Genoeg punten om doodsbezorgd te zijn, maar kun je gelukkig zijn met je eigen leven en
tegelijkertijd doodsbezorgd zijn om de toekomst? Zelf lijkt het me onmogelijk. En dat lijkt
me nu juist die tegenstrijdigheid die Wijnberg probeert te verklaren.
Maar goed...we kunnen door blijven analyseren over hetzelfde, maar misschien is het maar beter om wat verder te analyseren en ons de volgende vraag te stellen:
Moeten we ons zorgen maken over de doodsbezorgde Nederlander die gelukkig is?
Moeten we daar iets aan doen?
Ik ben zelf erg benieuwd naar wat de doodsbezorgde Nederlander die wel gelukkig is aan de toekomst doet, wat is zijn haar bijdrage om zijn/haar doodsbezorgdheid te minderen? Is dat misschien niet gewoon enkel gelukkig zijn met zijn/haar eigen leven?

Ik zie het gelukkig zijn met als synoniem van tevreden zijn met. Ofte wel vinden dat je het materieel gezien goed getroffen hebt. En omdat ik al wat ouder ben en de nodige gezondheidsproblemen heb waardoor ik niet echt verwacht om heel oud te worden heb ik zelfs het gevoel dat ik er nog wel heelhuids doorkom. Dus ja, als ik naar mijn eigen leven kijk vind ik dat ik veel geluk in het leven heb gehad.

Desalniettemin denk ik dat datzelfde kortzichtige egocentrische vrije markt systeem dat ons in de westerse hemisfeer zo rijk heeft gemaakt ten koste van vele, vele anderen (denk maar eens wat het salaris is van de Chinezen die de kleding die je draagt en de elektronica die je gebruikt is) of de grondstoffen die aan alle kanten opraken zodat ze dus ook nooit ter beschikking zullen staan aan hen die er nu nog te arm voor zijn.

Ik denk dat als we als mensheid willen overleven we niet langer uitkomen met een systeem dat iedereen tegen elkaar opzet maar uitsluitend met een systeem van totale coördinatie en samenwerking. Ik ga er geen stempel opdrukken want dan krijg je van die slimmeriken die dan weer gaan vertellen dat daar in het verleden geëxperimenteerd werd met rampzalige gevolgen. We staan nu voor de rampzalige gevolgen van het steeds maar meer willen op een aarde die dat niet meer kan behappen. En dat maakt me bijzonder verontrust voor de generaties die na mij komen, Het lijkt wel alsof we nooit genoeg hebben, het moet steeds weer beter en mooier, het mooie van gisteren moet vandaag vernietigd en we begieten onszelf met een steeds indringender wordende sloot van reclame omdat zonder die reclame de gewone mens allang geen behoefte meer zou hebben aan dat steeds maar vernieuwde aanbod.

En sociaal gezien zie je de rampen op je afkomen, van coma zuipen tot jeugdcriminaliteit waarbij de politie zelfs heel kleine kinderen al onder het strafrecht wil brengen omdat we onze eigen kinderen niet meer mogen begeleiden op hun weg naar volwassenheid, allemaal geleuter over hoeveel meer en beter we allemaal moeten worden opgeleid om het economisch tegen andere landen te kunnen opnemen, en ga zo maar door. De gedachte dat er ooit een eindstation wordt bereikt waarbij we ons rustig mogen ontspannen en zeggen dat we een punt van ontwikkeling hebben bereikt waarbij eigenlijk iedereen tevreden mag zijn wordt tegenwoordig haast als pervers maar in elk geval als absurd gezien. Waar leven we eigenlijk nog voor? Is er nog een uitweg uit deze steeds sneller draaiende waanzin?

Op maandag, 27 juli 2009 12:27 schreef Annick Mantoua het volgende:..., maar kun je gelukkig zijn met je eigen leven en tegelijkertijd doodsbezorgd zijn om de toekomst? ...

Zou het kunnen zijn dat het in de mode is bezorgd te zijn, en dat men zich tegelijkertijd gelukkig prijst hierin niet alleen te staan, terwijl natje en droogje nog steeds op tijd klaarstaan?

