Verkiezingen lossen niets op.

Hoewel verkiezingen aangeprezen worden als het feest van de democratie, dekken zij in feite het democratisch tekort af, waar de samenleving onder gebukt gaat. Wij ontberen namelijk een concept van het leven in zijn totaliteit, waar (los van individuele gezindheid) een vruchtbaar en daarmee duurzaam beleid op te bouwen is. Voor dat alomvattend levensconcept leent zich de gedachte van onze aarde als één groot levend organisme waar de mens niet boven staat, maar een integraal (onder-)deel van is. Democratisch gesproken is die levende totaliteit als ‘het algemeen belang’ te bestempelen, voor de instandhouding waarvan wij - als mensheid - gezamenlijk verantwoordelijk zijn.
En daar nu wringt de schoen. Voor de democratische of gemeenschappelijke vertaling van die gezamenlijke verantwoordelijkheid zal namelijk eerst gebroken moeten worden met het tweeledige dictatoriale gedachtegoed dat de samenleving wereldwijd draaiende houdt. In het kapitalisme (wie betaalt, bepaalt) noch in het parlementarisme (wie regeert, dicteert) draait het namelijk om het algemeen belang, de levende totaliteit. Om dit duidelijk te maken ligt hier voor de publieke omroep, als representant van de publieke zaak, een taak weggelegd. Door deze op te pikken maken de publieken de weg vrij voor het doorbreken van de crisis waarin de wereld (zowel monetair als parlementair) zich bevindt, waarmee zij gelijk de ware democratie (waarin de macht bij partijen noch bij het geld maar bij het volk ligt) in zicht brengen.
Kortom, verkiezingsdebatten voor radio en tv bestendigen slechts het onverteerbare (gouden kalf) beeld van de democratie, waarin het stemrecht het hoogste recht is en het gebruik maken daarvan de hoogste plicht.

@ Wouter

Ik ben het helemaal met je verhaal eens. Inmiddels is de situatie in de wereld er niet beter op geworden. Daarom mijn volgende bijdragen, die ik eerder al in het Limburgs Dagblad heb gepubliceerd.

Doemscenario of realiteit?

Thans staan wij aan het begin van de volgende kritieke fase in de globale financieel- economische crisis. Na de staatssteun voor financiële instellingen en de overname van "toxic loans" van banken moet er opnieuw een enorme "bailout" gaan plaatsvinden, nu van een aantal landen. Na Griekenland zullen ook Portugal, Spanje, Italië en Ierland van een dreigend bankroet moeten worden gered. Maar de landen en het IMF, die de helpende hand toesteken, zullen zich daardoor zelf ook dieper in het schuldenmoeras trekken. Deze "bailouts" betekenen niets anders dan uitstel van executie. De Euro zal verder verzwakken en mogelijk zal de EU gaan trachten een tweesporenbeleid te volgen: een volwaardige Euro voor de sterke landen en een inferieure Euro voor de zwakke broeders, of men zal terug moeten naar het oude valutasysteem. Dat is echter geen oplossing, maar een vooruitschuiven en verergeren van de problemen. Vooralsnog zal de dollar daar garen bij spinnen. Maar ook voor de dollar zal de afrekening komen, zodra de markten het vertrouwen in de VS als belangrijkste wereldschuldenaar gaan verliezen.

Het kapitalistisch systeem is in de afgelopen decennia verworden tot een omgekeerde piramide. Boven de reële economie is sedert de 80-er jaren van de vorige eeuw een enorme zeepbel onstaan in de vorm van steeds meer lagen aan surrogaatgeld van banken en derivaten. De hele financieel- economische wereld is inmiddels gebaseerd op dit nepgeld: overheden, bedrijven en particulieren teren voortdurend op alsmaar toenemende schulden. De schuldenberg heeft zich inmiddels opgehoopt van nihil in 1980 tot $ 1,2 biljard thans, dat is 40 maal het bnp van de VS en 10 maal het bnp van de gehele wereld. Dit nepgeld vertoont een onstuitbare exponentiële groei en is te vergelijken met een kankergezwel, dat is uitgezaaid naar alle delen van de economie. De centrale banken laten de bankbiljettenpers continue draaien en lenen dit geld tegen minimale rentes uit aan banken die dit, uiteraard tegen veel hogere rentes, doorsluizen naar overheden, bedrijven en particulieren. Zo kunnen banken weer (schijn)winsten laten zien, maar deze situatie kan niet blijven voortduren. In feite zijn banken grotendeels gebaseerd op het zogenaamde Ponzi- of piramidesysteem en zijn ze de "bloedzuigers" van het economisch systeem.

