is inflatie en maakt het brood voor de kleine man duurder..

Ik ben dus benieuwd of andere het er ook over eens zijn dat we naar weer meer eigen vermogen gaan in woonhuis zodat we de gehele pensioenen zeker voor huizen bezitters niet meer nodig hebben.
En verder gewoon een beter AOW dan zijn de huurders ook onder de pannen.
Kunnen die honderde duizende mensen weer nuttig werk gaan doen.

Langer doorwerken lijkt me dan ook weer zeer overbodig.

Aan alle pensioenbelanghebbenden.
Ja, dat bent u als gepensioneerde en u als premiebetaler.

Bepaalde politieke kringen en vakbonden zijn bezig met een "brainwashing".
Geleidelijk aan moeten nederlanders er aan wennen dat een pensioen tot de "sociale uitkeringen" behoort waarover door de politiek en de sociale partners naar believen kan worden beslist.

De grootschalige diefstal van opgespaarde pensioenrechten die al jaren aan de gang is zal worden voortgezet.
Let wel belanghebbenden: u heeft jarenlang gespaard voor een pensioen. U bent de enige echte belanghebbende. Niet de werkgevers, niet de vakbonden en al helemaal niet de politici in de Tweede kamer of op wat voor bestuurdersstoel dan ook.
Geen minister en geen staatssecretaris heeft het recht om over uw spaargeld te beschikken.

Toch is het dat wat nu gaande is. Men "onderhandelt" over een nieuw pensioenstelsel.
Niet alleen vakbonden en werkgevers. Ook politici. Zo nu weer een meneer Çelik (PvdA), die wil dat "onze" pensioenfondsen gaan beleggen in de verbetering van scholen.

De bestemming van de pensioenfondsen ligt vast heren politici. De pensioenfondsen zijn er uitsluitend en alleen om huidige en toekomstige pensioenen uit te betalen. Dat geld moet daarom goed worden belegd. Goed betekent ten eerste met een minimum aan risico en ten tweede met een redelijke opbrengst.

Let wel iedereen die dit aan gaat: het doet er niet toe wie de pensioenpremies hebben betaald. Of dat nu de pensioenverzekerden zelf zijn dan wel de werkgevers, de premies zijn en worden betaald op naam van de verzekerde en worden gerekend tot de arbeidskosten. Evenals de lonen vormen die door werkgevers betaalde premies de tegenprestatie tegenover geleverde arbeidsprestatie.
Voor iedereen geldt dus: HANDEN AF.

Het is de hoogste tijd dat er een echte belangenvereniging komt.
Waarom hebben belanghebbenden daar al niet lang geleden voor gezorgd?
Op basis van vertrouwen, jawel. Dat vertrouwen is misplaatst gebleken.

Pensioenen zijn geen sociale uitkeringen, maar de volledige - juridische en ecomomische - eigendom van hen voor wie de premies zijn betaald. Helaas, de eigenaren kunnen er nog niet zelf over beschikken.

Op maandag, 9 mei 2011 12:51 schreef Georg Kellersmann het volgende: Pensioenen zijn geen sociale uitkeringen, maar de volledige - juridische en ecomomische - eigendom van hen voor wie de premies zijn betaald. Helaas, de eigenaren kunnen er nog niet zelf over beschikken.

Dan lijkt me de enige oplossing, dat men gewoon verplicht moet sparen op een bankrekening met een vast gestelde rente waarvan men het bedrag niet eerder aan kan dan wanneer je ook daadwerkelijk met pensioen gaat. Ook bij failliesement kun je dit dan niet aan.

Want wie wil je anders wel veilig laten beleggen/gokken met je pensioen geld?

En daarnaast een verplichte aflossing voor woningen voor de volle 100% in 30 jaar, dan krijg je vanzelf weer een vermogende bevolking en een stabiele economie.

Op maandag, 9 mei 2011 12:51 schreef Georg Kellersmann het volgende: De grootschalige diefstal van opgespaarde pensioenrechten die al jaren aan de gang is zal worden voortgezet. Let wel belanghebbenden: u heeft jarenlang gespaard voor een pensioen. U bent de enige echte belanghebbende. Niet de werkgevers, niet de vakbonden en al helemaal niet de politici in de Tweede kamer of op wat voor bestuurdersstoel dan ook.

De grootste diefstal zit hem in het feit dan men aflossing vrije leningen heeft verzonnen.
Als je 110% kunt financieren dan moet je ook 110% financieren.
Als je niet hoeft af te lossen dan kun je ook niet aflossen.
De huizenprijzen passen zich hier gewoon op aan.
Binnen een aantal jaar hebben we dan een komplete generatie die totaal geen eigennaar meer is van zijn woning ook niet op 65 jarige leeftijd.
Alle huizen (op enkeling na) zijn dan van de banken en wat heeft zo'n generatie dan voor een pensioen nodig om zijn kost, inwoning en zorg na zijn 65ste nog te kunnen bekostigen?

De oudere generatie die nu met pensioen is heeft het eigen huis al dusdanig afgelost dat een goed pensioen in vele gevallen helemaal overbodig is.

Maar over een aantal jaar is het net andersom.

Het beleid van niet hoeven aflossen is dus eigenlijk de grootste diefstal die er is.
Het pensioen fons is niet veel meer dan een kansspel, waar je zelf alleen maar met het verlies mag mee delen.