Dat hangt af van de breedte van je gezichtsveld. Als je je ogen sluit voor dramatische ontwikkelingen op milieugebied en je niet interesseert voor de geweldige problemen die dat de komende decennia gaat opleveren kun je inderdaad heel goed genieten van je natje en droogje.
In de omgeving van Roemenië waar ik als vrijwilliger werk zijn door de economische crisis het merendeel van de bedrijven gesloten. Het gevolg is dat driekwart van de bevolking zonder werk en zonder aanvaardbare uitkering zit. Kun je ook je ogen voor sluiten als je je gezichtsveld beperkt tot het eigen terrasje thuis.

Toegegeven, er zijn allerlei hypes geweest. En ik ben er ook ingetrapt. Tijdens mijn studie kwamen mensen heel indringend aantonen dat vanwege de zure regen er in het jaar 2000 niet een enkele bopom meer in Nederland zou staan. Totale bullshit gebleken.

Maar we moeten oppassen dat we daardoor geïnspireerd niet alle ontwikkelingen over één kam scheren. Als je je ook maar een beetje verdiept in de gevolgen van de globale opwarming dan weet je dat ons land binnen de komende eeuw zeer veel dieper onder de zeespiegel gaat komen te liggen. Als je de alarmerende wereldwijde bevolkingsexplosie ziet dan weet je dat er een voedselprobleem aan komt - en voor sommige landen er allang is. Als je de misdadige manier ziet waarop we economie voor het zuinig zijn op wat onze aarde te bieden heeft dan weet je dat het niet anders kan of er gebeuren rampen.

Recentelijk hoorde ik van een deskundige uit de auto industrie dat er hoogstwaarschijnlijk miljoenen spiksplinternieuwe auto's vernietigd gaan worden als een manier om het failliete GM een doorstart te kunnen geven. Auto's die de afgelopen twee jaren onverkocht zijn gebleven, en die door hun aanwezigheid een onhoudbare concurrentie voor nieuw geproduceerde auto's vormen.

Dit soort krankzinnige dingen gebeurt vaker dan we weet van hebben en ze zijn voor mij een toonbeeld van de perversiteit van het vrije markteconomie systeem. Als je bedenkt hoeveel grondstoffen, hoeveel energie en hoeveel mensenuren daarmee gewoon vernietigd worden dan weet je dat we tot een ander veel minder zieke manier moeten gaan samenwerken om de steeds schaarser wordende grondstoffen van deze aarde voor de na ons komende generaties nog te behouden.

Maar natuurlijk, je kunt voor dit alles je ogen sluiten en lekker een volgend pilsje opentrekken in de hoop dat andere mensen dit wel zullen oplossen. Ik vrees alleen dat de verbijsterend egocentrische mensheid als lemmingen de zee zal inrennen. De smoes dat een coöperatieve samenleving met een planeconomie automatisch tot Oosteropese toestanden leidt klinkt prachtig maar als je je er werkelijk in verdiept zie je al snel dat dat volksverlakkerij is. Maar men heeft niet de politieke moed om zich daarin te verdiepen, dus uiteindelijk zullen we als mensheid wel een enorm hoge prijs gaan betalen. Dat is mijn overtuiging gebaseerd op wat ik weet, ik wou heel graag dat ik ongelijk had.

Ik verheug mij elke dag méér op de nabije toekomst.
Hoe beter de boel instort, hoe eerder de rollen omgedraaid zijn.
Ik ben het met Paul eens dat Wijnberg een salonargumentatie probeert te verkopen.
Ik maak mij helemaal geen zorgen over de verwende snotneuzen en grootgegraaide vetzakken die zometeen de kloof gaan vullen.

De aandrang van Annick om de boel wéér eens om te keren zet de boel alleen maar verder op zijn kop, zónder dat wij ooit in de gaten zullen krijgen waar de duwkracht, schuifspanning en oliedruk vandaan komt.

Ik heb een vreselijk leuk leven zelf, en tóch help ik mee om de ramp te verklaren. Dát lijkt in tegenspraak met elkaar, maar ik heb ooit geleerd dat het allemaal gaat om de Vereniging der Tegenstellingen.
Ik zie daarin de uitdaging tot Grote Verandering

Voor Paul:
www.blikveld.wscd.eu

Hoi niewsNET,

Als je net als ik kinderen, pleegkinderen en kleinkinderen had dan zou je wellicht toch met een andere blik naar die toekomst kijken. Ik ben meer dan een beetje bezorgd om hun toekomst.