Omdat deze ontwikkeling onomkeerbaar is, staan wij aan de vooravond van de ineenstorting van het globale financiële- en economische systeem. In veel landen, inclusief de VS, zal er uiteindelijk een streep door de torenhoge schulden moeten worden gehaald, wat zal leiden tot een algehele vertrouwenscrisis. Aandelen- en obligatiemarkten zullen crashen, de rente zal fors stijgen en er zal hyperinflatie onstaan. Mensen zullen, zo lang ze de kans krijgen, hun geld bij banken weghalen en in een oude sok stoppen. Zij, die veel spaargeld hebben, zullen dit trachten onder te brengen in goud, grond en ander roerend- en onroerend goed. Overheden zullen drastich moeten bezuinigen en de belastingen zullen fors omhoog moeten. Werkloosheid, armoede en ellende zullen zich als een olievlek over de wereld uitbreiden. Net zoals na de Tweede Wereldoorlog zal de mensheid opnieuw moeten gaan bouwen aan een nieuwe economische toekomst. Hopelijk zullen wij lering trekken uit het verleden, onze hebzucht bedwingen en gaan bouwen aan een beter en rechtvaardiger financieel- economisch systeem.

Wie zijn de wolven?

Wie zijn die speculerende wolven, die zelfs geen schaapskleren meer aanhoeven? Dat zijn de systeembanken, de hedge funds, de durfkapitalisten en andere multimiljardairs. Hoe ziet hun tactiek eruit? Eerst blazen ze het systeem op tot een enorme (schulden)zeepbel en vooraleer die dreigt te exploderen, dekken ze zich door middel van short-posities (veelal via allerlei derivaten) in. Vervolgens laten ze de markten en de beurzen crashen en verzilveren ze hun posities. Zo blijven ze hun spel doorspelen op de aandelen-, obligatie-, valuta- en grondstoffenmarkten. Ze zijn de regeringen en centrale banken, waar ze tegen minimale rente het benodigde bloedgeld lenen, dankbaar, dat ze telkens weer gesteund worden. Ze hadden ook niet anders verwacht, anders zou hun tactiek schipbreuk leiden. Zo zijn wij terechtgekomen in een vicieuze cirkel en verdienen de wolven altijd aan een crisis ten koste van de gewone burgers. Niet de regeringsleiders, maar de wolven hebben momenteel de macht in handen. Als de regeringsleiders van de G 20 gezamenlijk niet in staat zijn deze wolven uit te schakelen, zal het kapitalistisch systeem volgens mij binnenkort volledig exploderen.

Op donderdag, 20 mei 2010 16:50 schreef hwinthag het volgende: Wie zijn de wolven? Wie zijn die speculerende wolven, die zelfs geen schaapskleren meer aanhoeven? Dat zijn de systeembanken, de hedge funds, de durfkapitalisten en andere multimiljardairs. Hoe ziet hun tactiek eruit? Eerst blazen ze het systeem op tot een enorme (schulden)zeepbel en vooraleer die dreigt te exploderen, dekken ze zich door middel van short-posities (veelal via allerlei derivaten) in. Vervolgens laten ze de markten en de beurzen crashen en verzilveren ze hun posities. Zo blijven ze hun spel doorspelen op de aandelen-, obligatie-, valuta- en grondstoffenmarkten.

Ik heb vandaag nog 12 ton soja besteld die zou eigenlijk nou slechts 0,20€ per kg kosten, maar doordat die speculanten die je hier vernoemd dit een veilige markt vinden in de crisis tijd hebben ze alles wereldwijd opgekocht en houden de prijs kunstmatig hoog, nu betaal ik er 0,38€ voor.
Met ons éénmansbedrijf hebben we 150.000 kg per jaar nodig.
Dus dan kun je zelf uitreken wat dat voor ons inkomen betekend, komt ook weer uiteindelijk op de prijs in de winkel, dus iedereen betaald aan die miljarden handel mee.
Er ligt een hele grote berg soja in overvloed, dus met een eerlijke marktprijs zou die nu zeer goedkoop moeten zijn, maar hij is helemaal op z'n top.
Zij durven hun geld wat uit andere aandelen zijn gekomen best in deze grote berg te steken want ze weten als de economie weer een beetje aantrekt, dan neemt China zoveel af dat die berg zo weg is en er gigantische tekorten ontstaan.
Zo is dat met nog veel meer grondstoffen, we kunnen het nog heel erg lang hebben over geld wat wel of niet bij gedrukt wordt, maar zolang er niets gedaan wordt aan het grondstoffen tekort, zal het geldverkeer dusdanig uit balans blijven dat de ene crisis na de andere zal blijven volgen.
Daarnaast is het met het energie beleid ook het zelfde en door de geboorte beperking(die hard nodig is)komen we ook nog eens arbeidskracht tekort.

Willen we een goede levens standaard houden zullen we toch anders moeten gaan produceren, en dan heb ik het niet over geld produceren maar producten die nu gemaakt worden zodat ze zo snel mogenlijk kapot gaan.
Aan wegwerp producten wordt zoveel materiaal verspild dat het de hele grondstoffen markt op hol brengt, en het heeft ook nog tot gevolg dat we daardoor tijd tekort komen om voor de dingen te zorgen die die we ook nog nodig hebben zoals zorg en onderwijs.

Als we eens ophouden met al die verspilling hoeft niemand tot zijn 65ste te werken en komen we ook geen grondstoffen te kort en ook geen energie.
Maar dan zal wel alles anders moeten, ook het belastingsysteem omdat haalbaar te maken.

Doen onze bestuurders geen moeite dit zelf te regelen, heb dan geen nood, als zij het niet doen dan zorgt de markt hier wel voor.
Maar als de laatste voor dit alles moet gaan zorgen dan houd je hart maar vast voor wat nog komen gaat.

Met ons éénmansbedrijf hebben we 150.000 kg per jaar nodig.
Dus dan kun je zelf uitreken wat dat voor ons inkomen betekend, komt ook weer uiteindelijk op de prijs in de winkel, dus iedereen betaald aan die miljarden handel mee.

Verkiezingsdebatten, pure straatgevechten.

Zoals zondagavond weer eens duidelijk werd zijn verkiezingsdebatten pure straatgevechten, alle opsmuk en mooie woorden ten spijt. Beschamende vertoningen waarin de meest beschaafde straatvechter uiteraard het onderspit delft en de minst beschaafde met de eer gaat strijken. Over de vruchtbaarheid van het regerings- of straatvechtersbeleid na 9 juni, noch over het humane karakter daarvan, hoeven wij ons dan ook geen enkele illusie te maken. De kleur van de coalitie doet daarbij geheel niet ter zake.

Op maandag, 24 mei 2010 12:26 schreef Wouter ter Heide het volgende:Verkiezingsdebatten, pure straatgevechten. Zoals zondagavond weer eens duidelijk werd zijn verkiezingsdebatten pure straatgevechten, alle opsmuk en mooie woorden ten spijt. Beschamende vertoningen waarin de meest beschaafde straatvechter uiteraard het onderspit delft en de minst beschaafde met de eer gaat strijken. Over de vruchtbaarheid van het regerings- of straatvechtersbeleid na 9 juni, noch over het humane karakter daarvan, hoeven wij ons dan ook geen enkele illusie te maken. De kleur van de coalitie doet daarbij geheel niet ter zake.

Komt dat niet gewoon door het onbreken van deskundigheid.

@hwinthag, wouter, leuke ideeen, maar volgens mij missen jullie allebei overzicht op het grote geheel. Het grote geheel is dat de aarde op vrijwel alle fronten uitgeput is of raakt. Water, fossiele brandstoffen, landbouwgrond, ertsen en biodiversiteit, zeeflora en fauna, etc. etc. Goed, jullie kennen het rijtje wel.

Wat betekent dat? Dat betekent dat elke boterham die ik wil opeten, ik die uit de mond van een ander zal moeten zien te houden. Goedschiks of kwaadschiks. Deze grote waarheid is zo gruwelijk dat geen enkele politicus dit ooit zal willen erkennen of uitleggen aan de kiezer. Vandaar dat de financiele crisis onafwendbaar was en is.

Economen zijn een soort tovenaars. Ze gaan uit van het principe dat het aanbod de vraag volgt. Met andere woorden: het feit dat ik honger heb (en in staat ben om te werken!) betekent automatisch dat er een *extra* boterham zal ontstaan die ik kan opeten. Dit principe ligt aan het fundament van het hele financiele systeem en onze hele cultuur. Met het uitputten van de diensten van de aarde werkt dat 'principe' echter niet meer. Vandaar dat economische groei tot stilstand moet komen. Anders is het alternatief dat er via honger, oorlog en ellende vele miljarden mensen zullen moeten sterven de komende decenia om ruimte te maken voor de economien die nog wel groeien.

Als we uitgaan van de meest bonafide toekomst, dus een zonder economische groei, dan moet inderdaad het financiele systeem op de schop. Zaken als schuld, rente, inflatie, fiat geld, en schuldratio's moeten opnieuw bekeken worden. Ik zie het nog niet gebeuren maar als de bevolking vroeg of laat begrijpt dat het enige alternatief oorlog en ellende is, misschien dat er dan iets gaat gebeuren.

Dit even om het debat een impuls te geven. Mee eens?

Op maandag, 24 mei 2010 18:53 schreef jevand het volgende: Mee eens?

Alleen met een duurzaam beleid zullen er in de toekomst grondstoffen energie en arbeidskracht genoeg zijn zodat iedereen een acceptabele welvaard kan hebben.
Daarvoor zullen de wereldleiders het ook met elkaar eens moeten worden en niet alleen de grondstoffen en energie eerlijk delen maar ook de inspanning(arbeidskracht).

De westerse mens is steeds materialistischer en hebzuchtiger geworden. Dat is des te erger, omdat het vooral is gegaan ten koste van de derde wereldlanden. De "heilige koe" van het kapitalistisch systeem is permanente en maximale economische groei. Wij weten allemaal, dat dit, alsmede de alsmaar groeiende wereldbevolking, leidt tot:
* te snelle uitputting van de energie- en grondstoffenvooraden
* klimaatsontwrichting door vervuiling van de aarde, de oceanen en de atmosfeer
* een verder toenemende kloof tussen rijke en arme landen
* voedseltekorten voor de groeiende wereldbevolking
* moreel verval als gevolg van materialisme, egoïsme en hebzucht.

Voor rijke landen kan de economische crisis een heilzame werking hebben, als ze maar bereid zijn een deel van hun overvloedige welvaart op te offeren. Dat hoeft niet te gaan ten koste van het menselijk welzijn, als iedereen maar solidair is met de slachtoffers van deze crisis: de talrijke armen en werklozen. De rijke landen zullen genoegen moeten nemen met veel minder economische groei ten gunste van derde wereldlanden, die wel nog groei nodig hebben. Als daardoor de werkgelegenheid vermindert, zal men uit een oogpunt van solidariteit moeten besluiten tot een betere arbeids- en inkomensverdeling. Hoogbetaalden zullen salaris moeten inleveren en bonussen moeten prijsgeven ten gunste van mensen met de laagste inkomens. Bonussen verdienen alleen mensen die door hun creativiteit en inventiviteit bijdragen tot technologische oplossingen voor wereldproblemen.

Verdere economische groei zal in de welvarende landen vooral moeten komen van technologische vernieuwingen, die puur gericht zijn op duurzaamheid. Onder duurzaamheid versta ik: alle ontwikkelingen op technologisch, economisch, ecologisch en sociaal gebied, die bijdragen aan zuiniger, efficiënter en milieuvriendelijker productie- en consumptieprocessen. Deze ontwikkelingen zullen veel meer dan tot nu toe moeten worden geïmplementeerd in het onderwijs. Omdat veel bedrijven niet op vrijwillige basis meewerken aan het bereiken van duurzaamheid, zal dat hen door de overheden moeten worden opgelegd. Bovendien moet dit globaal of op zijn minst in breed internationaal verband gebeuren om te voorkomen, dat bedrijven hun productieprocessen verplaatsen naar continenten en landen waar geen of minder strikte normen gelden. Technologisch onderzoek naar en investeringen in alternatieve energiebronnen moeten veel sterker worden gestimuleerd. Voorkomen moet worden, dat de economische crisis, met tijdelijk lagere olie- en gronstoffenprijzen, de animo hiervoor vermindert. Kernergie is weliswaar noodzakelijk en schoon, maar bergt grote risico's in zich, zo heeft Tsjernobyl ons geleerd. De wereld kan er voorlopig niet zonder, maar zal hiervoor wel veiliger locaties moeten aanwijzen. Naast zonne-, wind- en kernenergie moet energie worden opgewekt door middel van waterkracht uit oceanen, zeeën en rivieren. Ook moet het mogelijk zijn schone energie te halen uit diepere aardlagen. Op lange termijn kunnen wij wellicht energie uit de ruimte halen. En uiteraard moeten de reeds in gang gezette processen van “recycling” en "cradle to cradle" worden geintensiveerd. Bedrijven moeten ook af van "ingebouwde slijtageprocessen" en producten gaan produceren die een langere levensduur hebben. Ook "modehypes" van (luxe) producten moeten drastisch worden ingeperkt om de enorme stroom van "wegwerpartikelen" te verminderen. Het gebruik van openbaar vervoer moet worden gestimuleerd en "thuiswerken" dient te worden bevorderd. En natuurlijk moet het land- en luchtverkeer veel schoner worden. Dringend nodig is, dat er snel verboden komen op de import van goederen, waarvan bekend is dat ze het wereldmilieu sterk belasten. Het gaat hier onder meer om de enorme ontbossingen in Azië, Afrika en Zuid-Amerika. Consumenten moeten veel bewuster worden gemaakt van de noodzaak duurzamer en milieubewuster te gaan consumeren.

Doordat China, India, Brazilië en Oost-Europa voor een enorme economische opleving staan en tal van middelgrote en kleinere landen geleidelijk aan tot ontwikkeling zullen komen, is de vorengeschetste problematiek thans meer dan ooit actueel. Helaas zullen deze landen waarschijnlijk prioriteit geven aan conventionele boven duurzame groei. En multinationale oliemaatschappijen zullen voorlopig alles in het werk stellen om deze ontwikkelingen tegen te gaan. Daarom zullen zij moeten worden betrokken bij de ontwikkeling van alternatieve vormen van energie en grondstoffen en zullen hun investeringen steeds meer in die richting moeten worden omgebogen. Hierbij verdient een geleidelijk verlopend proces de voorkeur, vanwege de impact hiervan op de wereldeconomie. Duidelijk is, dat de economische groeimodellen en de losbandige consumptiedrift van de welvarende landen en van de opkomende landen de ecologie verder dreigen te ondermijnen. Ook zullen wereldlijke en religieuze leiders er alles aan moeten doen om de bevolkingsgroei in Azië, Afrika en Latijns Amerika te stoppen. Is mijn verhaal, net zoals het rapport van de Club van Rome uit 1972, een ongefundeerd doemscenario of toch een realistische toekomstvisie? De onderzoeksresultaten van het Beagle-project zijn zonder meer schokkend te noemen. Werd er door velen nog aan getwijfeld, vast staat nu, dat de mens de belangrijkste veroorzaker is van de opwarming van de aarde. Zoals wij reeds geruime tijd aan den lijve ondervinden, staan de wereld steeds meer en grotere rampen te wachten, die tot economische - en ecologische verstoringen, kapitaalvernietiging, politieke- en sociale spanningen en tot meer oorlogen zullen leiden.